Het wordt stilaan een jaarlijkse traditie dat de brouwerij van Rochefort tegen de eindejaarsfeesten hun Magnums op de markt brengt. Ook dit jaar wordt weer beperkt (6.000 flessen) de 8 op magnum flessen afgevuld.
Voor de broeders betekent dit een pak handwerk, op de foto demonstreert brouwingenieur Gumer Santos het vullen van de grote flessen.
Vanaf nu verkrijgbaar in de betere drankenhandel !
Tekst & foto’s : Danny Van Tricht
De Big Mac -index is al jaren de maatstaf voor de koopkracht van de modale inwoner van een land. Door te berekenen hoeveel Big Macs iemand kan kopen van zijn maandloon wordt een idee gegeven van de welstand in een land.
Hans van de Velde, een Nederlander met een uitgesproken voorkeur voor Belgische bieren, wil nu de Rochefort-index lanceren. Dit omdat de prijs van de betere Belgische bieren in Nederland de pan uit swingen. Op die manier wil hij de prijs vergelijken tussen verschillende landen en aangezien Rochefort 10 het geliefde bier is van de Nederlanders lijkt hem dit de ideale maatstaf.
Meer nieuws over bier kan je trouwens lezen op zijn bierforum http://www.belgischebieren.hyves.nl/
Bron : De Standaard
Tekst en foto : Danny Van Tricht
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Hier deel 5 !
Tour des Trappistes deel 5 : van Orval naar Rochefort
Dinsdag 22 mei
De ochtendmis is hier duidelijk minder bemenst dan in Orval. Deze laatste heeft dan ook een iets opener karakter èn is toegankelijk voor vrouwelijke retraitanten. De dienst heeft een intiem karakter, zo staan we tijdens de communie gezamenlijk rond het altaar.
Na het ontbijt, alleen, want Bruno slaapt nog of leert al, schrijf ik wat, terwijl er aan mijn overkant al volop “leven in de brouwerij is”, getuige de door de glas-in-lood-ramen schimmige figuren die al rondlopen en rokende schoorsteen. Dan wordt er op de deur geklopt : het is Bernard Lezaire, een aardige man. Hij vertelt over de do’s en don’ts en dat ik mogelijk ’s middags frère Antoine kan ontmoeten. Hij spreekt als enige en misschien voorlopig wel laatste monnik Nederlands. Als Bernard vertelt dat frère Antoine in de brouwerij heeft gewerkt, zie ik de hemel langzaam opengaan. Een voorzichtige vraag in die richting brengt me weer op aarde : de brouwerij is niet toegankelijk voor mij. De ochtend breng ik door met een lange wandeling in het zonovergoten park : een troep ganzen, mams voorop, dan 4 grote pluizebollen en paps achteraan, doet me aan ons gezin denken. Ook dwalen m’n gedachten af naar m’n werk : wil ik hiermee doorgaan ? En zo ja, hoe lang dan nog ? Of ga ik wat anders doen ? Maar ja, wat dan ?
Na het middageten, tezamen met Bruno, trek ik me weer terug op m’n kamer, in stilte, alleen met m’n gedachten. Dat is na èèn dag aanwezigheid alhier dan toch wel het resultaat : èèn met jezelf, wat is er belangrijk en wat niet (meer).
Om 3 uur heb ik afgesproken bij Bernard. Het wordt een wandeling zonder frère Antoine, helaas. Bernard neemt me mee naar de tuin van de monniken zelf, langs de oude bakkerij, het “zwembad van de paters”, dat nu dienst doet als verblijfplaats voor 1000-en kikkervisjes en enkele grote karpers, en de begraafplaats. Hier liggen de overleden broeders en paters begraven, keurig gerangschikt op de dag van hun heengaan. Vreemd genoeg staan hun geboortedata niet vermeld.
De tuin van de ontmoeting, de keuken en de imposante bibliotheek vormen de laatste onderdelen van deze rondleiding.
Met lezen en schrijven vul ik de tijd tot het avondeten. Deze keer hebben Bruno en ik gezelschap : een pater van elders vergezelt ons aan tafel en geniet zichtbaar van de broodmaaltijd en met name de Chimay-kaas. Die van Rochefort zelf heb ik hier vreemd genoeg nog niet gezien. 
Na het eten en de gezamenlijke afwas, dekken we de tafel voor morgenochtend. Zo heeft de dag meerdere vaste momenten, die er een zeker ritme aan geven, welke nog wordt versterkt door de keus om aan een of meerdere van de vele diensten deel te nemen : van het vigile om 03:30 tot en met de avonddienst van net na 19:00. Voor de 14 broeders en paters alhier is het dan ook een uitdaging om al hun werk tussen deze diensten te verdelen. Zij worden hierbij bijgestaan door ongeveer 20 leken, waarvan het grootste deel in de brouwerij werkt. De laatste groep zo te zien alleen tot de middag, want in de brouwerij zie ik nu geen activiteiten meer.
Nu ook mijn activiteiten op een einde “lopen”, verlang ik weer naar Coot en onze kinderen : hen te zien, te horen en te voelen, mijn verhalen te vertellen, naar die van hen te luisteren en met deze mooie bagage weer de wijde wereld in te stappen.
Woensdag 23 mei
Als ik de ramen open drijft de weeïig-zoete wortlucht m’n kamer binnen. Als delicaat begin van de dag een teaser uit de voor mij vooralsnog gesloten schatkamer.
Het is bijna tijd voor de mis en dus loop ik, nu binnendoor, door de gangen naar de kerk. Op deze manier heb ik het gevoel er al meer “bij te horen”, meer onderdeel uit te maken van de gemeenschap alhier. Dit gevoel wordt nog intenser als ik zie hoe liefdevol de paters en broeders elkaar tijdens de vredezegging omhelzen.
Vredig zet ik me dan ook aan het ontbijt, links en rechts bijgezeten door paters van elders. Na het eten, iets meer, want ik weet niet wanneer ik weer wat krijg, ruim ik m’n kamer op, pak m’n rugzak en heb dan eigenlijk al afscheid genomen. Met enige moeite, want in deze korte tijd heeft het leven alhier behoorlijk indruk op me gemaakt. Als ik wil afrekenen is Bernard niet in zijn kamer. Ik heb toch meer dan genoeg tijd om lopend de trein te halen. Maar Bernard denkt daar bij terugkomst duidelijk anders over : “Er gaat ook een bus om 10 over 9 !”. Het door hem aangeraden binnendoorweggetje komt me, met mijn gevoel voor richting, vergissingsgevoelig over.
Ik bedank Bernard voor hun gastvrijheid en trek even later voor het laatst de poort achter me in het slot. 100 meter verder ben ik al aan het hardlopen, zo zeker ben ik van m’n zaak … Mijn voeten voelen opmerkelijk goed na een dag rust. Een goede les voor m’n volgende wandeltochten.
Binnen no time ben ik in Rochefort aangeland, maar het station in het naastgelegen Jemelle, een dorp naar het model lintbebouwing, bevindt zich, uiteraard, aan de andere, verste kant van het lint. En dus zijn er nog maar enkele schamele minuten over als ik zwetend het perron op kom rennen. Ok, perron 6 volgens het bord, maar deze is afgesloten. Snel, snel naar het loket. “Spoor 4″ luidt het antwoord, zoals ik nu ook op de aldaar hangende monitors zie, en, de vertraging van ’n kwartier van mijn trein … Ik heb toch veel bijgeleerd de afgelopen week. Tja, en dus nog tijd genoeg voor een baguette met crabsla, die mij hier zo maar in de schoot komt vallen. Met crudité. De treinreis voert me weer geleidelijk naar de bewoonde wereld, de wereld waar ik weer bij m’n gezin zal zijn, waar ik weer constant onder de mensen zal zijn en waar de klok weer tikt.
Zoals in het zonovergoten Den Bosch, waar ik in een race tegen hem de stand op 1-0 zet, met als hoofdprijs ’n doos Bossche bollen, de echte van Jan de Groot. De eerstvolgende stoptrein brengt me naar Culemborg. Daar staat Coot op me te wachten, en, onderaan de trap, met jeugdige desinteresse, Joni en Jarno.
En terwijl in me het vredige vuur brandt als gevolg van m’n geslaagde solotocht, wil de BBQ maar slecht vlam vatten. Dan gaat het de kip even later beter af : licht verbrand verlaat zij het rooster, terwijl de verhalen over tafel gaan. Het doet me goed dat ik weer thuis ben, bij Coot en onze kinderen, terwijl ik ook al weer stiekem denk aan de volgende tocht : Westmalle – Berkel-Enschot. Samen met Yoeri ? (Wordt vervolgd !)
Tekst & Foto’s : George Nelis
24 april 2009 de Goede Vrijdag, Herselt
Een uitnodiging van ‘Trappistbier Beleven’
Als je zo een beetje rondstruint in de bierwereld krijg je op den duur wel wekelijks enkele uitnodigingen in de bus om her en der bier te gaan proeven. Wekelijks kan je, maar dat wist u al, honderden kilometers afleggen om nieuwe, exceptionele, unieke en andere bieren te gaan proeven. De enkele festivalletjes van jaren geleden zijn er ondertussen tientallen geworden.
Van oudsher bezochten we niet zoveel festivals. We hebben de neiging graag te drinken en dan te blijven hangen, en beide zijn een slechte combinatie voor zowel openbaar als privévervoer. Maar nu en dan trekt er toch een uitnodiging de aandacht, en achteraf bedenken we dan wel eens dat we ze beter niet lazen. Niet dat ’t slecht was er op in te gaan, wel integendeel, maar omdat we weten dat we eigenlijk voor het lezen al beslist hebben van er op in te gaan. Dat kan natuurlijk van de titel afhangen, maar evenzeer van de gastheer. Enfin, dit alles om maar te zeggen dat een uitnodiging van www.trappistbierbeleven.be voor ons een openstaande val is. (Maar dan in de positieve zin, natuurlijk!)
We leerden Danny Van Tricht enkele jaren geleden in het gezelschap van o.m. Chuck Cook kennen bij een bezoek aan Rochefort. U weet wel, één van die brouwerijen waar je absoluut niet binnen geraakt. Danny is de spreekwoordelijke uitzondering die de regel stelt. Het spreekt dan ook voor zich dat een uitnodiging voor een proeverij die door Danny op ’t getouw gezet wordt, hoge verwachtingen oproept. Of we dus zo goed wilden zijn in klein gezelschap het vege lijf naar Herselt te reppen om er extreem oude trappisten te proeven ? Zonder twijfel, Danny, en we brengen zelf ook wat lekkers mee!
Oude bekenden en nieuwe gezichten. Eén van die dingen die maken dat de bierliefhebberij blijft boeien is zonder twijfel het sociaal aspect. Ooit lazen we de spreuk die we tot onze ludieke slagzin maakten: “ ‘tPier en is voor de ghansen niet gemaect!” Het bier is er inderdaad door en voor mensen, en niets heerlijker dan met mensen keuvelen met en over een biertje. Ook zo de genodigden van Danny, deze avond, een heterogeen gezelschap van jong naar iets minder jong, van dame tot heer, van brouwer over uitgesproken liefhebber tot levensgenieters en gelegenheidsproevers. Is er een mooier schaar mogelijk om de oude heerlijkheden van onze trappistenpaters door ruiken en proeven en snuffelen en smakken om te zetten in woorden ? Zo troffen we, naast Danny en ondergetekende, Chuck Cook, Amerikaans bierjournalist die zich de laatste jaren eerder ontpopt als brouwerijreiziger. Chuck bezocht zo maar eventjes 91 van onze brouwerijen, en tegen dat hij volgende week terug naar huis vliegt, heeft hij weer enkele trofeeën extra. Carine,Danny, Guy en Isabelle vertegenwoordigden de ‘culinaire bierliefhebber-levensgenieter-blij met lekkers’- zijde van ons proefpanel. Aan de andere kant vonden we Steven Lintermans, uitgelezen bierliefhebber, André Van Gansen , sinds 25 jaar hobbybrouwer, en Jef Goetelen, welbekend Hofbrouwer. (Te zeggen, niet van Laken, natuurlijk!). We rekenen onszelf zeer bewust als een gulden middenweg tussen de twee groepen, enerzijds omdat we meteen opgevorderd werden tot het schrijven van de notulen van deze ‘tonzitting’, anderzijds omdat gemeenlijk bekend is dat bij het proeven van allerlei lekkers het bourgondisch deel van onze herseninhoud meermaals de overhand haalt op het objectief en sensorisch analiserende. Vandaar ook het eerder genoemde ‘blijven plakken’. Het was dan ook niet zonder bijbedoeling dat ik me naast Jef de Hofbrouwer installeerde.
Tussen proeven en ruiken, de oren gespitst !
Het gamma
In tegenstelling tot de bekende De Gamma, dewelke ons spijtig genoeg voor deze vermelding niet sponsort, willen we hier nadrukkelijk Het Gamma bespreken, met hoofdletter geschreven vanwege de door allen geprezen magistraliteit van de inhoud. Zoals de uitnodiging ons terecht deed vermoeden was het meteen raak: oudste te proeven bier: omstreeks 1980, jongste: omstreeks 2001! Sta ons toe nadrukkelijk te stellen dat door de jaren heen een eerder voorzichtige benadering van ‘oude bieren’ ons deel is geworden. Alhoewel meermaals zeer interessant moet men durven stellen dat de grote meerderheid van de bieren niet gemaakt is om decennia te overspannen. Op uitzonderingen na denken we dat vier- vijf jaar voor een beperkt aantal uitmuntende bieren meer dan genoeg is. Daarna volgt onherroepelijk oxydatie en afbraak, en hoe dan ook, dat was en is nooit de bedoeling van de brouwer geweest. Ondanks deze bijbedenking, die door een aantal liefhebbers allicht gecontesteerd zal worden – het weze hun goed recht – is ondergetekende steeds graag bereid de lippen aan zo’n glaasje antiek te zetten, al is het maar omdat een aantal typische aroma’s en smaken nu eenmaal niet in jongere bieren terug te vinden zijn.
We proefden Westmalle Dubbel en Tripel, Sixtus (Watou), Sixtus Westvleteren 12, Blauwe Chimay, Petit Orval en Orval en , buiten categorie, La Trappe.
De proeverij
We zijn ons bewust van onze technische beperkingen op het vlak van proeven. Het is en blijft een leerproces waarbij ondergetekende ook nu weer moet toegeven nog veel te leren te hebben. Om goed te zijn zouden we dus nog eens moeten samenkomen om de verschillende notities tegen elkaar af te wegen om een omvattende analyse te maken.We laten natuurlijk graag aan de gastheer het voorrecht om dit in overleg met de andere aanwezigen alsnog te doen. Bij het schrijven van dit ‘verslag’ moeten we dus beroep doen op onze eigen gefractioneerde waarnemingen en beogen verre van de absolute juistheid neer te schrijven. Hierbij toch een poging waarbij, zoals zelfs de niet – oplettende lezer zal kunnen vaststellen, we soms toch echte verwondering niet konden onderdrukken! Gelieve, goede lezer, lieve lezeres, nota te nemen van het feit dat omwille van diverse redenen de gebruikte jaartallen soms benaderend zijn, en dat de conditionering verliep van 33cl tot 75 cl. Over het schuim hebben we het meestal niet, omdat het weg was voor dat het glas ons bereikte. Trek daar dus niet de conclusie uit dat er geen was, maar minstens dat het snel inzakte en meestal zonder sporen na te laten. Ook de koolzuurverzadiging laten we verder onbesproken, doorgaans was ze zwak tot helemaal onbestaande. Tot slot zijn onze zintuigen niet anders dan van de meeste mensen, en beginnen ze na vijf – zes bieren duidelijke tekenen van vermoeidheid te tonen. U zal het aan de bespreking kunnen merken wanneer ze in het later verloop van de proeverij toch nog wakker geschud werden. Daarenboven, maar dat hoeft geen nadeel te zijn, kenden we natuurlijk ook de voorgeschiedenis van de meeste bieren niet, meestal vondelingskes uit diepe stille kelderkrochten…
Petit Orval 1983
De Petit Orval is het bier dat de paters voor zichzelf brouwen. Enkele bakken geraakten ter abdij in de vergetelheid en werden leeggegoten, Redder Danny kon er (gelukkig) enkele veilig stellen. We vonden onmiddellijk een oude bekende zowel in aroma als deels in de smaak: wat stof en nat karton.Ergens vingen we een streepje groene appel ,maar waar iedereen het over eens was: droog,droog,droog. Een tikje zurigheid maar niet de zuurte van ‘slecht’ bier, maar van de restwerking van Frank Boons’ hartedief: de Brettanomyces. Het was ook Frank Boon die ons toen vertelde dat er in Orval een belangrijke rol is weggelegd voor de wilde Brettanomyces gist. En dat die langzaam maar zeker zijn werk voortzet en niet stopt voordat hij alle suikers tot de zijne gemaakt heeft. Een uitgesproken lambiktoets was vanaf het openen van de flessen ons deel: ronduit schitterend! Bij verdere opwarming staken dan uiteraard een aantal mindere aroma’s de kop op, maar dat kon de verwondering al niet meer dempen!
Orval 2003
Duidelijk nog Orval met de bekende hoppigheid. In de geur dachten we banaan en peer terug te vinden en tevens al wat nat karton. Duidelijk aan zijn overgang bezig, deze Orval. Bitter speelde hier nog steeds de hoofdrol, maar ietwat zuurte kwam ontegensprekelijk al opzetten?
Orval 1983
Quasi onmiddellijk naast de vorige geplaatst om toch iets van vergelijking te kunnen maken. Het zurige aspect overheerste de bitterheid en ging eerder naar wrangheid en adstringentie. Nochtans niet direct onaangenaam. In tegenstelling tot onze eerste was dit bier aan oxydatie onderhevig.
Westmalle dubbel 1980
Porto! Ietwat afkerig tegen de smaak van porto sinds het onoordeelkundig nuttigen van een op een studentenbal gewonnen fles, herontdekten we deze smaak jaren later en bezadigder als merkwaardig fenomeen van tal van ‘mooi’ verouderde donkere bieren. Dit was hier zeker het geval. Naast het onvermijdelijke stof toch nog heel proefbaar zoetig-bitter met cacao en caramel en/of zoethout.
Sixtus Prior 1989
Nog gebrouwen door St.Bernardus in Watou was dit toch ook één van de zeer interessante bieren van de avond. Behoorlijk complex (nog steeds), want ook hier portorisatie, maar met misschien wat minder aangename toetsen zoals een salamigeur bij het walsen en na opwarming wat verbrande rubber. In de smaak moutig en bitterzoet met een langere nabitter. Hoe dan ook geoxydeerd maar verrassend en niet (geheel) onaangenaam.
Blauwe Chimay 1988 Grand Réserve (75cl)
Ook deze ‘Blauwe’ had (uiteraard) wat van oxydatie te lijden. Tevens had de kurk zijn smaakje nagelaten. Toch viel ons hier onmiddellijk ook de portosmaak en vooral de alcoholwarmte op, die er allicht mee voor zorgde dat de zoetig – bitterige smaak lang uitliep.
Westmalle Tripel 1980
Vooreest mag opgemerkt worden dat onze gastheer in deze lading het originele prijsetiketje terugvond. 27,50 Fr. Voor een bak van dit allerheerlijkste vocht, anno 1980 ! En of dat de tijden toen beter waren! Spijtig genoeg waren voor dit bier de tijden ook niet meer wat ze geweest zijn. Nadrukkelijk nat karton en stof met een eerder wrange smaak. Wel opvallend was de kleurverandering van eerder strogeel naar goudgeel of geel koper, bijna op het ambere af, zo u wil.
Westmalle Tripel 1988
Nadrukkelijk geoxydeerd, maar in tegenstelling tot zijn oudere confrater duidelijk alcohol warm en romiger-zoetiger van indruk. Ook hier weer de kleur veel donkerder geel als oorspronkelijk, maar, zoals alle voorgangers trouwens, verrassend helder!
Sixtus Westvleteren 12 2001
Hoewel de jongste telg van ons gamma, had deze Westvleteren al duidelijk ouderdomskwaaltjes. Naast een voor de hand liggende oxydatie toch nog moutig en zoet-bitter. Hier wel opvallend diacetyl in de neus vooral met een geur van karnemelk. Van de geproefde bieren was dit de enige die met een redelijke schuimkraag tot bij ons geraakte.
Sixtus Westvleteren 12 1990
Zonder twijfel een openbaring. Mondgevoel troef! Naast papier en karton ook hier een rubberachtige gewaarwording in de geur. Maar de smaak, mensen, mensen! Met dit bier krijg je een Mount Everestbeklimmer terug opgewarmd! Onwaarschijnlijke alcoholwarmte gepaard met een moutige zoetigheid die ons eerder aan siroop deed denken dan aan bier. Van oxydatie geen sprake, maar daarentegen een prachtige portorisatie. Als ‘uitsmijter’ kon dit tellen, maar of je nu je bak Westvleteren twintig jaar moet laten staan om dit te bereiken is dan natuurlijk weer zeer de vraag. Al bij al waren de proevers het er zonder onderscheid over eens dat deze proeverij zonder meer indrukwekend was. Eens te meer viel ook op dat de meeste van deze bieren zeer snel een vol gevoel geven en dat je zonder twijfel een flesje door drie kan delen, anders wordt het echt puffen.
“Buiten competitie”
Wie had gehoopt al naar huis te kunnen zat er grondig naast. Niet dat iemand ook maar op ’t idee zou gekomen zijn. Danny had immers aangekondigd nog enkele ‘speciallekes’ op ’t programma te hebben.
Stoofbier 8 en 12 Sixtus Westvleteren.
Stoofbier is het laatste dat bij het afvullen in de tanks blijft zitten. Uniek omwille van het feit dat het niet te koop is. Uniek omwille van het feit dat het wel eens meegegeven wordt aan mensen uit de streek om ‘stoverij’ mee te maken. (Vandaar ook de naam) Uniek omdat onze gastheer er toch weeral was aan geraakt én uniek omdat met de vernieuwde afvulinstallatie dit bier spoedig tot het verleden zal gaan behoren. We onthouden hier de veel nadrukkelijker smaakelementen, vooral het bitter van de gist.
La Trappe Quadrupel ‘eik’
Als sluitstuk had Danny een wereldprimeur voor te stellen. De schittering in zijn ogen verried al één en ander maar we moesten toch wachten op ons glas voor de absolute verrassing van de avond. Immers, pas deze namiddag had hij met Chuck brouwerij La Trappe bezocht en de brouwmeester, Lodewijk Swinkels, een fles van zijn nieuwe bier ontfutseld. Deze nieuwe La Trappe Quadrupel zal hoe dan ook niet gecommercialiseerd worden en alleen te proeven zijn in het proeflokaal van de brouwerij. Dit zou dus de eerste (en enige?) fles zijn die de ingetogenheid van de abdij verlaat. Deze Quadrupel onderscheidt zich van de andere door een lagering van niet minder dan negen maanden op (nieuwe) eiken vaten. Het resultaat sloeg iedereen met verstomming: zoet-bitter, zeer complex, maar met een uitgesproken, zelfs overweldigende, geur en smaak van vanille ! Een bier om lyrisch van te worden, als je tenminste de fles deelt met meer dan een handvol proefgenoten, want anders kan men je geheid naar huis rollen! (NVR : dit bier is nu nog niet verkrijgbaar in de abdij, over dit bier hoor je later nog meer op Trappistbier Beleven !)
Wereldprimeur !
Natafelen
Als opkikkertje werd ons nog een lekkernij vanwege de waard aangeboden. De kastelein van de Goede Vrijdag trakteerde ons nog op een boterham met balletjes in een Westmallesaus. Of hebben we de volgorde fout? Alleszins een uitermate hartige hap, die met een fris glas bier van onze proefkompaan Jef den Hofbrouwer met smaak verorberd werd. Na nog wat natafelen, wat gaat de tijd in die gastvrije Kempen toch altijd snel!, was het afscheid er sneller dan verwacht, en na zo’n geur – en smaakorgie viel ons dat wel zwaar.
De kilometers die ons van ’t Stadje scheidden gaven ons de gelegenheid een massa indrukken nog eens te laten passeren. Zonder afstand te doen van ons ‘standpunt’ over oude bieren hebben we hier toch een aantal uitgesproken unieke gewaarwordingen beleefd. Bovendien leerden we een groep biergeestdriftige (en dus?) gezellige Kempenaars kennen die ons het gevoel gaven dat de afstand Antwerpen-Herselt niet zo groot is als de kilometerteller zou doen veronderstellen.
Bedankt vrienden, bedankt Goede collega van de Goede Vrijdag, bedankt Danny Van Tricht !
Tekst : Hans Bombeke (Docent ‘Bierkennis’ PCVOA en Voorzitter Antwerps BierCollege)
Foto’s : Chuck Cook & Danny Van Tricht
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Hier deel 4 !
Tour des Trappistes deel 4 : van Orval naar Rochefort
Zondag 20 mei
Een boerennacht, uiteraard op een hoeve als deze. Ik kleed me zachtjes aan en schuif aan de overvloedige ontbijttafel. Bij het afscheid drukt de vrouw des huizes me nog een fles bier in de handen, want “deze bruine had u nog niet geproefd”. Attent !
De voeten voelen goed en de route volgt een patroon vergelijkbaar met gisteren : eerst het dorp uit, dan het bos in, tot een weg of brug, vervolgens weer het bos in, enz. Op deze manier kom ik via Our en Lesse met hun beider gelijknamige rivier in Redu, bekend om zijn boeken en Europese ruimtevaart. Het is er druk, talloze boekwinkels inderdaad, nog meer toeristen en navenante prijzen in de café’s. De locale specialiteit, L’Ampounette de Redu, een frambozenbier van 7%, laat ik voor wat het is. Het plenst en dan heb ik meer behoefte aan een stevig bier zoals een Chimay tripel. Via Séchery kom ik in Daverdisse, de locale uitvoering van Wassenaar zo lijkt het. Grote huizen, brede en lange oprijlanen, een tuinman aan het werk. Hier wacht me een onaangename verrassing : want vanaf hier is het nog eens 10 km lopen naar Wellin en eigenlijk heb ik genoeg gelopen, zo laten m’n licht protesterende voeten weten. Als het bordje Wellin opduikt, komt er, raar hè, weer wat energie terug. En zoals beloofd vind ik tegenover de Colruyt m’n chambre d’hôtes “Les Terrasses”, een statig herenhuis. Eerst even naar de bank voor wat baar geld. Op de stoep voor de Fortis, het kan treffen, zijn twee dames bezig met de voorbereidingen in hun mobiel frietkot, aardappels schillen, vet op temperatuur brengen, terwijl aan de overkant van het plein een vaste friettent en “La truite argent” om de lekkere en snelle honger strijden.
Bij het herenhuis wordt er opengedaan door een alleraardigste meneer : hij praat met alle plezier Nederlands voor me, dank u wel, heet André en gaat me voor op een imposante kraaktrap. Ook het huis maakt een belegen indruk : het ruikt oud en alle spullen staan, zo lijkt het, al 10-tallen jaren onaangeroerd op dezelfde plaats. Een levend monument. Terwijl mijn van zweet doordrenkte kleren op een hanger uitwasemen, schrijd ik via de statige trap naar beneden, alwaar een Rochefort 6 op me wacht. André nipt aan een port en vertelt over zijn familie, zijn kinderen en kleinkinderen, over z’n talrijke vrienden, de vele gasten die hij en z’n vrouw jaarlijks herbergen èn over zijn hartproblemen. Hij moet het rustiger aan doen van de dokter en mede daarom staat hun huis inmiddels te koop. De twee eerder genoemde dames weten nog wat frieten maken is : zelf snijden, voorbakken en dàn afbakken. Als een goed op elkaar ingespeeld duo helpen ze hun klanten aan een snelle hap, daarbij ook nog eens geduldig luisterend naar een vrouw die ononderbroken doorratelt. Op tijd “Zo ?” en “Och“ zeggen èn van eten voorzien, eigenlijk zijn ze sociaal werkster. Knap !
Terug in mijn chambre d’hôtes gaan m’n gastheer en z’n vrouw een film kijken. Als ik wat nodig heb, moet ik maar op de deur kloppen. Maar als ik na enige tijd zin krijg in een stevige 10, en ik bons na wat eerdere, rustige pogingen met een kracht van 10 op de schaal van Richter op de deur, volgt er geen reactie. Bij de andere deur aangekomen blijkt waarom. De tv staat keihard waardoor er niets van buiten naar binnen doordringt. Als ik de deur open, kijken de twee lieve en verbaasde oudjes me geschrokken aan. Met de 10 achter m’n kiezen en ruim de benen, kies ik voor het ruime sop.
Maandag 21 mei
Als ik ’s morgens beneden kom, word ik hartelijk ontvangen door André, nog in pyjama gekleed en met een spatel in de aanslag voor een heerlijke roerei met ham, van eigen kippen, de eieren dus. Tijdens het ontbijt hebben we een prettig gesprek over de dingen van het leven : zijn leeftijd, nu 70 jaar, hoe snel dit is gegaan met wederom het dringende advies “Carpe diem” en de eerder genoemde problemen met z’n hart, ook na enkele operaties. We nemen afscheid.
Net buiten het dorp, het stokbrood van de locale bakker als een totem aan de zijkant van de rugzak, mag de regenbroek weer aan, terwijl links en rechts van me jonge koeien me schaapachtig aankijken.
Na de plaats Chanly, vind ik de Lesse weer aan mijn rechterzijde en breekt het wolkendek, m’n vrind de zon en even later loop ik als een volleerd profeet over het water van de Lesse Han binnen, met, ok, wat hulp van een brug. Heel lang geleden was ik hier met Pa Lavrijssen en Jos, na een memorabele tocht vanuit Houyet en vorig jaar waren Pa Lavrijssen en ik hier weer, tijdens een rondrit. Het café waarin we op deze beide momenten een, wellicht meerdere, glazen hebben geheven, is helaas nog dicht en dus zet ik me neder bij de buurman. De Rochefort 8 glijdt als vanouds naar binnen.
De kilometers naar de gelijknamige stad zijn fraai : een klaterend beekje door een zondoorstraald loofbos, terwijl op een open plek de fris zwart-oranje Atalanta aan het zonnebaden is. Via Rochefort loop ik de laatste kilometers tot de abdij. Mijn schoenen dampen en mijn voeten zijn aan rust toe. Maar bij de Porterie, de met Bernard Lezaire afgesproken ontmoetingsplaats, vind ik niemand en ook na enig “belletje lellen” aan een nog echte trekbel gaan er geen poorten open. Dan valt m’n oog op een schrijven achter het venster : het meldt dat de Porterie tot 17:00 bemand is. Het is 17:15…
Vanuit de kerk klinkt wel leven en wel gezang : het Vespers is nu bezig, dus de paters zullen me na deze avonddienst wel binnen laten, zo is mijn naïef positieve gedachte. Terwijl ik wacht op wat komen gaat, parkeert er een auto, waar een monnik uitstapt. “Hé, ik ken hem !” flitst er door me heen. Hij aanhoort m’n verhaal, vertelt dat Bernard rond 17:00 is vertrokken, opent de imposante poort en brengt me naar binnen. Ik heb een wonderlijk en avontuurlijk gevoel over me alsof ik in een schatkamer terecht ben gekomen, blij èn trots dat me dit gelukt is. Ik word naar de eetzaal gebracht, een toonbeeld van rust en ruimte : witte wanden, simpele modellen tafel en stoel, geen frutsels, en, gedekt voor twee. Frère Grégor zal zich later over me ontfermen. Dan verschijnt m’n disgenoot, Bruno. Hij is student en bereidt zich hier voor op examen. Anderhalve week achter anderhalve meter boeken, geen tv, geen internet, geen vriendin of vrienden. Alleen met jezelf. 
De maaltijd, lasagne, brood en boter, en een Rochefort 6 als refterbier. Het smaakt me prima en na de verplichte, gezellige, gezamenlijke afwas verschijnt Frère Grégor ten tonele, een opvallend jonge, voor hier althans, neger met een onderzoekende blik. Hij brengt me naar m’n kamer. Deze is sober en strak : een gewelfd plafond, ondersteund door machtige bielzen, een wederom simpele tafel en stoel en een mooie planken vloer. Een halfhoge muur, met fraaie indirecte verlichting, scheidt het bed en de wastafel. Perfect.
Er is uitzicht op het binnenplein en door de glas-in-lood ramen van de brouwerij aan de overkant, glimt het roodkoper van de brouwketels me uitdagend tegemoet. Zou dit heilige der heiligen nog wat voor me in petto hebben ? Na een douche schrijf ik wat. Buiten spelen de zwaluwen tikkertje in de avondzon. Ik voel me dankbaar en voldaan. (wordt vervolgd !)
Tekst en foto’s : George Nelis
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Hier deel 3 !
Tour des Trappistes deel 3 : van Orval naar Rochefort
Vrijdag 18 mei
Het was inderdaad af en toe wat frisjes, met een koude neus als stille getuige. De wandeling begint weer met de rivier als trouwe compaan, maar al snel verschillen de rood-witte tekens en de gids en kom ik na een boswandeling in Dohan uit, terwijl dit volgens de gids enkele kilometers buiten de route ligt. Maar bij twijfel volg ik gewoon de tekens. Wat me aan mezelf opvalt en misschien ook wel tegenvalt, is m’n kracht. En ook kennen m’n voeten inmiddels enkele pijnlijke plekjes. Rust ik wel genoeg ? Loop ik te ver ?Net op het moment dat ik Bouillon binnen denk te lopen, kom ik voor de tweede keer een paar Vlaamse wandelaars tegen. Zij gaan ook naar Bouillon en lopen precies de andere kant op… Met behulp van hun gids, gezond verstand en meerdere eigenlijk matig aangegeven routes, komen we dit toeristisch epicentrum binnen : het ronkt van de motoren, dagjesmensen bevolken de trottoirs en de terrassen en een rondrit-treintje waarin je nog niet dood gevonden wil worden, perst zich door de nauwe straten. Als ik een Orval tempéré bestel, kijken ze me wazig aan. Dit alles onder het wakende oog van het imposante fort, daar waar we lang geleden nog eens een kruissamentrekkende tentoonstelling hebben gezien over martelwerktuigen uit de middeleeuwen. Enkele lieden waren al net zo fijnbesnaard als nu.
Na een tunnel onder het fort door, voegt de GR14 zich bij de GRAE, gelukkig goed aangegeven. Bij het uitzichtpunt van Auclin, die een wijds panorama biedt over Bouillon en de omliggende gemeenten, scheiden de beide paden weer. Nog enkele kilometers te gaan naar m’n volgende onderdak, Sensenruth, een plaatsnaam die me Duits aandoet. In “Au passé simple” is alles op orde, de mevrouw, Monika, hippe bril, spreekt geen Nederlands, maar de mannelijke helft van een jong koppel, 18 jaar, durft. En zo ontspint zich een grappig gesprek in deels Frans, deels Nederlands over zaken als Vlaanderen – Wallonië, sport, en het culinaire van Nederland (hmm, veel verder dan erwtensoep, roggebrood en hagelslag kom ik niet) terwijl heerlijkheden als rog, varkenskotelet met een huidje van kaas en ui, witloof, appeltaart met ijs, geflambeerd met calvados voorgezet worden. Ik vraag nog een Orval, die ik op m’n kamer, gezeten onder een intrigerend schilderij, opdrink. Contouren van 2 vrouwenogen, haar neus en mond in zwart, de rest knalrood. Een uitdagende blik.
Zaterdag 19 mei
Een zalig ontbijt met eigen confitures, vooral die met abrikozen is rijk gevuld, en broodjes voor onderweg. Als ik naar boven loop om m’n spullen te pakken, valt m’n oog op het visitekaartje van de brouwerij van Bouillon. Wat blijkt namelijk ?! Deze is, de here begeleidt mij op m’n pad, alhier in Sensenruth gehuisvest ! Door almaar ontbrekende pinautomaten, zit ik wat krap in m’n baar geld. Als ik dit voorleg aan mijn gastvrouwe, zegt ze “Oh, geen probleem, dan betaal je toch gewoon als je terug bent in Nederland !”. Vertrouwen. De brouwerij, tactisch gelegen aan de doorgaande weg, is net open. Een aardige mevrouw brengt alles in gereedheid voor de groepen die vandaag komen gaan, want daar lijkt deze brouwerij op ingericht : groepen die met de bus een tour maken, beginnen met een (licht) bier, dan de rondleiding, nog een bier, een voedzame maaltijd met begeleidende bieren, en dan licht aangeschoten met een pakket bier onder de armen terug de bus is, op naar de volgende brouwerij. Terwijl de RVS-brouwinstallatie staat te glimmen, schenkt ze mij het Kerstbier in. Het is tenslotte ook vandaag weer feest ! Nadat ik in het locale schattige XIIe eeuwse kerkje een kaars heb aangestoken, deze keer voor Joni, die in een examendip zit, verlaat ik Sensenruth. Het is droog en de bossen wachten. Naaldbossen, bedoeld voor productie en als voor een appèl kaarsrecht achter en naast elkaar opgesteld, worden afgewisseld met imposante beukenbossen : dé ideale plaats voor massale “Did you hug your tree today ?”-workshops.Via een matig aangegeven route kom ik in het dorp Mogimont : weer zo’n dorp met nauwelijks leven op straat en waarvan veel huizen zichtbaar leeg staan. Hoe ziet dit dorp er over 10 jaar uit ? Via een cadans “stuk bos – steek doorgaande weg over” loop ik via Carlsbourg naar Naomé, mijn volgende verblijfplaats. In het bos hoor ik vreemde geluiden : korte stotende schreeuwen die snel achter elkaar herhaald worden ?! Wat zou dit zijn ? M’n gedachten slalommen tussen een feestje en een hondenclub. Als ik dichterbij kom, aanschouw ik een mooi ambachtelijk tafereel : stoere briesende paarden trekken behendig de gekapte boomstammen tussen de bomen door en middels een subtiel samenspel met de menners, een paar jongens van nog geen 20 jaar, worden de stammen keurig op een stapel gesleept. Een prachtig voorbeeld van de samengevoegde kwaliteiten van mens en dier.
Dan Naomé, een boerendorp met de typische grote linde in het centrum, compleet met monument voor de gevallenen in ’14 – ’18 en ’40 – ’45. En weer, massale leegstand. Een aardige vrouw doet open bij “La ferme du grande fréne”. Ze heet me, in het Nederlands, een hartelijk welkom en leidt me door hun knus ingerichte boerderij. Mijn kamer is een echte boerenkamer : planken vloer, een groot ouderwets 2-persoons-bed en een stoer balkenplafond. De sfeer beneden is al net zo gezellig : een knoert van ’n openhaard, zo een waar je ’n halve boomstam in een keer in laat verdwijnen en stoelen waar je heerlijk in wegzakt. De vraag of ik een eigen bier lust, betekent de zoveelste verwondering : om de streek wat meer bekendheid te geven, hebben ze bij Bios in Ertvelde een 2tal bieren laten brouwen, met de toepasselijke naam Bièvre. Er is de blonde van 6½ % en de bruine van 8½ %. Dat beide etiketten 6½ % vermelden “is voor de belasting”. De blonde smaakt, de open haard knettert, alleen de hoofdkaas met tranentrekkende mosterd, lief bedoeld als hapje erbij, laat ik voor wat het is. Er voegen zich twee koppels bij me, waarvan een met een chihuahua, mét, een pond overgewicht, waarbij weinig lijkt te helpen. Mijn vraag of een liposuctie iets zou zijn, slik ik net op tijd in. Voor het eten voeg ik me bij het hondenloze koppel, prettig gezelschap. Het andere koppel blijven onbekenden voor me, in zoverre dat zij de “Ollanders” wel erg direct vindt en “dat is nooit meer goed gekomen”. Het eten is weer feest : meloen met, hoe kan het hier anders, Ardennerham, zalige forel en crème brulée na. (wordt vervolgd !)
Tekst en foto’s : George Nelis
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Hier deel 2 opgedragen aan George’s schoonvader, overleden op 2 februari jongstleden.
Tour des Trappistes deel 2 : van Orval naar Rochefort
Woensdag 16 mei
Van de mis van 7 uur, die van 4 uur vond ik wat vroeg, kan ik al wat meer verstaan. Dat laat voldoende ruimte om na te denken over aardse zaken als “Waarom niet voor brood en bier gekozen, als respectievelijk lichaam en bloed van Christus ?”. Omdat wijn rood is ? En een Rodenbach dan, hè ! Alleen de naam al. Mijn laatste maal in Orval. Ik ga tegenover een man zitten die me al enige tijd intrigeert. In z’n oogopslag denk ik verdriet te zien. Maar veel verder dan het uitwisselen van enkele blikken komen we niet.Een nat begin, het plenst. Tot Florenville is het bekend terrein en ook mijn eerste Orval voelt zo aan. Het heeft me overigens wel enige moeite gekost om aan te geven dat ik graag een wat belegener Orval wil. Als ik op m’n beste Frans dingen zeg als : “… d’un demi an” of “… de l’age six mois” kijkt men mij onderzoekend aan met een blik van “Wat bedoelt die man ?”. Na enig over en weer aftasten blijkt “Tempéré” het toverwoord. Zou je een verse willen, dan is het “Frais”. Ik verlaat Florenville en vind in de rivier de Semois een langdurige bondgenoot.
Semois
Het is een schitterende route, die gelukkig goed bewijzerd is. Gelukkig omdat ik van het Frans in de gids nauwelijks chocola kan maken. Ja, “à gauche” en “à droite” begrijp ik, maar wat te denken van : “Le sentier s’enfonce dans la broussaile et la fange du rivage”. Tja. Via het gehucht Azy, veel onbewoonde en in mijn ogen onverklaarbaar bewoonde huizen, kom ik in Chassepierre. Meerdere café’s lonken, maar vooralsnog weersta ik deze lokroep. Mazzel, de camping de ligt strak aan de GR. Van het aardige Nederlandse stel, Yvonne en Klaas, krijg ik de beschikking over een ruime caravan. Na een eerste implosie doet de kachel het en neem ik een verkwikkende douche. In Le Forgerie in St. Cécile is het volgens Yvonne goed toeven en dus ga ik, lopend uiteraard, op pad. Maar als ik de stoelen omgekeerd op tafel zie staan, knort m’n maag opstandig. Het restaurant iets verderop is me te posh, en niet mijn stijl. Dan loop ik liever, weer langs de camping, naar Chassepière.
Chassepierre
De friterie halverwege ruikt en reikt uitnodigend, maar het onontdekte lonkt. De kroegen die ik vanmiddag aan me voorbij zag gaan, zijn inmiddels allen dicht. Wordt het dan toch een frites + ? Hé, licht ?! Daar om de hoek ! Een eetgelegenheid ?! Joeplala ! Het is donker als ik terugloop, auto’s dimmen laat, en een laatste Orval in de caravan helpt om mijn ogen te dimmen.
Donderdag 17 mei
Een goddelijk ontbijt staart me aan : 3 gebakken eieren, broodjes, kof, kaas. Tralala. Yvonne heeft goed voor me gezorgd. Via St. Cécile verdwijn ik weer het bos in. Brede padden voeren me kilometers door eenzame bossen. Het is stil, en mijn enige companen zijn de talloze slakken, meestal naakt, in de kleuren grijs en oranje, en bij uitzondering mysterieus zwart. Zowiezo is Moeder Natuur hier gul : het bos is vol en dood materiaal wordt keurig bedekt met mos als ware het een doodskleed, en daarna door allerlei zwammen respectvol en langzaam gesavoureerd. Overigens stijg ik voor m’n gevoel zo veel vandaag, dat ik hiermee solidair ben aan de Hemelvaart-gedachte. Bij Tombeau de Chevalier, het graf van de ridder, geniet ik van het uitzicht op de lusvormige meander van de Semois en kauw ik op het inmiddels weke stokbrood met bezwete Chimay-kaas. Over Chimay gesproken, de Trappisten van Orval hebben ook hier hun sporen achtergelaten : destijds omvatte hun conglomeraat aan bedrijven ook een zalmkwekerij. Brood en visschen, jawel. Misschien rust ik te weinig, maar m’n voeten voelen een beetje “sour”. Het vooruitzicht op de mogelijkheden in de volgende plaats, restaurant, café’s en wellicht enkele chambres d’hotes, is hoopvol en trekt me verder. Als ik arriveer in Auby sur Semois, blijkt het een ghost-village te zijn. Geen eetgelegenheid, en, geen café. Dodelijk, zeker voor een Belgische gemeenschap. Wat ontbreekt zijn rollende struiken door de straten, als in een derderangs Western. “Nee hè” zeggen m’n voeten, “Nòg verder !”.
Semois
Enkele kilometers verderop bevindt zich een aan de Semois gelegen, wederom Nederlandse camping, genaamd Maka, genoemd naar de gigantische door waterkracht aangedreven ijzeren hamer, waarmee men vroeger in deze streek, rijk aan erts en hout, ijzer bewerkte.Het geluk is met mij (en m’n voeten) : ik kan een tipi-tent huren van Prosper, de eigenaar. Een verademende Orval met uitzicht op de rivier brengt nieuwe energie. De man aan de tafel naast me rolt dampende tagliatelle om z’n vork. Deze slierten liggen glimmend door elkaar gevlochten, omringt door bijna erotisch roze scampi. Een diep gegrom stijgt op uit m’n keel. Dat wil ik ook ! Prettig vergezeld door een gouden Affligem tripel. Wat is eten toch heerlijk als je honger hebt ! Binnen, m’n korte mouwen zijn toch wat fris, knapt de open haard, terwijl Prosper zich het vuur uit de sloffen loopt. Een aardige man, behulpzaam, creatief en een guitige lach. Als voorschot op wat komen gaat neem ik een Rochefort 8. Dit bijna kauwbier zorgt voor een bitterzoete afsluiting, als ware het chocolade. Ik voel me moe worden, en ga naar buiten, de donkerte in. Ik poets m’n tanden, vergeet m’n “koplamp” aan te doen, en struikel over wat bielzen zodat ik languit ga in het grind. Dan voelt m’n veldbed met de wollen dekens toch beter aan.
Tekst en foto’s : George Nelis
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Na de inleiding nu deel 1 opgedragen aan George’s schoonvader, overleden op 2 februari jongstleden.
Tour des Trappistes deel I : van Orval naar Rochefort
Maandag 14 mei
Frisgroen en –geel schiet het door de regen van de afgelopen dagen opgefleurde landschap aan mij voorbij. Scholieren bevolken de trein, en het iPodgehalte is ongeveer zo hoog als het aantal achtergelaten halfgelezen Metro-kranten.
Het doel van mijn reis is het wandelen van Orval naar Rochefort, als eerste deel van mijn “Tour des Trappistes”, waarbij ik lopend alle brouwende Trappistenkloosters in België en Nederland wil verbinden.Ik vind het allemaal erg spannend, ik ben benieuwd hoe het zal “lopen” en nieuwsgierig naar wat het mij zal bieden. Zal het bijdragen aan mijn vergevend vermogen, mijn motto van dit jaar ? Dit lukt me steeds beter, en de keren dat dit nog niet het geval is, het zij me vergeven.
Van het knusse stationnetje Florenville, loop ik naar het centrum. En gezeten aan het Albert de Eersteplein, geniet ik van mijn eerste Orval. Al kijkend op het etiket, valt mijn oog op de tekst “Contient malt et d’orge”. Zou het toeval zijn dat het woord “orge” deel uitmaakt van mijn voornaam ? Ben ik voor het bier geboren ?
Abbaye Notre Dame d'Orval
Carpe Diem
Lopend naar Orval zie ik “1 jour de sentier = 8 jours de santé. Carpe diem” op een muur staan. Nou, dan kan ik er na mijn wandeling weer voor weken tegen. Al snel kom ik in m’n geliefde natte bossen : een kabbelende beek aan m’n linkerzij, de ruisseau de Williers, weelderig loof, vrijende blauwzwarte kevers, het gekwetter van vogels. Dit is voor mij de hemel op aarde, carpe diem in de juiste zin van het woord.
Rust in de abdij van Orval
In de hôtellerie van de abdij staat een alleraardigste mevrouw me in half Frans, half Nederlands te woord. Met een vers gesteven lakenpakket brengt ze me via een labyrint van gangen en trappen naar mijn kamer. Deze is basic, mijn stijl. Een bed, beetje model ziekenhuis, tegels op de vloer en tegen de wand, een tafel met antieke designlamp, een stoel en een wastafel met koud water. Alle maaltijden, met uitzondering van het ontbijt, beginnen op een vaste tijd, het is nu tijd voor de avondmaaltijd en dus zoek ik de eetzaal op. Een sober ingerichte eetzaal, borden en bestek, ’n glas en ja hoor, daar staat’ie ! De etiketloze Orval vert, het speciaal voor intern gebruik gebrouwen zusje van de bekende Orval : minder alcohol, zo’n procent of 3, maar door z’n mooie hopbitterheid toch volmondig. De maaltijden dienen in stilte genoten te worden, en als Frère Bernard, die me bij de ingang van de eetzaal verwelkomde met de vraag : “Monsieur Nelis ?”, nogmaals langskomt met een halfvolle schaal ravioli, kijkt hij me guitig aan en maakt een armgebaar met de strekking : “Je bent nog jong en je moet goed eten !”. Zalig, die blik !
Na het eten zet ik me achter de antieke designlamp en mijmer en beschrijf ik de dag van vandaag. Buiten plenst het. Na een verkwikkende lauwe douche schuif ik onder de gesteven lakens. Ze voelen fris en zacht aan, net als de mensen en het klooster.
Abdij van Orval
Dinsdag 15 mei
Goddelijk geslapen. Tja, wat wil je in een klooster ?! Ik begin met de ochtendmis van 7 uur. De vroege van 4 uur is dan al uren geleden. Ondanks de imposante omvang van de basiliek is deze met 10 met name zingende monniken en zo’n 30 gasten redelijk gevuld. Van het Frans versta ik weinig, maar de woorden die ik af en toe kan plaatsen, brengen herinneringen uit m’n prille jeugd naar boven : de Theresiakerk en met name het naar de kerk moeten. En nu ? Nu ga ik uit vrije wil. Het elkaar net voor de communie vrede wensen vind ik ontroerend : al die lieve doorleefde lachende gezichten die elkaar gemeend een hand geven, even slikken.Dezelfde handen zie ik even later trillend de koffie-automaat bedienen, niet precies wetend hoe deze werkt. Terwijl het toch in mijn beperkte ogen een kwestie is van ’n knop 1 keer indrukken. Mijn tijd komt nog … Na het gezamenlijk afruimen maak ik wat mooie foto’s. Bijvoorbeeld van de fontein waarin volgens de overlevering gravin Mathilde haar trouwring verloor, welke, na gebeden te hebben in een nabijgelegen kapel, door een forel teruggegeven werd. Hierop riep de gravin dat het een waar “Val d’or” was, een gouden dal. Vandaar Orval.
Orval Mathilde bron
Overigens ligt er nú in deze fontein voldoende muntgeld voor nog zo’n ring. Ook het middageten gaat vergezeld van een heilige 3-1-heid : bier, brood en kaas. En eigenlijk dient het enige probleem van mijn verblijf in Orval zich aan tijdens het afruimen : die halfvolle flessen Orval. Hoe zet je die nu met voldoende gevoel voor piëteit aan je mond ?Na een mooie wandeling, schaduwrijke bospaden, groene korenvelden, de uitvinders van de wave, en verstilde dorpen als Villers-devant-Orval, beloon ik me voor het goede doorlopen, je moet iets verzinnen, met een “echte” Orval, die met gesloten ogen naar binnen tintelt. Mijn gevoel vraagt om “Nog een !”, mijn verstand zegt gedecideerd “Neen”, want ik wil enigszins nuchter aan tafel verschijnen en de foto van broeder Bernard maak ik graag bij mijn volle verstand.
Leeg !
Terwijl hij het avondeten ronddeelt, wenkt Frère Bernard me met een voor mij herkenbare blik, zo van, “Maak jij maar je foto’s”. Lief. Aldus worden hij en zijn broeder-broeder, die wat strakker-in-de-leer overkomt, vereeuwigd. Recht voor me pakt een boven alles en iedereen uitrijzende man het slim aan : zowel zijn vrouw, li- van hem, als zijn buurvrouw, re-, laten hun bier wel openen, maar schuiven deze bijna heimelijk naar hem door. Hij lacht schalks, en geniet vervolgens met volle teugen. Mm, slim. Beetje jaloers, Nelis ? (wordt vervolgd)
Ter nagedachtenis van mijn schoonvader Jan zaliger.
Tekst : George Nelis
Fotos : George Nelis en Danny Van Tricht
Na een paar weekjes intens knutselen is trappistbier.be volledig herwerkt en is de lay-put wat opgefrist. Naast info over de 7 Trappistbieren en hun brouwerijen staat voor het eerst ook de volledige verzameling van glazen online !
Tekst en foto : Danny Van Tricht
De tijd dat je amper Rochefort Trappistbier kon kopen in de stad is gelukkig voorbij. Er zijn verschillende artisanale winkeltjes die de geschenkverpakkingen en magnums aanbieden. De prijzen durven echter nogal eens wisselen, het winkeltje dat ik steeds bezoek is “Au Fin Bec”, de naam dekt de lading.
Au Fin Bec
Hier kan je tientallen verschillende kazen vinden, zeer fijne vleeswaren (probeer zeker de boudin noir eens !) en het volledige assortiment van Rochefort.
Rochefort assortiment
Ook andere monastieke produkten zijn hier te koop, zoals onder andere de koekjes van de Trappistines in Clairefontaine.
Clairefontaine koekjes
De bazin is al wat op leeftijd en altijd bereid voor een praatje. Kortom gezellig om eens langs te gaan en zwaar beladen terug te keren …
Au Fin Bec
Rue Jacquet 4bis
5580 Rochefort
Au Fin Bec
Tekst & foto’s : Danny Van Tricht
De abdij van St. Rémy Rochefort is een eindje buiten het stadscentrum gelegen, in het midden van de Ardeense bossen. Rust en stilte staan hoog aangeschreven bij de broeders Trappisten. Vandaar ook dat de abdij en brouwerij afgesloten zijn voor toeristische blikken. Een bezoek beperkt zich tot een fikse wandeling rond de abdij en een bezoek aan de sobere abdijkerk.
Abdijkerk Rochefort
Een paar jaar geleden was er een abdijwinkeltje in het klooster maar de al te luidruchtige bezoekers verstoorden de gebruikelijke stilte en er werd besloten om ook dit winkeltje te sluiten.
De meeste bezoekers annex Trappistliefhebbers kwamen dus van een kale reis thuis. Sinds kort is er echter in het stadje Rochefort zelf een zaak die nauw samenwerkt met de abdij, en alwaar je de Trappistbieren kan gaan degusteren : La Gourmandise, schuin over de hoofdkerk van dit pittoreske stadje.
La Gourmandise
Wanneer je La Gourmandise binnentreedt vallen direct de vele verzamelobjecten van de abdij op : oude houten kratten, oude foto’s, glazen, etc. Hier worden de 3 Trappisten van Rochefort (de “zes”, de “acht” en de “tien”) op voortreffelijke wijze geschonken. Ik koos als aperitief voor een “dix temperé” … eentje van’t schap dus.
Unieke magnums
Wanneer je de uitgebreide menukaart openslaat wordt het moeilijk kiezen : “Eendebout met Trappistbiersaus”, “Forel met Trappistbier”, “Rundsmedaillon met Trappistbier en Rochefort kaas” … ik kies de “Rognons à la Trappiste de Rochefort”, niertjes in Trappistbiersaus … heerlijk krokant gebakken frietjes hierbij en een “six temperé” laten mij even wegdromen van deze wereld : feestelijk ! Als dessertje koos ik voor “La Trappistine”, 2 bollen speculaasijs met Trappistbier en slagroom. Wanneer ik de rekening krijg moet ik aan het levensmotto van de broeders Trappisten denken “Ora et labora”, bid en werk, overdadige winst maken hoeft niet … we werken om te leven !
La Gourmandise
La Gourmandise
Rue de Behogne 24
5580 Rochefort
084 22 21 81
Tekst en foto’s : Danny Van Tricht
Rochefort Cuvée 2008
Er wordt weinig reklame rond gemaakt, de oplage is dan ook zeer beperkt : Cuvée 2008, het “Kerstbier” van Rochefort is nu verkrijgbaar. Eigenlijk gaat het hier om de klassieke Rochefort 8 die voor de gelegenheid in magnum flessen wordt gebotteld. Puur handwerk voor de broeders van Rochefort, vandaar de ook zeer kleine voorraad. De betere drankhandels zullen tegen de eindejaarsfeesten wel een paar flessen in de rekken hebben. De boergondische winkeltjes in Rochefort bieden nu in elk geval al deze magnums aan voor een prijs tussen de 12 en 13 euro (hangt ervan af of je in de hoofdstraat koopt of net achter de hoek).
Tekst en foto’s : Danny Van Tricht
Hier stroomt het bier Biernieuws Belgische Biercultuur ReisReporter.be Vader Abt Portrettekes