Een reactie plaatsen

Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle deel 1

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes deel 7 : van Westvleteren naar Westmalle

Maandag 29 augustus

Met de zachtzoete smaken van het lammetje, afgeblust met St. Bernardus Abt, als een onbedoelde reïncarnatie dansend op m’n smaakpapillen, rijden we door de Watouse velden. Weids, licht glooiend, met her en der een in onze beperkte ogen bouwvallige boerderij en daar achter, wiegend in de ochtendwind, de hopranken, die de leidraden als verjaardags-slingers versieren, met hun dennenappelvormige bellen, als lichtgroene lampionnetjes.

Vredig begint de tocht, want vanaf de desolate parkeerplaats van café “In de Vrede”. Er tegenover rijdt een bruinwit gehabijte broeder in een vorkheftruck over het erf van de abdij, de houten bakken Westvleteren hoog opgetast.

De eerste asfaltwegen, de eerste bossen en de eerste wit-rode tekens. We zitten op het juiste spoor, de laatste etappe van m’n Tour des Trappistes is begonnen, hand in hand met Corine, mijn geliefde ega.

Net na het Helleketelbos, en het eerste Hommelbier, worden we verrast met een bijzondere ontmoeting : reeën. Ranke scheppingen, schuchter en kwetsbaar. Moeders loopt voorop, gespitst op gevaar, haar twee koters jeugdig niets vermoedend achter haar aan dartelend. Als we beide stil staan, vloeien twee werelden kort ineen.

We stappen door het vlakke akkerland. De grijze hemel steekt vaal af bij het groen van de gewassen. De eerste spruitjes ontspringen aan de stronk en bonenplanten showen trots hun kleurige kelkvormige bloemen. Maar de onbetwiste winnaar is maïs, snijmaïs wel te verstaan. Ze wuiven naar ons met hun groengele pluimen, maar zijn met zo velen, dat zij nagenoeg monotoon het landschap bepalen.

Geschrokken patrijzen, met hun gedrongen lichaam en hun, zo lijkt het, te korte staartvleugel, zoeken met een krakend en raspend “kirr-ik, kirr-ik” een veilig heenkomen als wij hun ochtendritueel onbedoeld verstoren.

We lopen getweeën, het is droog, prima wandelweer, en een perfecte wandelmaat. M’n gedachten dwalen nogmaals terug naar de afgelopen avond, etend in ‘t Hommelhof, een Cuvée ’t Hommelhof in het glas, een even vindingrijke als verfrissende blend van de “Kapittel Abt” and “Watou’s Wit”, beide van brouwerij Van Eecke. Even fris ervaar ik nu mijn blend met Coot.

Westouter maakt zich op voor de Belcanto Classic, een locale ludieke wielerklassieker. “Een koers om te beminnen, niet om te winnen”, aldus het aanplakbiljet, met prijzen voor de moedigste en meest sexy renner, en, de mooiste bierbuik. Blankstalen hekken moeten de rumoerige supporters op afstand van hun idolen houden, de frituren komen op temperatuur, net als de talrijke biertappen. Het feest kan beginnen.

De bakker bij de kerk, waarvan tijdens WO I alleen de toren gespaard bleef, maakt zalige stokbroden, met ruim beleg en groentjes. In de lomende zon, tegenover het eerbetoon aan de Poolse strijders, zakt Coot, met de kruimels nog op haar buik, langzaam in een verdiend middagslaapje.

Bramen zijn ons sappige middagtoetje, de prei staat keurig als tijdens een appèl in het gelid, terwijl we ons verwonderen over opkomende buikjes en dito blaren.

Boven op de Rodeberg staat de monumentale houten Lijstermolen, en komen trotse opa’s aan met de stoeltjeslift, genietend van hun lachende kleinkinderen.

Hoe groot is het verschil in beleving met de macabere resten van WO I. Het keurig Brits bijgehouden Locre N° 10 cemetery en bij de Kemmelberg, vlak bij onze bestemming, het Ossuaire Français, alwaar duizenden Franse soldaten begraven liggen, waarvan slechts een handvol geïdentificeerd. Een bizarre oorlog.

We worden warm welkom geheten in “Villa des Roses”, onze overnachtingsplaats. Hier kunnen we onze moede lichamen vertroetelen, onder de verkwikkende stortdouche en, heel even maar, onder de warme dekens.

Scampi doen de borstcrawl in Brigand, en leggen de estafette af in Westmalle tripel. We komen gelijktijdig over de meet in Dromenland, als we liefdevol en tevreden moe lepeltje-lepeltje in slaap vallen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Tekst & Foto’s : George Nelis

©2011 TrappistBier Beleven

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 174 andere volgers

%d bloggers like this: