Het wordt stilaan een jaarlijkse traditie dat de brouwerij van Rochefort tegen de eindejaarsfeesten hun Magnums op de markt brengt. Ook dit jaar wordt weer beperkt (6.000 flessen) de 8 op magnum flessen afgevuld.
Voor de broeders betekent dit een pak handwerk, op de foto demonstreert brouwingenieur Gumer Santos het vullen van de grote flessen.
Vanaf nu verkrijgbaar in de betere drankenhandel !
Tekst & foto’s : Danny Van Tricht
De Big Mac -index is al jaren de maatstaf voor de koopkracht van de modale inwoner van een land. Door te berekenen hoeveel Big Macs iemand kan kopen van zijn maandloon wordt een idee gegeven van de welstand in een land.
Hans van de Velde, een Nederlander met een uitgesproken voorkeur voor Belgische bieren, wil nu de Rochefort-index lanceren. Dit omdat de prijs van de betere Belgische bieren in Nederland de pan uit swingen. Op die manier wil hij de prijs vergelijken tussen verschillende landen en aangezien Rochefort 10 het geliefde bier is van de Nederlanders lijkt hem dit de ideale maatstaf.
Meer nieuws over bier kan je trouwens lezen op zijn bierforum http://www.belgischebieren.hyves.nl/
Bron : De Standaard
Tekst en foto : Danny Van Tricht
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Hier deel 4 !
Tour des Trappistes deel 4 : van Orval naar Rochefort
Zondag 20 mei
Een boerennacht, uiteraard op een hoeve als deze. Ik kleed me zachtjes aan en schuif aan de overvloedige ontbijttafel. Bij het afscheid drukt de vrouw des huizes me nog een fles bier in de handen, want “deze bruine had u nog niet geproefd”. Attent !
De voeten voelen goed en de route volgt een patroon vergelijkbaar met gisteren : eerst het dorp uit, dan het bos in, tot een weg of brug, vervolgens weer het bos in, enz. Op deze manier kom ik via Our en Lesse met hun beider gelijknamige rivier in Redu, bekend om zijn boeken en Europese ruimtevaart. Het is er druk, talloze boekwinkels inderdaad, nog meer toeristen en navenante prijzen in de café’s. De locale specialiteit, L’Ampounette de Redu, een frambozenbier van 7%, laat ik voor wat het is. Het plenst en dan heb ik meer behoefte aan een stevig bier zoals een Chimay tripel. Via Séchery kom ik in Daverdisse, de locale uitvoering van Wassenaar zo lijkt het. Grote huizen, brede en lange oprijlanen, een tuinman aan het werk. Hier wacht me een onaangename verrassing : want vanaf hier is het nog eens 10 km lopen naar Wellin en eigenlijk heb ik genoeg gelopen, zo laten m’n licht protesterende voeten weten. Als het bordje Wellin opduikt, komt er, raar hè, weer wat energie terug. En zoals beloofd vind ik tegenover de Colruyt m’n chambre d’hôtes “Les Terrasses”, een statig herenhuis. Eerst even naar de bank voor wat baar geld. Op de stoep voor de Fortis, het kan treffen, zijn twee dames bezig met de voorbereidingen in hun mobiel frietkot, aardappels schillen, vet op temperatuur brengen, terwijl aan de overkant van het plein een vaste friettent en “La truite argent” om de lekkere en snelle honger strijden.
Bij het herenhuis wordt er opengedaan door een alleraardigste meneer : hij praat met alle plezier Nederlands voor me, dank u wel, heet André en gaat me voor op een imposante kraaktrap. Ook het huis maakt een belegen indruk : het ruikt oud en alle spullen staan, zo lijkt het, al 10-tallen jaren onaangeroerd op dezelfde plaats. Een levend monument. Terwijl mijn van zweet doordrenkte kleren op een hanger uitwasemen, schrijd ik via de statige trap naar beneden, alwaar een Rochefort 6 op me wacht. André nipt aan een port en vertelt over zijn familie, zijn kinderen en kleinkinderen, over z’n talrijke vrienden, de vele gasten die hij en z’n vrouw jaarlijks herbergen èn over zijn hartproblemen. Hij moet het rustiger aan doen van de dokter en mede daarom staat hun huis inmiddels te koop. De twee eerder genoemde dames weten nog wat frieten maken is : zelf snijden, voorbakken en dàn afbakken. Als een goed op elkaar ingespeeld duo helpen ze hun klanten aan een snelle hap, daarbij ook nog eens geduldig luisterend naar een vrouw die ononderbroken doorratelt. Op tijd “Zo ?” en “Och“ zeggen èn van eten voorzien, eigenlijk zijn ze sociaal werkster. Knap !
Terug in mijn chambre d’hôtes gaan m’n gastheer en z’n vrouw een film kijken. Als ik wat nodig heb, moet ik maar op de deur kloppen. Maar als ik na enige tijd zin krijg in een stevige 10, en ik bons na wat eerdere, rustige pogingen met een kracht van 10 op de schaal van Richter op de deur, volgt er geen reactie. Bij de andere deur aangekomen blijkt waarom. De tv staat keihard waardoor er niets van buiten naar binnen doordringt. Als ik de deur open, kijken de twee lieve en verbaasde oudjes me geschrokken aan. Met de 10 achter m’n kiezen en ruim de benen, kies ik voor het ruime sop.
Maandag 21 mei
Als ik ’s morgens beneden kom, word ik hartelijk ontvangen door André, nog in pyjama gekleed en met een spatel in de aanslag voor een heerlijke roerei met ham, van eigen kippen, de eieren dus. Tijdens het ontbijt hebben we een prettig gesprek over de dingen van het leven : zijn leeftijd, nu 70 jaar, hoe snel dit is gegaan met wederom het dringende advies “Carpe diem” en de eerder genoemde problemen met z’n hart, ook na enkele operaties. We nemen afscheid.
Net buiten het dorp, het stokbrood van de locale bakker als een totem aan de zijkant van de rugzak, mag de regenbroek weer aan, terwijl links en rechts van me jonge koeien me schaapachtig aankijken.
Na de plaats Chanly, vind ik de Lesse weer aan mijn rechterzijde en breekt het wolkendek, m’n vrind de zon en even later loop ik als een volleerd profeet over het water van de Lesse Han binnen, met, ok, wat hulp van een brug. Heel lang geleden was ik hier met Pa Lavrijssen en Jos, na een memorabele tocht vanuit Houyet en vorig jaar waren Pa Lavrijssen en ik hier weer, tijdens een rondrit. Het café waarin we op deze beide momenten een, wellicht meerdere, glazen hebben geheven, is helaas nog dicht en dus zet ik me neder bij de buurman. De Rochefort 8 glijdt als vanouds naar binnen.
De kilometers naar de gelijknamige stad zijn fraai : een klaterend beekje door een zondoorstraald loofbos, terwijl op een open plek de fris zwart-oranje Atalanta aan het zonnebaden is. Via Rochefort loop ik de laatste kilometers tot de abdij. Mijn schoenen dampen en mijn voeten zijn aan rust toe. Maar bij de Porterie, de met Bernard Lezaire afgesproken ontmoetingsplaats, vind ik niemand en ook na enig “belletje lellen” aan een nog echte trekbel gaan er geen poorten open. Dan valt m’n oog op een schrijven achter het venster : het meldt dat de Porterie tot 17:00 bemand is. Het is 17:15…
Vanuit de kerk klinkt wel leven en wel gezang : het Vespers is nu bezig, dus de paters zullen me na deze avonddienst wel binnen laten, zo is mijn naïef positieve gedachte. Terwijl ik wacht op wat komen gaat, parkeert er een auto, waar een monnik uitstapt. “Hé, ik ken hem !” flitst er door me heen. Hij aanhoort m’n verhaal, vertelt dat Bernard rond 17:00 is vertrokken, opent de imposante poort en brengt me naar binnen. Ik heb een wonderlijk en avontuurlijk gevoel over me alsof ik in een schatkamer terecht ben gekomen, blij èn trots dat me dit gelukt is. Ik word naar de eetzaal gebracht, een toonbeeld van rust en ruimte : witte wanden, simpele modellen tafel en stoel, geen frutsels, en, gedekt voor twee. Frère Grégor zal zich later over me ontfermen. Dan verschijnt m’n disgenoot, Bruno. Hij is student en bereidt zich hier voor op examen. Anderhalve week achter anderhalve meter boeken, geen tv, geen internet, geen vriendin of vrienden. Alleen met jezelf. 
De maaltijd, lasagne, brood en boter, en een Rochefort 6 als refterbier. Het smaakt me prima en na de verplichte, gezellige, gezamenlijke afwas verschijnt Frère Grégor ten tonele, een opvallend jonge, voor hier althans, neger met een onderzoekende blik. Hij brengt me naar m’n kamer. Deze is sober en strak : een gewelfd plafond, ondersteund door machtige bielzen, een wederom simpele tafel en stoel en een mooie planken vloer. Een halfhoge muur, met fraaie indirecte verlichting, scheidt het bed en de wastafel. Perfect.
Er is uitzicht op het binnenplein en door de glas-in-lood ramen van de brouwerij aan de overkant, glimt het roodkoper van de brouwketels me uitdagend tegemoet. Zou dit heilige der heiligen nog wat voor me in petto hebben ? Na een douche schrijf ik wat. Buiten spelen de zwaluwen tikkertje in de avondzon. Ik voel me dankbaar en voldaan. (wordt vervolgd !)
Tekst en foto’s : George Nelis
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht. Hier deel 3 !
Tour des Trappistes deel 3 : van Orval naar Rochefort
Vrijdag 18 mei
Het was inderdaad af en toe wat frisjes, met een koude neus als stille getuige. De wandeling begint weer met de rivier als trouwe compaan, maar al snel verschillen de rood-witte tekens en de gids en kom ik na een boswandeling in Dohan uit, terwijl dit volgens de gids enkele kilometers buiten de route ligt. Maar bij twijfel volg ik gewoon de tekens. Wat me aan mezelf opvalt en misschien ook wel tegenvalt, is m’n kracht. En ook kennen m’n voeten inmiddels enkele pijnlijke plekjes. Rust ik wel genoeg ? Loop ik te ver ?Net op het moment dat ik Bouillon binnen denk te lopen, kom ik voor de tweede keer een paar Vlaamse wandelaars tegen. Zij gaan ook naar Bouillon en lopen precies de andere kant op… Met behulp van hun gids, gezond verstand en meerdere eigenlijk matig aangegeven routes, komen we dit toeristisch epicentrum binnen : het ronkt van de motoren, dagjesmensen bevolken de trottoirs en de terrassen en een rondrit-treintje waarin je nog niet dood gevonden wil worden, perst zich door de nauwe straten. Als ik een Orval tempéré bestel, kijken ze me wazig aan. Dit alles onder het wakende oog van het imposante fort, daar waar we lang geleden nog eens een kruissamentrekkende tentoonstelling hebben gezien over martelwerktuigen uit de middeleeuwen. Enkele lieden waren al net zo fijnbesnaard als nu.
Na een tunnel onder het fort door, voegt de GR14 zich bij de GRAE, gelukkig goed aangegeven. Bij het uitzichtpunt van Auclin, die een wijds panorama biedt over Bouillon en de omliggende gemeenten, scheiden de beide paden weer. Nog enkele kilometers te gaan naar m’n volgende onderdak, Sensenruth, een plaatsnaam die me Duits aandoet. In “Au passé simple” is alles op orde, de mevrouw, Monika, hippe bril, spreekt geen Nederlands, maar de mannelijke helft van een jong koppel, 18 jaar, durft. En zo ontspint zich een grappig gesprek in deels Frans, deels Nederlands over zaken als Vlaanderen – Wallonië, sport, en het culinaire van Nederland (hmm, veel verder dan erwtensoep, roggebrood en hagelslag kom ik niet) terwijl heerlijkheden als rog, varkenskotelet met een huidje van kaas en ui, witloof, appeltaart met ijs, geflambeerd met calvados voorgezet worden. Ik vraag nog een Orval, die ik op m’n kamer, gezeten onder een intrigerend schilderij, opdrink. Contouren van 2 vrouwenogen, haar neus en mond in zwart, de rest knalrood. Een uitdagende blik.
Zaterdag 19 mei
Een zalig ontbijt met eigen confitures, vooral die met abrikozen is rijk gevuld, en broodjes voor onderweg. Als ik naar boven loop om m’n spullen te pakken, valt m’n oog op het visitekaartje van de brouwerij van Bouillon. Wat blijkt namelijk ?! Deze is, de here begeleidt mij op m’n pad, alhier in Sensenruth gehuisvest ! Door almaar ontbrekende pinautomaten, zit ik wat krap in m’n baar geld. Als ik dit voorleg aan mijn gastvrouwe, zegt ze “Oh, geen probleem, dan betaal je toch gewoon als je terug bent in Nederland !”. Vertrouwen. De brouwerij, tactisch gelegen aan de doorgaande weg, is net open. Een aardige mevrouw brengt alles in gereedheid voor de groepen die vandaag komen gaan, want daar lijkt deze brouwerij op ingericht : groepen die met de bus een tour maken, beginnen met een (licht) bier, dan de rondleiding, nog een bier, een voedzame maaltijd met begeleidende bieren, en dan licht aangeschoten met een pakket bier onder de armen terug de bus is, op naar de volgende brouwerij. Terwijl de RVS-brouwinstallatie staat te glimmen, schenkt ze mij het Kerstbier in. Het is tenslotte ook vandaag weer feest ! Nadat ik in het locale schattige XIIe eeuwse kerkje een kaars heb aangestoken, deze keer voor Joni, die in een examendip zit, verlaat ik Sensenruth. Het is droog en de bossen wachten. Naaldbossen, bedoeld voor productie en als voor een appèl kaarsrecht achter en naast elkaar opgesteld, worden afgewisseld met imposante beukenbossen : dé ideale plaats voor massale “Did you hug your tree today ?”-workshops.Via een matig aangegeven route kom ik in het dorp Mogimont : weer zo’n dorp met nauwelijks leven op straat en waarvan veel huizen zichtbaar leeg staan. Hoe ziet dit dorp er over 10 jaar uit ? Via een cadans “stuk bos – steek doorgaande weg over” loop ik via Carlsbourg naar Naomé, mijn volgende verblijfplaats. In het bos hoor ik vreemde geluiden : korte stotende schreeuwen die snel achter elkaar herhaald worden ?! Wat zou dit zijn ? M’n gedachten slalommen tussen een feestje en een hondenclub. Als ik dichterbij kom, aanschouw ik een mooi ambachtelijk tafereel : stoere briesende paarden trekken behendig de gekapte boomstammen tussen de bomen door en middels een subtiel samenspel met de menners, een paar jongens van nog geen 20 jaar, worden de stammen keurig op een stapel gesleept. Een prachtig voorbeeld van de samengevoegde kwaliteiten van mens en dier.
Dan Naomé, een boerendorp met de typische grote linde in het centrum, compleet met monument voor de gevallenen in ’14 – ’18 en ’40 – ’45. En weer, massale leegstand. Een aardige vrouw doet open bij “La ferme du grande fréne”. Ze heet me, in het Nederlands, een hartelijk welkom en leidt me door hun knus ingerichte boerderij. Mijn kamer is een echte boerenkamer : planken vloer, een groot ouderwets 2-persoons-bed en een stoer balkenplafond. De sfeer beneden is al net zo gezellig : een knoert van ’n openhaard, zo een waar je ’n halve boomstam in een keer in laat verdwijnen en stoelen waar je heerlijk in wegzakt. De vraag of ik een eigen bier lust, betekent de zoveelste verwondering : om de streek wat meer bekendheid te geven, hebben ze bij Bios in Ertvelde een 2tal bieren laten brouwen, met de toepasselijke naam Bièvre. Er is de blonde van 6½ % en de bruine van 8½ %. Dat beide etiketten 6½ % vermelden “is voor de belasting”. De blonde smaakt, de open haard knettert, alleen de hoofdkaas met tranentrekkende mosterd, lief bedoeld als hapje erbij, laat ik voor wat het is. Er voegen zich twee koppels bij me, waarvan een met een chihuahua, mét, een pond overgewicht, waarbij weinig lijkt te helpen. Mijn vraag of een liposuctie iets zou zijn, slik ik net op tijd in. Voor het eten voeg ik me bij het hondenloze koppel, prettig gezelschap. Het andere koppel blijven onbekenden voor me, in zoverre dat zij de “Ollanders” wel erg direct vindt en “dat is nooit meer goed gekomen”. Het eten is weer feest : meloen met, hoe kan het hier anders, Ardennerham, zalige forel en crème brulée na. (wordt vervolgd !)
Tekst en foto’s : George Nelis
De tijd dat je amper Rochefort Trappistbier kon kopen in de stad is gelukkig voorbij. Er zijn verschillende artisanale winkeltjes die de geschenkverpakkingen en magnums aanbieden. De prijzen durven echter nogal eens wisselen, het winkeltje dat ik steeds bezoek is “Au Fin Bec”, de naam dekt de lading.
Au Fin Bec
Hier kan je tientallen verschillende kazen vinden, zeer fijne vleeswaren (probeer zeker de boudin noir eens !) en het volledige assortiment van Rochefort.
Rochefort assortiment
Ook andere monastieke produkten zijn hier te koop, zoals onder andere de koekjes van de Trappistines in Clairefontaine.
Clairefontaine koekjes
De bazin is al wat op leeftijd en altijd bereid voor een praatje. Kortom gezellig om eens langs te gaan en zwaar beladen terug te keren …
Au Fin Bec
Rue Jacquet 4bis
5580 Rochefort
Au Fin Bec
Tekst & foto’s : Danny Van Tricht
De abdij van St. Rémy Rochefort is een eindje buiten het stadscentrum gelegen, in het midden van de Ardeense bossen. Rust en stilte staan hoog aangeschreven bij de broeders Trappisten. Vandaar ook dat de abdij en brouwerij afgesloten zijn voor toeristische blikken. Een bezoek beperkt zich tot een fikse wandeling rond de abdij en een bezoek aan de sobere abdijkerk.
Abdijkerk Rochefort
Een paar jaar geleden was er een abdijwinkeltje in het klooster maar de al te luidruchtige bezoekers verstoorden de gebruikelijke stilte en er werd besloten om ook dit winkeltje te sluiten.
De meeste bezoekers annex Trappistliefhebbers kwamen dus van een kale reis thuis. Sinds kort is er echter in het stadje Rochefort zelf een zaak die nauw samenwerkt met de abdij, en alwaar je de Trappistbieren kan gaan degusteren : La Gourmandise, schuin over de hoofdkerk van dit pittoreske stadje.
La Gourmandise
Wanneer je La Gourmandise binnentreedt vallen direct de vele verzamelobjecten van de abdij op : oude houten kratten, oude foto’s, glazen, etc. Hier worden de 3 Trappisten van Rochefort (de “zes”, de “acht” en de “tien”) op voortreffelijke wijze geschonken. Ik koos als aperitief voor een “dix temperé” … eentje van’t schap dus.
Unieke magnums
Wanneer je de uitgebreide menukaart openslaat wordt het moeilijk kiezen : “Eendebout met Trappistbiersaus”, “Forel met Trappistbier”, “Rundsmedaillon met Trappistbier en Rochefort kaas” … ik kies de “Rognons à la Trappiste de Rochefort”, niertjes in Trappistbiersaus … heerlijk krokant gebakken frietjes hierbij en een “six temperé” laten mij even wegdromen van deze wereld : feestelijk ! Als dessertje koos ik voor “La Trappistine”, 2 bollen speculaasijs met Trappistbier en slagroom. Wanneer ik de rekening krijg moet ik aan het levensmotto van de broeders Trappisten denken “Ora et labora”, bid en werk, overdadige winst maken hoeft niet … we werken om te leven !
La Gourmandise
La Gourmandise
Rue de Behogne 24
5580 Rochefort
084 22 21 81
Tekst en foto’s : Danny Van Tricht
Rochefort Cuvée 2008
Er wordt weinig reklame rond gemaakt, de oplage is dan ook zeer beperkt : Cuvée 2008, het “Kerstbier” van Rochefort is nu verkrijgbaar. Eigenlijk gaat het hier om de klassieke Rochefort 8 die voor de gelegenheid in magnum flessen wordt gebotteld. Puur handwerk voor de broeders van Rochefort, vandaar de ook zeer kleine voorraad. De betere drankhandels zullen tegen de eindejaarsfeesten wel een paar flessen in de rekken hebben. De boergondische winkeltjes in Rochefort bieden nu in elk geval al deze magnums aan voor een prijs tussen de 12 en 13 euro (hangt ervan af of je in de hoofdstraat koopt of net achter de hoek).
Tekst en foto’s : Danny Van Tricht
Op Bièrebel wordt melding gemaakt van het verschijnen van een nieuw werkje van Nicole Darchambau: ‘Chimay, une cuisine festive’. De Waalse kookt graag met bier en publiceerde reeds meer dan 600 recepten. Hiervoor richtte ze met Éditions Les Capucines zelfs een eigen uitgeverijtje op.
In ‘Chimay, une cuisine festive’ staan 60 recepten beschreven met de bieren en kazen van Chimay. Het boekje van 80 bladzijden belicht verder de abdij, de brouwerij, de kaasmakerij en l’ Auberge du Poteaupré. Deze nieuwe uitgave is verkrijgbaar in de herberg en via de uitgeverij.
Ook de twee andere Waalse bieren werden door Nicole Darchambau culinair te boek gesteld. ‘Saveurs d’ Orval’, later als ‘Het Genot van Orval’ ook in nederlandstalige versie op de markt gebracht, verscheen al in 1994. Er worden 47 recepten uitgelegd. Verder wordt de geschiedenis van de abdij van Orval en de legende van de Mathildabron verteld. We leren meer over de brouwerij en de kaasmakerij. Het boek is te koop in de museumwinkel van Orval en bij de uitgeverij.
Twee jaar geleden werd ‘Les Trappistes de Rochefort, une cuisine de terroir uitgebracht’. Je vindt er niet minder dan 55 streekgerechten. De geschiedenis van de abdij van Rochefort wordt belicht. Uiteraard wordt ook hier de brouwerij beschreven.
Éditions Les Capucines
Nicole DARCHAMBEAU
Avenue des Capucines, 15
1342 LIMELETTE
Tel/Fax: 010 41 13 47
nicole.darchambeau@skynet.be
Steven Vermeylen
Hier stroomt het bier Biernieuws Belgische Biercultuur ReisReporter.be Vader Abt Portrettekes