Tour des Trappistes

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes deel 3 : van Achel naar Berkel-Enschot (La Trappe)

Maandag 14 april

Een pagina-grote advertentie van een grote winkelketen prijst hun dier- en milieubewust geproduceerde varkensvlees aan. Wederom een teken dat ook in Nederland het welzijn van ons en onze kinderen meer en meer in daden uitgedrukt wordt.

Mijn daden, of beter, ònze daden, omdat Henk deze keer meeloopt, bestaan deze week uit het afleggen van het derde deel van m’n Tour des Trappistes, van Achel naar Berkel-Enschot, na de eerste etappes Orval – Rochefort en Westmalle – Berkel-Enschot.

Het miezert als ik op het station van Eindhoven aankom. Dit sluit mooi aan bij de grauwsluier die nog over deze stad hangt, nadat PSV er gisteren niet in geslaagd is het kampioenschap binnen te halen. De bus brengt me naar hartje Valkenswaard, daar waar ik destijds, en dan praat ik over 25 jaren her, in het prettige gezelschap van Corine en zwager Bas het speciaalbier heb leren kennen en waarderen. Hier zal ik zo meteen de eveneens gewaardeerde Henk ontmoeten om vervolgens gezamenlijk richting Achel te gaan.

Maar daar waar ik op de markt de buurtbus zie binnenkomen, ons vervoermiddel tot café Zomerhof, ontwaar ik nog geen teken van Henk. Hmm, we hadden toch hier afgesproken ! Toch ?! Na nog ‘ns bellen, de buurtbus is inmiddels vertrokken, contact. “Ja ?!” (Henk), “Ik zit hier met Mieke in café Zomerhof”. Ok, dat had dus het eindpunt van de buurtbusrit moeten zijn. “We rijden je wel tegemoet”, hoor ik Henk als laatste zeggen.

Het weerzien is hartelijk en de ingetogen lach van Henk en het lenteblije gezicht van Mieke zijn heerlijk om te zien. Henk en ik nemen afscheid van Mieke en zetten de eerste schreden van onze tocht.

Via wederom café Zomerhof, een vergeten paraplu die we deze week hopelijk niet nodig hebben, komen we bij de door de bossen omhulde abdij van Achel. Het torent groots en stil boven de bomen uit. En het blijft stil, ook na het aanbellen aan de poort. Ook in de binnentuin en bij het gastenverblijf geen teken van een pater of (gasten)broeder. Wel een voor 2 personen gedekte tafel. Hmm, de eerste oefening in geduld ? Even later verschijnt er dan een pater, en blijkt er in de keuken een echtpaar op onze aankomst gewacht te hebben.

De abdij is uiterst stil. De meubelen en aankleding ademen de sfeer uit van 40 jaar geleden. Het is alsof ik weer in m’n vroegere lagere school rondloop. Het aantal broeders en paters is angstwekkend laag. Tijdens de Vesper in de naast de grote kerk gelegen kapel tellen we er zegge en schrijve 8. Erg weinig, veel te weinig voor zo’n groot complex. Het aftellen lijkt hiermee begonnen. Samenvoegen met andere abdijen is mijns inziens een van de weinige opties.

Gelukkig zijn er dan mensen zoals het eerder genoemde echtpaar. Zij verzorgen een groot deel van het jaar het gastenverblijf, koken voor de gemeenschap op hoogtijdagen en helpen het zo in stand te houden. Mensen die in stilte en nagenoeg onzichtbaar veel werk verzetten. Knap !

Na de broodmaaltijd zijn ook zij weg, terug naar hun woonplaats Utrecht, en hult de abdij zich verder in stilte, slechts onderbroken door een enkel woord van ons en het avondlied van een merel. Hoe veelzeggend is de op de muur omlijste spreuk : “De stilte heeft je zo veel te vertellen”.

Dinsdag 15 april

Naar inmiddels goede gewoonte laten we de vroegste mis, alhier om 4:30, schieten, en maken we enkele warme beduren later, deze afwezigheid weer enigszins goed. Buiten regent het. Binnen dreigt het onweer van de leegloop. Een zin van een psalm valt me op : “Zie, deze dag schept de Heer, laat ons hem vieren in vreugde”. Hmm, een andere manier om te zeggen dat het goed is te genieten van wat er is op dat moment en daar dankbaar voor te zijn.

Als ik na het ontbijt even terug ga naar de kerk om deze regel op te schrijven, tref ik een behulpzame pater. Hij legt ook uit dat dit voor hem een lastige tijd is qua gezangen, want “Pasen duurt niet zo lang en dus kunnen we deze psalmen niet zo vaak oefenen”. De uitdagingen van de dag.

We ruimen onze kamer op, pakken de rugzak en nemen afscheid van de abdij. In de knusse winkel “om de hoek”, die inmiddels een stuk groter is sinds ik hier lang geleden mijn eerste Belgische bierinkopen deed, kopen we kaas en brood. Deel III van het heilige driemanschap, de Achel donker van 9 %, lonkt hevig, maar kan gezien het gewicht en de ruimte in m’n rugzak niet mee. Van deze stevige jongen had ik gisterenavond wel willen genieten.

Genoten hebben we in ieder geval van de rust en de ruimte van deze inspirerende omgeving, en ik hoop dat men een oplossing kan verzinnen voor de dreigende leegloop. We verlaten Achel, de net niet Nederlandse abdij, en duiken al snel het bos in, met als einddoel Luyksgestel.

De modderige paden voeren ons door een natuur die op springen staat, talloze knoppen die zich binnenkort zullen ontvouwen tot frisgroene bladeren, merels die af en aan vliegen met bouwmateriaal voor hun nieuwe nest, waardoor er in mij een lentegevoel groeit, een van vernieuwing, nieuw leven en energie.

Die energie komt meteen van pas als we ons net voor Borkel vergissen in de route. In het bos, die de Borkelsche Heide wordt genoemd, een verwijzing naar het verleden, komen we achter deze vergissing, keren op onze schreden terug en lopen in Borkel meteen tegen een café aan. Eigenlijk nog gesloten, maar “Ach, ik ben toch al open”. De verhalen van de barman over zijn vriend die zijn leven tragisch slijt in een Thais gevang en een “uitgeschoten” Gulpener Lentebock, stevig aan de maat met 8 %, doet het bloed sneller stromen.

We verlaten dit dorp, komen langs vervallen boerderijtjes die de indruk wekken van een verholen amfetamine-fabriek, volgen de loop van de meanderende Dommel en duiken de Plateaux in, een grenzeloos natuurreservaat, deels Nederlands, deels Belgisch dus, bestaande uit heide en vennen. Dat de natuur ook hier nog kwetsbaar is, zien we ook aan de bordjes van Natuurpunt, de Belgische tegenhanger van Natuurmonumenten, met als tekst “Gevoelig plekje”.

Via de mooie Bergeijkse vijvers, destijds in gebruik voor het kweken van vis en nu een waar paradijs voor vogels, komen we in Luyksgestel. De zich opdringende naamsgelijkenis met de mosterd- en zuurwarenfabriek is toeval, wel bestaat er een band met het destijds prinsdom Luik, waarvan het destijds, 17^e, 18^e eeuw, een enclave was. Het diende als veilig toevluchtsoord  voor de rooms-katholieken in het toen overwegend protestantse Nederland.

De gastvrouwe van ons oord staat al met de deurkruk in haar handen als we aan komen wandelen en overspoelt ons met een ware zorg-tsunami. We moeten meteen gaan zitten, “Jullie zullen wel moe zijn”, “Wat willen jullie drinken ?”, “Wat zal ik op je toastje doen ?”. Haar man Joop is de spreekwoordelijke rots in de branding.

Volgens Dicky zijn de eetgelegenheden in Luyksgestel maar zozo, en dus stelt ze ons voor met hen mee te gaan naar Eersel. Een goed voorstel, want Eersel blijkt een klein en knus dorp, met een mooie brink, mooie oude panden en dus niet voor niets een der acht Zaligheden. Hoewel, de acht Zaligheden hebben volgens de overlevering hun bijnaam te danken hebben aan de Hollandse militairen die hier tijdens de Belgische Revolutie rond 1830 ingekwartierd waren en de streek als armzalig bespotten. De sel-ligheden, ook wel armzaligheden genoemd, werden toen smalend omgezet in Zaligheden. Terwijl Dicky en Joost luisteren naar Joods gezang in het nabijgelegen kerkje, genieten wij van culinaire zaligheden. Voor mij verschijnen scampi in knoflookolie, naadloos gevolgd door malse varkenshaas. Een moutige La Trappe dubbel dient als begeleiding en aanloopje op onze komende abdij.

Tijdens dit feestmaal hebben we mooie gesprekken over ons beider leven, met aspecten als onze kinderen, werk en seksualiteit. Tot Dicky en Joost, de laatste compleet met baret, binnenkomen, en ons weer meenemen naar hun gastvrije huis. Met een glas wijn binnen handbereik praten we nog even verder met dit levendige koppel.

(wordt vervolgd)

Tekst en foto’s : George Nelis

Tour des Trappistes

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes tocht 2 deel 3 : van Westmalle  naar Berkel-Enschot (La Trappe)

Vrijdag 2 november

Als ik ’s morgens de gordijnen open, kijk ik uit over een lege Grote Markt. Met het vertrekken van Allerheiligen zijn ook alle heilige koeien heengegaan.

Ik verlaat Turnhout zoals ik gekomen ben en duik een uitgestrekt bos-, weide- en akkerlandschap in. Machtig mooi : de kraaien krijsen boven de kale maisstoppelakkers, en een vrolijk hippend winterkoninkje kondigt nu al het volgende seizoen aan.

Eenzame zandwegen en een miezerregen voeren me door een desolaat landschap. Mijn gedachten zijn even vluchtig als de ontmoetingen met enkele boeren op hun tractor. Een afstekertje van ’n km laat ik aan me voorbijgaan, want er zouden grafheuvels te zien zijn, tumuli uit de Urnenveldtijd, zo’n 700 voor Christus. Mijn archeologiehart gaat weer gloeien als de vinger van E.T. Maar het enige dat ik door de afrastering ontwaar, zijn enkele hopen betonafval van ongeveer 2005 na Christus.

In Ravels ga ik op zoek naar een kop koffie, liefst met een stuk vlaai. In cafetaria de Wouwer val ik echter voor een schone Vlaamse brunette, fraai gevormd, verfrissend, een goed mondgevoel en tintelend jong. Hoe vertel ik dit aan Coot ?

Mannen biljarten. Een van hen vloekt hardgrondig bij elke gemiste bal. Ik heb hem geen punt zien maken.

Gelauterd door Bacchus zelfe, de Vlaamse brunette dus, en met een smoske romige crabsla in en op de hand vervolg ik m’n tocht door de miezerregen.

Laat ik mijn gastvrouw van vandaag even bellen, om te laten weten dat ik onderweg ben. “Maar u zou toch gisteren komen ?!” klinkt er door m’n mobiel. Gloep ! Na een stilte die uren lijkt te duren, komen de verlossende woorden : “Nou, tot zo meteen dan”. Er is nog plaats gelukkig.

De bossen zijn weelderig herfstig : zompige paden, een rood-bruin bladerdek en een zweem van rotting. Uren sop ik, terwijl de onzichtbare zon het langzaam voor gezien houdt. “Ik moet wel op tijd uit de bossen zijn”, echoët het af en toe door m’n hoofd en “Hoe kom ik in Hilvarenbeek ?”. Bij een café vraag ik de weg : “Esbeek is hier zo’n 3 à 4 km vandaan. Door het bos, alsmaar rechtdoor”. Het is al bijna donker…

Het begin is nog asfalt, maar al snel wordt het een breed zandpad, modderig en aardedonker, en vervolgens gewoon smal. “Ik loop toch wel goed hè !”.

Na de laatste kilometers naar Hilvarenbeek bel ik vermoeid en tevreden aan. Op de deur een sticker met de tekst dat wandelaars hier welkom zijn. Mooi. Als de gastvrouwe open doet, spreekt zij de historische woorden : “U doet toch wel uw schoenen uit, hè !” Een warm welkom. In de huiskamer blijft de heer des huizes diep weggedoken in z’n krant.

De thee die ik in de keuken krijg is gelukkig warmer dan het welkom. Dan voegt ook de heer des huizes zich aan de keukentafel. “U mag hier niet roken !”. Er zijn meerdere vormen van gastvrijheid.

Het centrum van Hilvarenbeek is gezellig, met meerdere lokkende eetgelegenheden. Ik eet bij de Zwaan, word attent bediend en geniet van lokale bieren van brouwerij de Roos. Rooie Fik en Konjel als illustere figuren uit lang vervlogen tijden.

Zaterdag 3 november

De duidelijke woorden van mijn gastheer over het niet mogen roken krijgen een luchtje als ik hem des morgens hoor rochelen. Het afscheid vertoont gelijkenissen met het weer, bewolkt.

In het centrum van Hilvarenbeek volg ik de LAW 11, die me de bewoonde wereld uit leidt, via een bos met de fraaie naam “Annanina’s rust”, naar het schijnt vernoemd naar de maîtresse van de notabele stichter,  en enkele zandpaden tot het Wilhelmina-kanaal. Een verbeten kanoër trekt met ferme klappen een tijdelijk spoor door het rustige water. Als ik hem vanaf een brug bekijk, volgt een bijna synchrone knipoog. Alsof we niets hoeven te zeggen om elkaar te begrijpen. Via landelijke wegen kom ik in Moergestel, waar ik bij de plaatselijke banketbakker een koffie met gebak geniet, terwijl ik vertederd toekijk hoe een jonge vader en z’n zoontje geurend brood bestellen. Die mooie broze verhouding tussen hen : beschermend en toch uitdagend, hem langzaam voorbereidend op later.

Verkwikt vertrek ik richting Koningshoeven. Tussen de bomen door zie ik de 3 karakteristieke kerktorens, die als een Heilige Drie-eenheid fier richting hemel priemen. Zoals de gastenbroeder Christiaan me al verteld had, is het gastenverblijf wegens de recollectio (stilteweekeinde) gesloten en kan ik hier niet overnachten. Daar de ontvangst-ruimte verbouwd wordt en de winkel nog niet open is, wandel ik verder, richting Tilburg. Het is een gewone zaterdag, en dus zijn er veel mensen op de been. In de grote winkelstraten is het slalommen tussen de met volgeladen  plastictassen behangen mensenmassa. Deze drukte bevalt me niet zo, gewend en verwend aan stilte en ruimte.  Gelukkig gaat ’s middags Kandinsky open, een net buiten het centrum gelegen speciaalbier-café. Daar geniet ik van een stevige Bersalis, een tripel waarmee van de opbrengst de brouwerij Oud Beersel weer nieuw leven ingeblazen kan worden. Zo schenk je aan anderen èn jezelf.

Ik verlaat het zaterdag-drukke Tilburg en wandel richting Berkel-Enschot, naar de Trappistinnen, waar ik zal overnachten.

Aldaar tref ik na enkele verbaasde blikken de gastenzuster, die aangeeft dat het eigenlijk tijd is voor de Vespers. Ik loop achter haar aan door de stilteopwekkende gangen en zit even later weer in de kerkbanken. Voor me nu geen mannen met donkere bassen, maar wit-met-zwart geklede vrouwen met bijna meisjesachtig hoge stemmen, vrouwelijk en fragiel. Dat maakt dit een ander klooster. Zo is er na de korte mis de broodmaaltijd : eenvoudig, geen franje, maar wel een klein vaasje bloemen op tafel, the female touch. Ik ben niet de enige man, voor me zitten moeder en zoon, waarbij hij me doet denken aan het typetje Ab van der Laak van van Kooten en de Bie, die tegen z’n zin in overal mee naar toe getoornd wordt. Na de maaltijd en het afwassen laat de gastenzuster me m’n kamer en ontmoetingsruimte op zolder zien. “De vloer kraakt wel, hoor !” zegt ze guitig, alsof ik me in nachtelijke avonturen ga storten. Dan verontschuldigt ze zich “dat de toilet wel ver lopen is, aan het einde van de gang”. Als ik haar vertel dat ik ben komen wandelen uit Westmalle, verschijnt er een ingetogen glimlach op haar open gezicht ; de ongedwongen gastvrijheid is innemend, laat alle ruimte aan mij als gast en noopt niet tot de gedachte “Ik wil wat terug doen”. Knap als je zo vrijblijvend vrijgevig kan zijn.

Na m’n bed met de stijfgesteven lakens opgemaakt te hebben, lees en schrijf ik wat. Wil ik nog gezelschap? Gezeten aan m’n tafel, realiseer ik me wederom dat ik me gelukkig voel, compleet en volmaakt. Een allesomvattende warmte verspreidt zich door mijn lichaam, tranen van geluk wellen op in m’n ooghoeken. Ver in de achtergrond dwarrelt nog wat van de calvinistische gedachte : “Waar heb ik dit aan verdiend ?”. Schoonheidsfoutjes.

Het is aards stil in het klooster, zelfs de krakende vloer lijkt in ruste. Lopend door de stille gang, waan ik me de enige bewoner. Hoewel, beneden in de inmiddels donkere eetzaal tref ik wat gezelschap aan, enkele fraaie blondines, die ik meeneem naar m’n kamer om er aldaar van te genieten, in het bijbehorende glas natuurlijk. La Trappe, je proeft de ingetogen stilte.

Zondag 4 november

Na een inspirerend Lauden en Eucharistie, tref ik moeder en “Ab” weer tegenover me aan de ontbijttafel. Zij hebben gisteravond vergeefs op me gewacht in de ontmoetings-ruimte. En ik maar denken dat ik de enige was die om gezelschap verlegen zat. Ik moet nog veel leren. Na deze broodmaaltijd neem ik afscheid bij de gastenzuster van vanochtend, die, net als m’n vrouw, Corine heet. Dit als een vloeiende overgang naar mijn aanstaande huiselijke leven.

Als ik door Berkel-Enschot terug naar Tilburg loop, is alles nog in diepe rust. Alhoewel, in de verte hoor ik ’t grommen van een bolide : een knalrode Ferrari, laag bij de grond, V12 achterin en een verdacht jonge man voorin, komt met veel machtsvertoon voorbij. Als ik omkijk, geeft hij nog eens extra gas. Zoveel kracht met èèn voetbeweging. Even verder staat een klein meisje met haar handen tegen het raam naar buiten te kijken. Als ik naar haar zwaai, kijkt zij me, haar hoofdje schuinhoudend, onderzoekend aan. Haar moeder zwaait terug. Zoveel kracht met èèn handgebaar.

De trein brengt me in minder dan een uur in Culemborg, waar Corine, niet de gastenzuster maar mijn dierbare vrouw, op mij wacht. Na enkele brunettes en blondines blijkt zij toch weer de enige echte.

Tekst & foto’s : George Nelis

Tour des Trappistes

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes tocht 2 deel 2 : van Westmalle  naar Berkel-Enschot (La Trappe)

Woensdag 31 oktober

De combinatie Hendrik Jan en de komende wandeling naar Zoersel houden me tot de vroege mis onder de gesteven lakens. Grappig overigens dat er in de mis voluit wordt gezongen en dat er tijdens het ontbijt om stilte wordt verzocht.

Na de afwas heb ik een boeiend gesprek met een der monniken : hij heeft weinig hoop op verandering in de Katholieke kerk, ziet meer in een wending richting het Boeddhisme, waar er meer vrijheid en openheid is voor de aanhangers, dit in plaats van het aangetrokken corset vanuit Rome. Novicen houden het dan ook niet lang uit binnen de muren van Westmalle, en mede daarom ziet hij de almaar toenemende leeftijd als bedreiging voor het voortbestaan van de abdij.

Mijn bladerbak is gerepareerd, jawel, en ook de bladblazer mag weer op de schouders. En dus hark en blaas ik als nimmer tevoren, en ik moet zeggen, ik word er handiger in. Ook het legen van de bak, gisteren nog een beschamende vertoning, voer ik handig en efficiënt uit : bak na bak stort ik op de hoop, naast de bitterruikende hopbloemen. Gezellige babbeltjes zijn de kaarsjes op de taart : een oude broeder, te fiets, met gebreide grijze muts mèt pompoen, vraagt of ik de bladeren er ook weer allemaal aanplak. Zijn gezicht staat guitig. Heerlijk. Ook de pater in het bescheiden winkeltje, Pater Modestius, praat met kuiltjes in z’n wangen. Mooie ontmoetingen.

Na het middagmaal, salade, frieten en stoverij, geflankeerd door een tweetal Extra’s, neem ik afscheid van bB, “Gij zijt welkom” en deze bezielende plaats.

De overgang is groot. Want groter en grootst zijn de huizen in de “bomenbuurt”. Als ik de mensen aankijk in het voorbijgaan, schieten de blikken weg, ben ik een vreemdeling. De abdij mag dan niet meegaan met z’n tijd en gesloten overkomen, de zogenaamde vrije wereld laat ook een beperkte blik zien.

Als ik het Zoerselbos induik, vind ik wat ik zoek. Herfst ! Een laagstaande zon, kalende bomen, plassen en modder van een frisse herfstbui en die aardse paddestoelenlucht ! Via een gevarieerd bos, compleet met beekjes, waaronder de Monnikenloop …, kom ik via het imposante kasteel Zoerselhof de gelijknamige gemeente in. Ik ga richting centrum, de straat waar mijn onderdak voor vannacht is, is vast in de buurt. Een locale fietster helpt me uit de droom : “U moet ongeveer twee kilometer terugstappen, tot de nafta”. M’n voeten jubelen.

“Mijn“ straat begint met meerdere boerderijen, maar deze gaan langzaam over in steeds nieuwere en grotere bouwsels, waarbij mijn no. 88 er architectonisch uitknalt. Jé, als een foto uit een glossy woonmagazine, zo een waarbij Jan de Bouvrie met een glas witte wijn bij de brandende open haard staat, als art director.

De sleutel ligt zoals afgesproken onder de spreekwoordelijke bloempot en ook de studio is strak ingericht.

Na een verkwikkende douche hijs ik me in de kleren en op de fiets om ergens wat te gaan eten. De Boer van Zoerzel, lekker dichtbij, bekoort niet van buitenaf en dus pedaleer ik richting Zandhoven, dit op aanraden van Beatrice, mijn tot nu toe virtuele gastvrouwe. Maar café Sport, wijd en zijd geroemd om z’n wild, is akelig donker als ik aan kom trappen. S met een grote S. Terug maar naar de Boer met de grote B ?

Al terugfietsend zie ik vanuit mijn ooghoeken Joni ! Niet onze lieve en mooie dochter, maar een kroeg met haar naam. Daar mòet ik wat drinken, voor Joni en “tegen de dorst”. Nippend aan een Westmalle Tripel, even afkicken, vraag ik naar de oorsprong van de naam van deze kroeg. “Awel, dat is gekomen van onze beide voornamen. M’n vrouw heet Nicole en ik heet Jef”. …

Ik heb me vergist in de Boer. Hoewel ik eten in m’n eentje duidelijk minder vind, vergoedt het menu veel : scampi met witloof en basilicum, lamsrug met rode wijnsaus en walnotenijs met warme krieken na.

Tevreden rij ik terug, bel aan bij Beatrice en zit vervolgens met haar man Dirk in een strak minimalistisch huis aan de witte wijn. Mooi, modern en minder. Minder omdat er weinig staat, waardoor de ruimte ruimte blijft, net als in de abdij Westmalle, maar ook minder omdat het gesprek net zo leeg is als de inrichting. Er is nog geen vonk.

Als de witte wijn van tafel gaat, Dirk moet weer om 06:00 op, want hij gaat naar zijn Nederlandse vestiging in Deventer, zoek ik in m’n studio Ulrich Schnauss op, een bedwelmende melodie.

Donderdag 1 november

Ook het ontbijt is architectonisch verantwoord : het servies, rechthoekig want handig, is op elkaar afgestemd, de beide jammen zijn met gevoel voor detail in spierwitte bakjes gedrapeerd, ieder met z’n eigen, spierwitte, lepeltje en de koffie zit in een handige, bijna zitzakvormige houder, van naamgenoot Georg Jensen.

Beatrice heeft alles met gevoel voor gastvrijheid verzorgd en geniet zichtbaar als ik vraag of ik ook haar keuken mag zien. Ook het afscheid is stijlvol en prettiger dan de aankomst van gisteren : “Als je geen onderdak vindt, bel je maar. Ik kom je dan wel halen”. Aardig.

Via het gehucht Eynhoven met het typische driehoekige dorpsplein, de zogenaamde dries, naar Frankisch model, schamp ik de E34 en duik daarna via een brede dreef de bossen is. De bossen zijn mooi, de herfst spettert in het rond.

In het dorp Wechelderzande tref ik het : het is vandaag Allerheiligen en ondanks dat dit gevierd wordt in België, compleet met kerkgang, is de bakker-op-de-hoek open. En dus duik ik met een smoske oude kaas, mijn favoriet crabsla zag ik te laat, weer de bossen in en kom via een zandverstuiving met de naam Konijnenberg aan in Vosselaar. Deze plaats geniet enige faam als Mariabedevaartsoort. Binnen in de meer dan 500 jaar oude Onze Lieve Vrouwkerk brand ik traditiegetrouw een kaars voor m’n dierbaren. Tegenover de kerk staat, ook traditiegetrouw, een café.

Een heerlijke Orval later vervolg ik m’n reis, en wandel over zandpaden, om bij het kanaal Antwerpen – Turnhout – Dessel uit te komen. Langs het jaagpad en een schilderachtig gelegen en met grote vijvers omgeven kasteeltje, met de naam Boones’ Blijk. Hier werd in de 18^e eeuw linnen en garen gewassen en gebleekt. Enkele kilometers verder nog meer historisch erfgoed : het Bels lijntje, de eind 19^e eeuw aangelegde spoorlijn van Antwerpen via Turnhout naar Tilburg.

Een schitterend Begijnhof is mijn entree in Turnhout. Destijds bewoond door zedige vrouwen, die “door het stipt  bijwonen van de erediensten hun aspiraties tot een volmaakt christelijk leven wilden realiseren”. Een portierster waakte over het komen en gaan van de Begijnen en ook nu gaat deze oase van rust elke avond dicht.

In een café op de Grote Markt vraag ik naar onderdak. Bed & breakfast zit er niet in, het wordt het Leffe-hotel, niet echt m’n favoriete bier. Misschien dat ik daardoor met gemengde gevoelens naar binnen ga, maar de vrouw achter de balie gunt me geen blik als ik incheck. Haar collega’s binnen vullen gastvrijheid anders in, waardoor de fazantenfilets Brabançones, met witloof en, ik heb tenslotte veel in bossen gelopen vandaag, denneappelcroquetten, heerlijk smaken.

Net als de Rochefort 12, die ik een café verderop als afzakkertje geniet. Het haardvuur knapt, de bediening is prima, dat vind ik prettig.

Tekst & foto’s : George Nelis

Isid’or viert 125 jaar La Trappe

125 jaar brouwerij

Zaterdag 4 juli was het zover : het eerste vaatje Isid’or werd aangeslagen in de abdij van Onze Lieve Vrouw v/d Koningshoeven in Berkel Enschot. Het gaat om een éénmalig brouwsel ter gelegendheid van het 125 jaar bestaan van de brouwerij. Broeder Isidoor was de eerste brouwer van de Schaapskooi.

De nieuweling

Het is al gezellig druk als ik in de voormiddag de abdij binnentreed. Het gebeurt dan ook niet elke dag dat een nieuw Trappistbier het daglicht ziet. Klokslag 12h geeft algemeen directeur Thijs Thijssen een korte inleidende speech gevolgd door Vader Abt Dom Bernardus en de Oegandese ambassadrice. De opbrengst van het nieuwe bier gaat trouwens volledig naar de Trappist monniken van Oeganda.

Speech Dom Bernardus

Het aanslaan van het nieuwe vaatje loopt niet van een leien dakje : eerst doet mevrouw de ambassadrice een poging, broeder Isaac snelt ter hulp maar het is brouwmeester Lodewijk Swinckels die de meubels redt : de eerste Isid’or stroomt uit het vat ! Er wordt lustig geklonken op dit heuglijke feit !

Het eerste vaatje geeft zich niet zomaar gewonnen ...

Ondertussen geeft de loco-burgemeester van Tilburg een gesmaakte speech over de belangrijkheid van het Klooster in de Tilburgse samenleving. Als erkenning krijgt de abdij en brouwerij een speciale prijs van de stad in de vorm van een mooi kunstwerkje en oorkonde. Het is een fiere dom Bernardus die het mag in ontvangst nemen.

Santé !

Het volksfeest is ondertussen begonnen. De Isid’or stroomt bij beekjes en zorgt ervoor dat de kelen gesmeerd worden en de tongen loskomen … Er is een stemmig marktje met streek – en monastieke produkten. De Trappistinnen van Klaarland en Brecht prijzen er hun waren aan. Het is een prettig weerzien met zuster Katharina en de geitekaasjes van een Tilburgse geitenhoeve smaken verrukkelijk.

Trappistinnen van Brecht

Ondertussen proeven we natuurlijk ook de nieuwe Isid’or. Ik krijg zelfs de eer om er zelf ééntje te tappen uit het eerste vaatje. De nieuwe Trappist is een blond bier geworden van 7,5%. In de lijn van La Trappe licht zoetig maar met toch genoeg karakter en bitterheid om ons te kunnen bekoren. Die bitterheid komt trouwens van de hop die in de abdij zelf geteeld is. Het goede nieuws is dat het bier, zij het beperkt, ook in Belgie verkrijgbaar zal zijn in de betere biercafé’s.

Mijn eerste Isidor ... zelf getapt !

Bekijk een uitgebreide fotoreportage op La Trappe 125 jaar brouwerij

Met Tour des Trappistes stapper George Nelis

Tekst en foto’s : Danny Van Tricht

Tour des Trappistes deel 6

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes tocht 2 deel 1 : van Westmalle  naar Berkel-Enschot (La Trappe)

Maandag 29 oktober

Als een tergende striptease ontdoen de bomen zich langzaam van hun vlammend geel gebladerte, en tonen daarmee hun kille naaktheid. Het zijn dezelfde bladeren waar ik de komende week doorheen hoop te wandelen op m’n tocht van Westmalle naar Berkel-Enschot, het tweede deel van mijn Tour des Trappistes.

Vandaag reis ik met trein en bus naar Westmalle, waarbij ik de herfst alleen door het raam mag bekijken. Aanraken en meemaken van dit intense seizoen komt later.

In Dordrecht stap ik over op de internationale trein die me naar Antwerpen zal brengen. Net op het moment dat ik in overpeinzing het raam uitkijk, passeren we het station Kijkuit.

In het Turnhoutse stadscafé op de Grote Markt, waar anders, nuttig ik m’n eerste bier : een Corsendonk, goudblond als de herfstbladeren en frisbitter als een trage herfstbui. De herfst is een dankbaar seizoen, waar m’n binnenste buiten wil en mijn buitenste, na enige tijd, weer naar binnen.

De Lijn lijn 410 zet me af bij café Trappisten, recht tegenover de ingang van de abdij Westmalle. Het is gezellig binnen en de dubbel van het vat smaakt wonderbaarlijk zacht. Ik denk aan Yoeri, Jarno, Bas en Jos. Met hen zou ik hier graag enige tijd vertoeven, nippend aan nog een, prikkend in trappistenkaas, genietend van elkaar en al stilletjes verlangend naar een bourgondisch hoofdgerecht.

Het worden dunne bruine boterhammen, met ham en smeerkaas, als avondmaal in de abdij, nadat broeder Benedikt, bB in z’n email, me heeft ontvangen. “George ?” is zijn eerste vraag. De klik is er meteen. Een prettig mens.

Naast me aan tafel zitten 2 jonge jongens, die me doen denken aan onze zonen Yoeri en Jarno. Muisstil eten zij hun brood op. Mogelijk is men in België geïnspireerd door de woorden van Ignatius van Antiochië, die ook hier in de hal hangen : “Λoγoς απo Σιγης Πρoελθων” : “Het woord is van stilte herkomstig”. Stilte is hier als het ware een pseudoniem, een eerbiedig benaderende omschrijving van God.

Ik denk aan Coot, die zo kan genieten van de stilte die ze vraagt voor elke maaltijd.  En zo passeren in korte tijd meerdere mensen die ik liefheb de revue. Is dit omdat ik “alleen” ben ? Omdat ik weg ben uit hun midden ? Zoek ik daarom het klooster en de stilte van de eenzame wandeling ? Ik vind het heerlijk, alleen zijn is voor mij een zijn.

Na de gezamenlijke maaltijd en dito afwas kunnen we bij bB trappist bestellen, om gezamenlijk van te genieten in het ontmoetingszaaltje. En morgen, morgen mag ik lekker harken, om me nuttig te maken. Zalig tot m’n enkels in de bladeren, heilige bladeren.

Dinsdag 30 oktober

Zo te zien ben ik niet de enige die wat moeite heeft met het vroege tijdstip. Ook bB geeuwt tijdens de nachtwake af en toe openlijk. 4:00 is dan ook vroeg. Er wordt veelal gezongen en omdat ik geen missaal heb noch de gezangen herken, voltrekt deze mis zich voor mij op enige afstand. De kerk is vrij nieuw en maakt een moderne indruk, iets wat niet gezegd kan worden van het merendeel van de broeders en paters, want buiten een, net als in Rochefort, neger van begin 40, schat ik de rest zo op vanaf ergens in de 50 tot ver over de 70 jaar. Hoe zal dit zijn over een jaar of 10 ?

Na dit vroege rijzen voor de nachtwake kruip ik nog even terug in m’n bed waarna de wekker me wakker doet schrikken.

Een kletterende douche en dunne boterhammen met dikke plakken Westmalle kaas brengen me de juiste energie voor deze dag, want buiten wacht de hark en kruiwagen al op me.

En, meteen op de eerste dag al promotie, als de tuinman me een heuse bladblazer op de schouders hijst. 2-takt, met choke en cruise-control. Een ware en waardige Hendrik Jan ! En dus blaas en hark ik uur na uur, kruip en sluip ik onder de struiken, des morgens slechts onderbroken door de eucharistie. Bij deze mis voel ik me meer betrokken, met name omdat het op een Nederlandse mis lijkt, dat wat ik nog ken uit m’n jonge jaren. Alleen zat ik toen beukennootjes etend en luidkletsend m’n tijd uit te zitten, terwijl ik nu vrijwillig kom en geniet van enkele wat oudere paters en broeders, die met een mooi binnenpret-gezicht de dienst meemaken. Net als destijds in Rochefort worden we ook hier tijdens de communie rond het altaar genood. Zo heb ik beter zicht op de paters en broeders. Er zijn er meer dan vanmorgen vroeg en hun kwetsbaarheid door hun hoge leeftijd met bijkomende kwalen, valt nu nog meer op.

Ik heb zo m’n eigen problemen, want hoe krijg ik op een fatsoenlijke manier mijn eerste kruiwagen leeg ? 1 ½ meter hoog, tweewielig en tot de nok geladen met bladeren. Daar sta ik dan bij de vuilstort, na een rit over zo’n beetje het gehele terrein, langs, o terging, de brouwerij, waar de wortzoete nevels me bedwelmend in de neus kietelen. Leegscheppen van de kruiwagen zie ik niet zitten, en de zijschotten lijken onlosmakelijk verbonden met het onderstel. Oei, hoe zou de tuinman dit doen ? Dit mòet ik oplossen, degradatie dreigt. En nù al afscheid nemen van m’n bladblazer, ik weet niet of ik dat trek.

Hup, omkiepen die bak, daadkrachtig ! Er klinkt ook een krachtig gekraak … Ik krijg het warm … Ik heb het toch niet gesloopt hè !

Een onverwijlde uitzetting uit dit groene metier schiet door m’n hoofd. Ik mòet dit oplossen. Maar hoe ik ook trek en duw aan de diverse planken, ze geven geen krimp. Als ik de kruiwagen weer op z’n pootjes zet, wordt de schade ernstig zichtbaar : van de voorste plank is de geleider wreed van het hout gerukt, diepe wonden tonend. “Guilty, your honer”.

Bij dit vertoonde gebrek aan techniek, zet ik alles maar op inzet en schep met minstens zoveel moeite als ze er in gingen, de bladeren op de vaalt. Drie kruiwagens later heb ik de lostechniek door.

Het warme middagmaal heeft dan inmiddels weer wat wonden geheeld, want als ik als eerste de eetzaal binnenkom, fonkelen de Westmalle bierglazen me tegemoet, geflankeerd door het refterbier, de Extra, met gele dop en zonder etiket. De zonnestralen die door de glas-in-lood-ramen naar binnen schijnen, zijn recht op de flesjes gericht, alsof de Heere zelf z’n schijnwerpers heeft aangezet : “Hier zijn ze jongen. Het is je gegund !”.

Aan mijn tafel zit ook Lieven. Hij is leraar Nederlands en kent vele grappige taal-eigenaardigheden. Zo noemen ze een slavink hier een vogel zonder kop. En de Nederlandse uitdrukking : “Hij ligt voor Pampus” zorgt voor grote verwarring bij de Vlamingen, daar ze het woord Pampus niet kennen. En aldus verwordt deze uitdrukking tot “Hij ligt voor Pampers”, de luiers dus. Ook de Vlaamse zinsbouw komt mij anders en grappig over. Zo staat op de wc het volgende : “Laat ’t toilet proper en rein, want achter moeten er ook nog mensen zijn”.

De rest van de middag hark ik, schep ik en rijd ik. De bladblazer heb ik terzijde gelegd, als impliciete degradatie.

De avond breng ik, net als gisteren, met z’n drieën door, ik zelf en twee flessen Dubbel. Want het ontmoetingscentrum aan de overkant van het gastenverblijf blijft wederom leeg.

Tekst en foto’s : George Nelis

Trappist-steak uit Zundert

De Trappistenabdij Maria Toevlucht in Zundert ligt maar net over de grens. Nee hier brouwen de broeders geen bier, ze hebben wel een fikse veestapel. Het Parthenaises-ras zorgt voor enorm lekker vlees op je bord. Niks lekkerder dan een steak uit Zundert ! En dat is een tip als je het proeflokaal van La Trappe in Tilburg bezoekt : probeer eens een Trappist steak uit Zundert met lekkere kroketjes en garnituur ! Bij voorkeur hierbij een La Trappe Quadrupel of Bockbiertje en het lijkt wel of de hemel heel kortbij is.

De Abdij van Zundert heeft ook een kloosterwinkeltje waar je het ecologisch geteelde rundsvlees kan kopen alsook allerlei andere religiueze produkten.

Tekst en foto’s : Danny Van Tricht

2009 La Trappe Jubileumjaar (Update #2)

Officiele persmededeling zoals verspreidt door de Koningshoeven Tilburg

Dit jaar viert Bierbrouwerij de Koningshoeven haar 125-jarig jubileum. Ter gelegenheid hiervan organiseert de brouwerij een open weekend op 4 en 5 juli 2009. De brouwerij en het Proeflokaal zijn dan twee dagen lang geopend voor publiek. Alle bezoekers krijgen bij binnenkomst een kaart uitgedeeld die garant staat voor een gratis rondleiding door de brouwerij, een historische film en een gratis jubileumglas bij aankoop van een consumptie naar keuze.

Naast een rondleiding en de historische film zijn er verschillende dingen georganiseerd binnen de kloostermuren om het publiek uitgebreid kennis te laten maken met het kloosterleven. Zo presenteren verschillende kloosters uit de regio hun ambachtelijke producten tijdens het open weekend. Voor kinderen is er vermaak geregeld en op het terras kan iedereen van een ambachtelijke maaltijd genieten.

Isid’or

Ter gelegenheid van het 125-jarig jubileum is La Trappe Isid’or ontwikkeld. Het jubileumbier is vernoemd naar broeder Isidorus , de eerste brouwer van La Trappe. Zoals altijd gaat een deel van de opbrengst van La Trappe naar de kloosters in Indonesië en Oeganda, die vanuit Koningshoeven zijn voortgekomen. De opbrengst van La Trappe Isid’or zal volledig ten goede komen aan de monniken in Oeganda. Zij moeten, nadat zij gevlucht zijn voor het geweld in Kenia gedurende 2008, een volledig nieuw bestaan opbouwen in Oeganda. Met de opbrengst van La Trappe Isid’or wordt de gemeenschap aldaar in staat gesteld om een nieuw klooster te bouwen en een nieuwe bron van inkomsten te vinden.

Op zaterdag 4 juli om 12.00 uur slaat Vader Abt, samen met de ambassadeur uit Oeganda, het eerste vat La Trappe Isid’or aan. U bent van harte uitgenodigd om hier bij te zijn.

La Trappe Isid’or is uitsluitend in het jubileumjaar verkrijgbaar. Het is een lichtzoetig amberbier met caramelnote. Zacht bitter van smaak met een fruitige afdronk. Het speciale aroma dankt La Trappe Isid’or aan de eigen gekweekte Perle hop. Het Trappistenbier heeft 7,5% alcohol.

De oude brouwzaal La Trappe

Foto’s : Danny Van Tricht

La Trappe Quadrupel op eik gerijpt

Sinds Lodewijk Swinkels in de abdij van La Trappe de roerstok hanteert is er regelmatig ook tijd voor experimenten. Herinner u de Tilburgse Hop waar binnenkort het gelegenheidsbier Isi’dor wordt van gebrouwen. En sinds een aantal maanden probeert Lodewijk ook de Quadrupel op eiken vaten te rijpen ! Ik had het voorrecht om een wereldprimeur te mogen proeven : Quadrupel 9 maanden toevertrouwd aan eiken vaten. Het geeft het bier een uitgesproken vanillesmaak, net een engeltje dat op uw tong p… !

Lodewijk tussen de (nog) lege vaten

"Eiken" Quadrupel

Het experiment is dus perfect geslaagd en het is de bedoeling om tegen Kerstmis 2009 een beperkte voorraad ter degustatie te kunnen aanbieden in het Proeflokaal van de abdij. Nog eventjes geduld hebben dus maar het loont beslist de moeite !

Tekst en foto’s : Danny Van Tricht

Abdijentocht La Trappe

Toerclub Tilburg ’93 organiseert de Abdijentocht La Trappe. Dit jaar zijn er wederom 3 afstanden :   30, 60 of 120 km. De tocht start bij de schitterende Trappisten Abdij O.L.V. van Koningshoeven te Berkel-Enschot en voert door het prachtige gastvrije Brabantse land van bossen, vennen, hei, weilanden en kleine dorpen. Een must voor elke fietser. Voor de 120 km kan men ook starten bij de Achelse Kluis. Meer info op: Abdijentocht 2009

2009 La Trappe Jubileum jaar (update)

We schrijven het jaar 1884 wanneer broeder Isidorus Laaber binnen de muren van  het klooster Onze Lieve Vrouw van Koningshoeven een begin maakt met het brouwen van bier. De eerste, geslaagde brouwsels waren van het type Münchener. Een bier dat in die tijd veel bekendheid genoot.

Nu, 125 jaar later wordt de eerste brouwende monnik van de abdij in het Brabantse Berkel-Enschot geëerd door het speciale jubileumbier naar hem te vernoemen: La Trappe Isid’Or. Het etiket krijgt dezelfde vormgeving als de bestaande etiketten maar naast de nieuwe naam zal er, op de plaats waar nu de beginletter van de biersoort staat, een portret van Isidor op prijken.  Het jubileumbier zal een ongefilterd, amberkleurig bier worden met een alcoholpercentage van 7,5%. Bijzonder is, dat het bier gebrouwen wordt met hop uit de eigen hopvelden. Deze hop is tot nu mondjesmaat gebruikt maar dat is erg goed bevallen. Zo goed dat er een uitbreiding van de velden op de rol staat. Het jubileumbier wordt naar verwachting afgevuld in flessen van 30, 33 en 75 cl en op fusten.

Op zaterdag, 4 juli zal broeder Abt het eerste vat aanslaan. Dat weekeinde houdt de brouwerij een open weekend en is iedereen welkom om dit nieuwe, eenmalig gebrouwen bier te proeven. De opbrengst van het bier zal overigens worden besteed aan de bouw van een abdij in Oeganda. Een extra reden om Koningshoeven dat weekeinde te bezoeken en te genieten van Isid’Or.

In dit jubileumjaar zal over de geschiedenis van de bierbrouwerij een nieuw boek verschijnen. Het onderzoek daarvoor is ver gevorderd en volgens planning zal het boek in november worden gepresenteerd.

Het jubileum vraagt uiteraard van zowel de brouwerij als de abdij veel aandacht, maar dat betekent niet, dat er verder weinig gebeurt. In tegendeel. De brouwerij is volop in ontwikkeling en dat blijkt ook uit de productie van de eigen bieren. Deze is in 2008 gestegen naar 36.000 hl waarbij de Quadrupel procentueel gezien opnieuw de grootste stijger was. Ook 2009 kent een goede start ondanks alle commotie rond crisis en het wel of niet mogen roken.

Op exportgebied blijft het eveneens erg goed gaan. Opmerkelijk is de grote vraag vanuit België. Onze zuiderburen zijn inmiddels het grootste exportland voor de La Trappe bieren en dat zal zeker worden ondersteund door het contract, dat is afgesloten met Delhèze, de Belgische winkelketen, die sinds kort de Quadrupel in het assortiment heeft opgenomen. De Quadrupel zal over enige tijd overigens worden gelagerd op eikenhout. De brouwerij is momenteel bezig hiervoor een ruimte in te richten, die, zodra die in gebruik is genomen, ook onderdeel wordt van de excursie. Mogelijk ondergaan ook de andere bieren een gedaanteverandering. De brouwerij experimenteert op dit moment met een ongefilterde dubbel. De testen zijn vooral gericht op hoe het bier zich over de tijd ontwikkely en wat dat betekent voor de houdbaarheid. Wordt het een succes dan wordt bekeken of ook de andere bieren in fasen ongefilterd op de markt worden gebracht.

Hop uit Tilburg !

Voor de verzamelaars veel nieuws deze keer en dat komt door de vernieuwing van het logo van de brouwerij. Het opschrift “Trappistenbier” onder “La Trappe” zal worden veranderd in “Trappist” en krijgt een groter lettertype. Deze verandering wordt op alle producten doorgevoerdn dus komt er voor iedereen weer iets nieuws om aan de verzameling toe te voegen. Binnenkort zullen in de abdijwinkel nieuwe items te koop zijn zoals een baseball cap, sloven en een fleece vest. Voor de sportievelingen onder ons ook goed nieuws: er komt fietskleding beschikbaar met het logo van de brouwerij.

Met toestemming overgenomen uit BAV journaal 02-2009.

Tekst : Arold Derix

Foto’s : Danny Van Tricht

Verzamelaarsgilde La Trappe

De Abdij van de Koningshoeven, ook wel De Schaapskooi of kortweg La Trappe genoemd heeft een lange en bewogen geschiedenis. Er wordt al van in de 19de eeuw bier gebrouwen en er zijn dan ook ontelbare glazen, reklames, bierpotten enz. te verzamelen. Om ergens een overzicht te krijgen heeft Wim Grem uit Tilburg de La Trappe Verzamelaarsgilde boven de doopvont gehouden. Op de website latrappe.eu krijg je een overzicht van bekende verzamelobjecten.

La Trappe glazen (Collectie DVT)

Tekst en fotos : Danny Van Tricht

Carpacio van St.-Jacobsnootjes in La Trappe Tripel

Carpaccio van Sint-Jacobsnootjes gemarineerd in La Trappe tripel, balsamico en truffel op een ‘slaatje’ van witloof en groene appel en canneloni van gerookte eendenborst en La Trappe dubbel
Ingrediënten: (4 personen)

- 2 Sint-Jacobsnootjes per persoon, 10 cl La Trappe tripel, 10 cl limoenbier, 1 limoen, peper, grof zout, sesamzaadjes, olijfolie

- Siroopje: Luikse siroop, truffelolie, balsamicoazijn

- 2 witloofstronken, 1 groene appel Granny Smith, een beetje mayonaise

- 12 sneetjes gerookte eendenborst, 10 cl verse room, 10 cl La Trappe dubbel, blaadje gelatine

- garnituur: veldsla, bieslook, grissini

Bereiding:

- Maak een marinade van La Trappe tripel, limoenbier, sap van een ½ limoen en olijfolie

- Snij de Sint-Jacobsnootjes in kleine plakjes en laat gedurende minstens een uur marineren

- Haal uit de marinade en kruid met peper van de molen, grof zeezout en eventueel wat weinig nootmuskaat, schik op een ‘salade’ van fijngesneden witloof en kubusjes appel (op smaak gebracht met een weinig mayonaise)

- Maak het siroopje door Luikse siroop te mengen met een weinig truffelolie en balsamico-azijn (eventueel kan ook reeds een weinig La Trappe dubbel toegevoegd worden); doe een stipje van deze siroop op de Sint-Jacobsnootjes en versier met de rest het bord. (zie foto)

- Warm de room en La Trappe dubbel op, laat een blaadje gelatine hierin weken en laat afkoelen/opstijven. (kan eventueel een dag op voorhand reeds gebeuren) Doe een beetje van dit mengsel in een sneetje gerookte eendenborst en rol op als een “canneloni”; schik er zo 3 op de Sint-Jacobsnootjes. (eventueel kan de room vervangen worden door mascarponekaas)

- Versier met veldsla, sprietjes bieslook, grissini, partjes groene appel en stipjes pestomayonaise volgens eigen inspiratie en humeur!

Tekst en foto’s : De Heeren van Liedekercke

Dit gerecht is de ganse maand maart te degusteren in bierrestaurant De Heeren van Liedekercke , Kasteelstraat 33 Denderleeuw

125 jaar bierbrouwerij Koningshoeven

Het is precies 125 jaar geleden dat er voor de eerste keer gebrouwen is in de Abdij van de Koningshoeven … in 1884 vloiede inderdaad het eerste bier uit de ketels van de Schaapskooi. 2009 wordt dan ook een jubileumjaar voor La Trappe ! Vooreerst wordt er dit jaar éénmalig een speciaal jubileumbier gebrouwen : Isi’dor, genoemd naar de eerste brouwmeester. Voor dit bier wordt de beperkte voorraad Tilburgse hop gebruikt gekweekt binnen de muren van het klooster. Op 4 en 5 juli 2009 zijn er open deur dagen in de brouwerij en er wordt ook een boek uitgegeven met de geïllustreerde geschiedenis van de brouwerij. Kortom het loont zeker de moeite om eens te passeren in Berkel-Enschot (nabij Tilburg) niet in het minste om een lekkere Trappist te degusteren in het fonkelnieuwe proeflokaal !

Proeflokaal La Trappe

Tekst : Danny Van Tricht

Bron : Nieuwsbrief #4 Internationale Vereniging Trappist

La Trappe … het bier en het glas …

De nieuwe trappistbier.be is online !

Na een paar weekjes intens knutselen is trappistbier.be volledig herwerkt en is de lay-put wat opgefrist. Naast info over de 7 Trappistbieren en hun brouwerijen staat voor het eerst ook de volledige verzameling van glazen online !

Tekst en foto : Danny Van Tricht