1 reactie

Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes deel 9 : van Westvleteren naar Westmalle

Zaterdag 3 september

In de zonnige serre staat een uitnodigend ontbijt op ons te wachten. De gastvrouwe, gisteren nog met iets eenzaams in haar ogen, straalt mee met het lokkende weer. De wandeling, voor mij op sandalen, begint langs, hoe kan het anders in deze nobele buurt, een oase van golvend groen, de plaatselijke golfbaan, omzoomd met statige eiken. Vandaag zetten we koers naar Gent, en daar het lopen maar moeizaam gaat, met de sandalen hoop ik dat de blaren enigszins kunnen helen, laten we een ommetje door de Latemse Meersen, toch weer 4 kilometer extra, schieten.

We voegen ons bij de Leie, die vrolijk en ongestoord door menselijk ingrijpen door het landschap meandert en volgen deze in zijn kronkelige loop, en dwarsen deze rivier bij Sint-Denijs-Westrem. Een aparte brug : onder ons schittert en kabbelt het water en boven ons raast het verkeer over de bovengelegen E40. De eigentijdse en schreeuwerige graffiti’s maken deze onderdoorovergang tot een “open museum of contemporary art”. In Drongen houden we halt. In de geurende bakkerij veroveren we een knapperig stokbrood, bij de vleesrode slagerij ernaast lokige salami en smeuïge crabsla, die we aan het water gezeten dankbaar opeten. Een sms van Frank : hij is door z’n enkel gegaan en kan dus, hoe zeer het hem ook spijt, niet meewandelen, morgen vanaf Gent. Het artikel dat hij aan de hand van de tocht van morgen voor het magazine “Bier !” zou schrijven, zal een andere vorm gaan krijgen.

Het wandelen gaat ondanks de sandalen niet soepeltjes en met het vooruitzicht dat ik vandaag “pas” op de helft ben, schakel ik hulptroepen in. Via m’n broer Max laat ik m’n oude wandelschoenen overkomen. Deze door en door ervaren voetgenoten vertonen weliswaar sleetse plekken, maar kunnen bogen op jarenlange ervaring en zitten daarom als gegoten om m’n edele onderdanen. Ik voorzie anders nog een kleine week blarenfestijn. Het is drukkend heet en de bij het plaatsje Afsnee aan de overkant aan het water gezeten en van een verkoelende versnapering genietende mensen tarten onze opzettende dorst. Voor een vrijwillige bijdrage zet de man van het voetveer ons over, naar het beloofde land. Bij een taveerne op de hoek zetten we ons neder in de schaduw. De eerste slok van het frisse bier raspt nog maar verkoelt, de daarop volgende vloeien als vanouds en brengen rust.

Diezelfde rust heerst in het laatromaanse St. Jan de Doperkerkje. De flakkerende vlam van een kaars, ontstoken voor m’n vader en moeder, brengt me voor even dichter bij mijn ouders. Ik hou van hen.

We laten ons weer over de Leie brengen en volgen deze sfeervolle waterloop. Plezierboten komen en gaan, en via het recreatieterrein “Blaarmeersen”, toepasselijk, naderen we langzaam Gent. Deze fraaie stad, voorzien van een web van waterwegen zodat het destijds kon uitgroeien tot een heuse zeehaven, staat vol met prachtige gebouwen, zoals de destijds cisterciënzerinnenabdij van Bijloke, het eclectische Postgebouw en de Sint-Niklaaskerk, maar ik heb maar weinig oog voor deze pracht en praal, omdat m’n voeten alle aandacht opeisen.

Net buiten de stadskern, slapen we op stand, want in een kasteel, nou ja, aan de Kasteellaan. Ons B&B, “Het Rommelwater”, is genoemd naar de talrijke molens alhier, vele eeuwen geleden. In de sfeervolle kamer op het 3de verdiep, tweepersoons bed met baldakijn, vertroetel ik na een douche m’n voeten. De geprikte blaren druk ik leeg, het door Arno lief gehaalde gekoelde witbier drinken we leeg om vervolgens Gent te gaan verkennen.

Bij het “Trappistenhuis”, een uit twee uit de 17e eeuw stammende huizen samengesteld knus café, compleet met kruisventers en getrapte dakkapellen, zetten we ons neder, buiten. Een bitter bier uit Esen, van De dolle Brouwers, nodigt uit tot het zoeken van een eetgelegenheid. El Negocito, een Chileens restaurant schuin aan de overkant, noodt ons binnen.

Er hangt een ongedwongen sfeer en het lijkt alsof halverwege de verbouwing het geld op was. De wanden zijn onafgewerkt, het plafond ligt open, net als mijn mond, als het eten, pittige chorizo y queso, pollo al limon door een rustige en aardige dame wordt gebracht. Het eten is heerlijk, en op de achtergrond horen we de kok zingen, terwijl hij op enkele vierkante meters zijn culinaire capriolen uitvoert.

Henk komt binnen, altijd weer een apart moment. Zonder al te veel woorden is daar de herkenning, de begroeting en het respect. Na op “ons” Tour des Trappistes terras nog een glas geheven te hebben, keren we net op tijd terug naar “Het Rommelwater”. Want we zijn goed en wel op ons verdiep, of het langverwachte onweer barst los. De daken van Gent lichten felblauw op, als de donder een volgende ontlading aankondigt. Het kletterende water spoelt het stof van de straten.

Als ik ga slapen, ben ik inmiddels zo moe, dat ik niet merk dat het niet Henk is maar Arno die naast me komt liggen en dat midden in de nacht een man luid vloekend van de steile trap valt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Tekst & Foto’s : George Nelis

©2012 TrappistBier Beleven

Eén reactie op “Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle

  1. W>at een avontuur..oude wandelschoenen dus nooit afschrijven of weggooien..ze waren hier de redding om de tour des trappistes verder te kunnen zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: