Een reactie plaatsen

Mijn eerste Trappist

Mijn eerste kennismaking met Trappist Westvleteren

Westvleteren "12"

Westvleteren

Heel jong, laten we zeggen eind jaren 50, werd ik regelmatig geconfronteerd met het trappistenbier van Westvleteren. Niet dat het me toen al doordrong wat de juiste betekenis van trappistenbier was, laat staan hoe het smaakte. Maar mijn vader en oom maakten jaarlijks gebruik om bier te gaan halen bij de Paters, want zo werden de Trappisten van Westvleteren in de volksmond nog genoemd. Wij hadden toen nog geen auto maar mijn oom kon zich toen al een Citroën DS -ook het strijkijzer of de mossel genoemd door zijn heel speciale vorm die revolutionair was voor die tijd- veroorloven. Het was een luxeauto met een heel grote koffer, ideaal voor 10 bakjes (het maximum in die tijd die u mocht kopen) trappistenbier in te laden.

Abdij Westvleteren

Abdij Westvleteren

Weken voordien hadden ze iedereen persoonlijk verwittigd dat ze die dag naar Westvleteren zouden gaan. Dus.. wie een kratje wilde moest het maar zeggen en ze brachten het mee.
Voor hen was bier gaan halen bij de Paters een jaarlijkse traditie, een soort missie voor de familie en vrienden die nog niet over een auto beschikten. Een trappistenbelevenis. Zeg maar een soort bedevaart. Hun bedevaart.
Toen stonden nog geen lange rijen in de Donkerstraat. Er kon vlot zonder afspraak in het magazijn van de abdij binnen gereden worden. Zelfs “ne Westvleteren” proeven met de monnik van dienst was de normaalste zaak van de wereld. Tijd zat. Toen de bakken met meestal gele kroonkurken (12°) ingeladen waren, was er nog tijd om twee van de lichamelijke werken van Barmhartigheid uit te voeren nl : hongerige spijzigen en dorstige laven. Dit gebeurde in café “De Vrede” (Vroeger nog een 100 meter van de abdij verwijderd). Het was een soort veranda met een aanpalend winkeltje. Totaal ongezellig maar iedereen wou er zijn want slechts hier kon je de verschillende trappisten proeven met een schelle paterskaas of paté. In de namiddag begon dan hun echte opdracht. Het bier thuis bezorgen. Laten we zeggen nog een derde werk van Barmhartigheid “De Zieken (van dorst) bezoeken”. Hun missie was maar volbracht als alle bakken netjes aan hun klanten afgeleverd waren. Om overtuigd te zijn dat ze wel het juiste trappistenbier bezorgden, werd er toch voor alle zekerheid op alle plaatsen eentje geproefd. Thuis gekomen beschikten ze over voldoende gespreksonderwerpen (in hoeverre ze nog verstaanbaar waren) maar jammer genoeg soms niet meer over een kratje Patersbier voor eigen gebruik.
Voor alle duidelijkheid nog bij vermelden : alcoholcontroles en Ratebeer bestonden toen nog niet.

Waarom moesten die twee nu roet in het Trappistenbier gooien ?

Een glas puur genot ...

Een glas puur genot ...

Tekst & foto’s : William Roelens (blog : De Belgische Biercultuur)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: