1 reactie

Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle deel 10

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes deel 11 : van Westvleteren naar Westmalle

Donderdag 8 september

Als koningen zitten we aan een majestueus ontbijt. De sfeer is huiselijk en hartelijk, alsof we onderdeel uitmaken van dit huishouden. De zwart-wit foto aan de muur, met ontspannen gezichten van de gezinsleden, brengt me even thuis, bij ons eigen gezin.
Broer Wim is goed hersteld en nadat we met enkele foto’s afscheid hebben genomen, vertrekt hij alleen naar het station, voor een lange terugweg. Het was een eer en een genot hem, m’n oudste broer, zo te mogen meemaken.
DSC05416

Twan krijgt de kaart in zijn handen geduwd, hij is daar vertrouwd mee en ik kan mijn aandacht verdelen over mijn vrienden. Boudewijn is in z’n element, praat onnavolgbaar als een Vlaming en Marcel heeft de gave ook zonder woorden aanwezig te kunnen zijn. Zijn lange en statige gestalte geeft hem iets van karma.
De dag begint grijs, met af en toe een miezertje. De wandeling gaat langs een omgracht fort, onderdeel van de halverwege de 19e eeuw gebouwde militaire gordel, welke België, neutraal vanaf 1830, moest behoeden voor overrompeling. Onze route vervolgt via de Krijgsbaan, welke destijds de forten onderling verbond, en langs het roodgeverfde kasteel Zorgvliet, meer een naam voor een bejaardentehuis, maar destijds een “hof van plaisantie” voor de rijke Antwerpenaren.

De regen komt zachtjes, bijna behoedzaam naar beneden, als we door de buitenwijken van de stad Antwerpen wandelen. Meer eigenlijk van park naar park, en dat maakt deze dag verrassend groener dan verwacht, met onverwachte elementen, zoals een art deco brug, daterend uit de tijd dat hier, nu bijna een eeuw geleden, de wereldtentoonstelling werd gehouden. Maar meer nog dan al deze pracht om ons heen, geniet ik van de pracht en kracht in ons zelf : “Mag ik jou een persoonlijke vraag stellen ?”. Marcel : “Jazeker. Daar zijn we hier voor”. Kijk, dan opent zich de wereld die “ik” heet. Wat beweegt ons ? Wie en wat heeft ons destijds gevormd ? Zijn we (al) wie we willen zijn ?
Ik voel me als een vis in het water, omringd door vrienden. Dan weer een intiem gesprek, waarin openhartig wordt verhaald over de diepste zielenroerselen, dan weer even alleen lopend, om het gedeelde te verteren, een plaats te geven. We lopen, met een bijna natuurlijke vanzelfsprekendheid, als eenheid. Zo maar, op een regenachtige donderdag, in de buurt van Antwerpen. Zo maar.
We beginnen een beetje lekkere trek te krijgen en zien dus in het Nachtegalenpark voor ons de Melkerij verschijnen. Een rietgedekt pareltje met een warme huiskamersfeer en, zo blijkt al snel, humor- en respectvolle en aldus prettige bediening, en dito kaart. Risotto met bospaddenstoelen, begeleid door een bittere Hopus.
Gelaafd vervolgen we onze tocht, langs de af en toe zichtbare en hoorbare rondweg, lopen in de regen door de wijk Zurenborg, met chique fin de siècle herenhuizen, in wat toen de stadsrand was, en passeren een macaber ongeluk, waarbij een auto zich bijna kunstig om een lantaarnpaal heeft gebogen en onafwendbaar aan m’n ogen trekt.
Aan de overkant van een Koninklijke vijver in het waterrijke Rivierenhof ligt het gelijknamige kasteel, statig, met een overdekt terras, ons eindpunt. Het is wel wat kil, voorovergebogen fietsers haasten zich naar huis, en een be-iPodde jogger maakt z’n meters. We drinken een bier om einde van de dag te vieren. Als de serveerster “Het is nu wel eel rustig” zegt, is daar onze Twan : “Oh, we willen wel wat meer lawaai maken ?!”.
Hier zal ik morgen de GR 565 oppikken met onze kinderen, voor de laatste etappe. De allerlaatste etappe van mijn Tour. De finish bij Westmalle, het einde is in zicht.
Met de tram gaan we naar hartje Antwerpen, het giet inmiddels. In deze Belgische uitvoering van Amsterdam, met een vergelijkbare gemoedelijkheid en kleurenrijkdom qua bewoners, duiken een fritestent in. Maar ik bewaar m’n trek voor zo meteen en laaf m’n dorst met “den trots van Antwerpen”, De Koninck, door Duvel Moortgat uit de begerige handen van ons Heineken gehouden.
Als Twan en ik de Welvaartstraat instappen, daar waar onze B&B is, stappen onze kinderen net uit, na een lift met Annelies. Het weerzien vervult me met een gevoel van gepaste trots. We stallen onze bagage in de gezellige kamers, een voor de mannen en een voor de vrouwen, en lopen richting centrum, op zoek naar een eetgelegenheid op de Groenplaats. Tijdens het eten, een sfeervol restaurant met een uiterst laag en robuust balkenplafond, word ik blij verrast met een kunstig Tour des Trappistes T-shirt.
Rayke en Joni zetten nog een kop thee op hun kamer, terwijl wij al slenterend door de straten ons jagersinstinct gebruiken, op zoek naar een afzakkertje in een gezellig café. Onze prooi ? Een plastic zak met bier uit de avondwinkel. En terwijl we op onze mannenkamer de glazen laten klinken, tel ik nogmaals dankbaar mijn zegeningen. De sfeer is perfect, net als de Chimay blauw, en het is een lust voor het oog om te zien hoe mooi Jarno en Yoeri aan elkaar gewaagd zijn.

©2014 TrappistBier Beleven

Advertenties

Eén reactie op “Tour des Trappistes Westvleteren-Westmalle deel 10

  1. Chapeau voor zo’n plan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: