2 reacties

Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle deel 2

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes deel 7 : van Westvleteren naar Westmalle

Dinsdag 30 augustus

De gastvrijheid en het vertrouwen van Anne, “Ik ga nu weg, trek de deur maar achter je dicht”, waren nog rond in m’n hoofd als we na een uurtje stappen tussen maïs, pompoenen, selderij en, jawel, lama’s, bij “A la Basse Ville” komen, in Wulvergem, een klein knus dorpje met ruim 200 inwoners. “De ideale stopplaats om even op adem te komen en een Leffe van het vat te proeven aan een gunstprijsje.”

In dit dorpscafé klinken we op Frank Vandenbroucke, wiens foto, getooid met een zwarte band, in een hoek hangt. Stil maar niet vergeten. Alsof ook de tijd hier heeft stilgestaan, want een glas Jupiler aan € 1,20.

Frankie, of beter VDB, is onder verdachte omstandigheden gestorven in Senegal, zo weet de aardige cafébaas me te vertellen, en gold lang als dé Belgische belofte op wielergebied.

Vanuit onze linker ooghoeken blijft de Kemmelberg het beeld bepalen, als jonge koeien zich bij het prikkeldraad verdringen, om hun jeugdige nieuwsgierigheid ruimte te geven. Zwart-wit voert de boventoon, een enkele roodbruine staat als het zwarte schaap aan de zijkant.

In Wijtschate, daar waar ene Adolf Hitler het IJzeren kruis der tweeden klasse kreeg, vanwege vertoond dapper gedrag, vinden we de beenhouwer, alwaar heerlijke belegde broodjes gemaakt worden, gesloten, want met congé. Omdat ook de bakker op vakantie is, zoeken we ons heil en ons middageten bij de andere beenhouwer, voor het beleg, en een soort winkel van Sinkel, voor het bijna transparant gesneden “ronde witje”.

En terwijl de wolken er niet meer dan een dreiging weten uit te persen, zetten we ons buiten het dorp neder, in een bos. Het is stil, een enkele duif, met z’n herkenbare vleugelslag, vliegt over en, ergens, een specht. We hebben het goed en gezellig met elkaar. De verleiding om dit gewoon te vinden, krijgt geen vat. Daarvoor is mijn dankbaarheid, die mij rust geeft, te groot.

Een auto stopt, enkele wat oudere mannen stappen uit en lopen ons groetend voorbij. Het zijn Australiërs, wier opa hier heeft gevochten in ’14 – ’18. Ze zijn blij dat de boer, van wie dit land is, dit weer heeft laten begroeien. Dat maakt dit met gifgas doordrenkte stukje aarde voor hen tot een tastbaar monument.

De bij de auto achtergebleven vrouw wijst haar man op de boterhammen. Vrouwen zorgen, mannen voeren oorlog.

Bij het domein “De Palingbeek”, daar waar eind 19e eeuw verwoedde en mislukte pogingen werden ondernomen om de vaart Ieper – Komen tot stand te laten komen, verlaten we de GR 5A en kiezen voor de GR 128, die ons vandaag tot in Ieper zal brengen.

Coot, dapper doorzettend, begint haar benen steeds meer te voelen, en aldus steken we net voorbij Zwarte Leen, een gehucht, stiekem een stukje van de route af. Liefde is geven en nemen.

Een vliegtuigje snort over, het spandoek “Hier wordt de Tour des Trappistes gestapt” ontbreekt. Roestige granaten, relikwieën uit de vorige eeuw, liggen achteloos aan de akkerrand.

De Tour loopt voor Coot ten einde, ik ben trots op haar, haar levenslust, haar kracht en haar vermogen om in te leven en, vandaag, in te leveren.

Het rumoer van Bellewaarde, een druk bezocht pretpark, wordt langzaam minder, zowel door de afstand tot ons onderkomen, hotel Kasteelhof ’t Hooghe, als, Goddank, de sluitingstijd. Het hotel is langs de destijdse frontlijn gebouwd, en het inmiddels verdwenen kasteel was tijdens WO I het toneel van hevige gevechten, waarbij meerdere ondergrondse tunnels werden gegraven om de erboven gelegerde troepen op te blazen. De huidige vijver is een stille getuige. De inzet van vlammenwerpers en mosterdgas waren macabere hoogtepunten, waarbij talloze soldaten het leven verloren.

Coot dompelt onder en poedelt in haar verdiende bad, heet en verkwikkend, net als de thee op het dienblad. Ik probeer de dingen van de dag te herinneren en te ordenen en Martin probeert, redelijk vruchteloos vooralsnog, om vervoer te krijgen vanuit Tielt.

Terwijl bij ons de tomatensoep en scampi in look worden geserveerd, bericht Martin dat hij het vertrouwen in openbaar vervoer en taxi’s even kwijt is en met de eigen wagen komt. Het is dan ook als ik aan een St. Bernardus Abt als nagerecht nip, dat Martin binnen komt. Het weerzien is warm en nadrukkelijk, als vanouds. Eten hoeft hij niet meer, maar de cola gaat in een rap tempo naar binnen, ook als vanouds. De gesprekken zijn prettig, direct, gemeend en inlevend. De warmte is voelbaar, en dat blijft zo voor Coot en mij, de hele nacht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Tekst & Foto’s : George Nelis

©2012 TrappistBier Beleven

2 reacties op “Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle deel 2

  1. Heel mooi in woord en beeld omgezet.Proficiat moedige mensen

  2. George, Met je mooie taalgebruik neem je me prachtig mee in een bijzonder land met een nog bijzondere gebeurtenis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: