Niet dat hier één enkele brave ziel zat op te wachten maar Westvleteren 12 is opnieuw verkozen tot beste bier ter wereld door de Amerikaanse biersite Ratebeer.com. Vorig jaar werden ze ontkroond door een Zweeds bier maar nu staat het Vleterse TrappistBier dus terug op kop van de hitparade. Nu het BESTE bier ter wereld is natuurlijk subjectief, smaken verschillen nog al eens. Wat niet wegneemt dat Westvleteren 12 een top bier is dat spijtig genoeg in een spiraal van snobisme terecht gekomen is waardoor het enkel maar schaarser én duurder wordt. Vraag is of we opnieuw een stormloop krijgen naar de Abdij van Westvleteren, daar zitten de broeders in elk geval écht niet op te wachten !
©2012 TrappistBier Beleven
Een “Stroopop” is een strooien prop die in oude boerderijen tussen de dakpannen gestoken werd om de laatste gaatjes te dichten. In zo een oude boerderij in de bossen van Halle-Zoersel is sinds geruime tijd stamirant de Stroopop gevestigd. Die bossen zijn trouwens een paradijs voor wandelaars met een knooppuntennetwerk dat op het erf van de Stroopop passeert. En dan kan je moeilijk weerstaan aan de lokroep van deze charmante zaak. Patron Marc Winant zwaait er de scepter en is een wandelende bierencyclopedie. Het aanbod van TrappistBieren is er overweldigend : bv La Trappe Quad Oak Aged, Cuvée Rochefort 8, Achel Extra Bruin en Blond, etc… Doorlopend is er Westmalle Dubbel en Chimay Triple van’t vat. De bierlijst bevat daarnast nog een 100-tal streekbiertjes … De inwendige mens kan er lekker verwend worden, probeer eens het huisbereide stoofvlees met Westmalle Dubbel. De ultieme tip is de filet mignon die wegsmelt op de tong, natuurlijk vergezeld van een lekkere Trappist. En om de laatste gaatjes te dichten wenkt er nog wel een lekker dessertje !
Stamirant De Stroopop
Liefkenshoek 151 2980 Halle-Zoersel (AN)
Website: Stroopop
Elke dag open vanaf 11h. Maandag en dinsdag gesloten
©2012 TrappistBier Beleven
Witkap Trappistenbier : het verhaal
Zoals vermeldt op de AUTHENTIEKE TRAPPIST pagina moet een bier aan bepaalde voorwaarden voldoen om de naam TRAPPIST te mogen gebruiken. Toch waren er regelmatig brouwerijen die het avontuurden om hun bier ook TRAPPIST te noemen. De commerciele weerklank van de naam Trappist en aanverwanten is niet te onderschatten. Het misbruik leidde meestal tot een proces en het verbod om nog langer TRAPPIST te vermelden op hun produkten.
Ontegensprekelijk het oudste abdijbier in België is Witkap, dat reeds tijdens het interbellum (1929) het licht zag. Op de andere abdijbieren is het nog wachten tot na WOII : 1946 Sixtus, 1950 Affligem, 1954 Leffe, 1958 Grimbergen en Steenbrugge, …
De eerste brouwer van de Witkap is Hendrik Verlinden, zelfdidact brouwer bij brouwerij Goossens te Oelegem en raadgever in de abdij en brouwerij van Westmalle. Hij is tevens de auteur van het “Leerboek van de gistingsnijverheid”. In 1916 neemt hij brouwerij “De Drie Linden” te Brasschaat, daterend van 1890, over. Na WOI ontwikkelt hij de Witkap, waarbij hij zich, zowel qua type als qua naam, laat inspireren door de abdij van Westmalle. Zolang brouwerij Verlinden het bier brouwde droeg het, met stilzwijgende toestemming van de broeders van Westmalle, de benaming Trappist. Hendrik Verlinden had namelijk zo een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van de Westmalle Trappist en de brouwerij in het algemeen dat de broeders een oogje dichtknepen.
In de late jaren ’70 verdwijnt de Witkap een paar jaar van de markt, doch brouwerij Luyten vist het bier opnieuw op. Vanaf 1979 brouwt Slaghmuylder dit bier “à façon”, dit wil zeggen het werd gebrouwen en afgevuld bij Slaghmuylder, gevoerd naar Luyten waar het rijpte en gedeeltelijk teruggekocht door Slaghmuylder om het te verdelen in de eigen streek. In februari 1981 tenslotte neemt Slaghmuylder naam, procédé en materiaal over. Dezelfde dag van de ondertekening van het contract stond de brouwerij reeds op een handelsbeurs te Ninove om het bier te lanceren.
©2011 TrappistBier Beleven
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.
Tour des Trappistes deel 7 : van Westvleteren naar Westmalle
Dinsdag 30 augustus
De gastvrijheid en het vertrouwen van Anne, “Ik ga nu weg, trek de deur maar achter je dicht”, waren nog rond in m’n hoofd als we na een uurtje stappen tussen maïs, pompoenen, selderij en, jawel, lama’s, bij “A la Basse Ville” komen, in Wulvergem, een klein knus dorpje met ruim 200 inwoners. “De ideale stopplaats om even op adem te komen en een Leffe van het vat te proeven aan een gunstprijsje.”
In dit dorpscafé klinken we op Frank Vandenbroucke, wiens foto, getooid met een zwarte band, in een hoek hangt. Stil maar niet vergeten. Alsof ook de tijd hier heeft stilgestaan, want een glas Jupiler aan € 1,20.
Frankie, of beter VDB, is onder verdachte omstandigheden gestorven in Senegal, zo weet de aardige cafébaas me te vertellen, en gold lang als dé Belgische belofte op wielergebied.
Vanuit onze linker ooghoeken blijft de Kemmelberg het beeld bepalen, als jonge koeien zich bij het prikkeldraad verdringen, om hun jeugdige nieuwsgierigheid ruimte te geven. Zwart-wit voert de boventoon, een enkele roodbruine staat als het zwarte schaap aan de zijkant.
In Wijtschate, daar waar ene Adolf Hitler het IJzeren kruis der tweeden klasse kreeg, vanwege vertoond dapper gedrag, vinden we de beenhouwer, alwaar heerlijke belegde broodjes gemaakt worden, gesloten, want met congé. Omdat ook de bakker op vakantie is, zoeken we ons heil en ons middageten bij de andere beenhouwer, voor het beleg, en een soort winkel van Sinkel, voor het bijna transparant gesneden “ronde witje”.
En terwijl de wolken er niet meer dan een dreiging weten uit te persen, zetten we ons buiten het dorp neder, in een bos. Het is stil, een enkele duif, met z’n herkenbare vleugelslag, vliegt over en, ergens, een specht. We hebben het goed en gezellig met elkaar. De verleiding om dit gewoon te vinden, krijgt geen vat. Daarvoor is mijn dankbaarheid, die mij rust geeft, te groot.
Een auto stopt, enkele wat oudere mannen stappen uit en lopen ons groetend voorbij. Het zijn Australiërs, wier opa hier heeft gevochten in ’14 – ’18. Ze zijn blij dat de boer, van wie dit land is, dit weer heeft laten begroeien. Dat maakt dit met gifgas doordrenkte stukje aarde voor hen tot een tastbaar monument.
De bij de auto achtergebleven vrouw wijst haar man op de boterhammen. Vrouwen zorgen, mannen voeren oorlog.
Bij het domein “De Palingbeek”, daar waar eind 19e eeuw verwoedde en mislukte pogingen werden ondernomen om de vaart Ieper – Komen tot stand te laten komen, verlaten we de GR 5A en kiezen voor de GR 128, die ons vandaag tot in Ieper zal brengen.
Coot, dapper doorzettend, begint haar benen steeds meer te voelen, en aldus steken we net voorbij Zwarte Leen, een gehucht, stiekem een stukje van de route af. Liefde is geven en nemen.
Een vliegtuigje snort over, het spandoek “Hier wordt de Tour des Trappistes gestapt” ontbreekt. Roestige granaten, relikwieën uit de vorige eeuw, liggen achteloos aan de akkerrand.
De Tour loopt voor Coot ten einde, ik ben trots op haar, haar levenslust, haar kracht en haar vermogen om in te leven en, vandaag, in te leveren.
Het rumoer van Bellewaarde, een druk bezocht pretpark, wordt langzaam minder, zowel door de afstand tot ons onderkomen, hotel Kasteelhof ‘t Hooghe, als, Goddank, de sluitingstijd. Het hotel is langs de destijdse frontlijn gebouwd, en het inmiddels verdwenen kasteel was tijdens WO I het toneel van hevige gevechten, waarbij meerdere ondergrondse tunnels werden gegraven om de erboven gelegerde troepen op te blazen. De huidige vijver is een stille getuige. De inzet van vlammenwerpers en mosterdgas waren macabere hoogtepunten, waarbij talloze soldaten het leven verloren.
Coot dompelt onder en poedelt in haar verdiende bad, heet en verkwikkend, net als de thee op het dienblad. Ik probeer de dingen van de dag te herinneren en te ordenen en Martin probeert, redelijk vruchteloos vooralsnog, om vervoer te krijgen vanuit Tielt.
Terwijl bij ons de tomatensoep en scampi in look worden geserveerd, bericht Martin dat hij het vertrouwen in openbaar vervoer en taxi’s even kwijt is en met de eigen wagen komt. Het is dan ook als ik aan een St. Bernardus Abt als nagerecht nip, dat Martin binnen komt. Het weerzien is warm en nadrukkelijk, als vanouds. Eten hoeft hij niet meer, maar de cola gaat in een rap tempo naar binnen, ook als vanouds. De gesprekken zijn prettig, direct, gemeend en inlevend. De warmte is voelbaar, en dat blijft zo voor Coot en mij, de hele nacht.
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Tekst & Foto’s : George Nelis
©2012 TrappistBier Beleven
Achel Trappist klinkt met Achelse Blauwe
Er leeft wat op culinair vlak in de Hamont-Achel : niet voor niets werd dit Limburgse grensstadje vorig jaar tot lekkerste gemeente van de provincie gekozen ! Hamont-Achel heeft de fijnproever dan ook heel wat te bieden, niet in het minst de Achelse Blauwe van kaasmakerij Catharinadal én het wereldvermaarde Trappistenbier van de Achelse Kluis. In verschillende lokale horeca zaken kan men gerechten proeven klaar gemaakt met deze twee topproducten. In samenwerking met deze zaken geeft de stad Hamont-Achel een reeks kookboekjes uit met de lekkerste receptjes die de regio te bieden heeft. Deze boekjes zijn verkrijgbaar bij de lokale VVV, de deelnemende horeca zaken en kaasmakerij Catharinadal. Leuk is dat de boekjes ook te downloaden zijn op de website van de stad Hamont-Achel.
Foto’s : Stad Hamont-Achel
©2012 TrappistBier Beleven
Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistenbieren naar boven te halen.
Na de eindejaarsfeesten is iedereen het ongetwijfeld wat beu om urenlang in de keuken te staan om uitgebreide feestmenu’s te bereiden met rijkelijke, copieuze gerechten overgoten met heerlijke maar zware sauzen. Wellicht zijn de spijsverteringsorganen dringend aan wat rust toe na deze dagen van overdaad. Daarom presenteren we deze keer een snack voor de kleine honger, die echter ook als een voorgerechtje kan dienen voor wie toch alweer zin heeft om iets uitgebreider te tafelen. We verwerken in dit gerecht mierikswortel en Chimay Tripel.
Mierikswortel wordt in geraspte vorm gebruikt en heeft een scherpe, op mosterd lijkende smaak. Deze wortel was 3000 jaar geleden al bekend bij de Oude Grieken en wordt veel gebruikt in Noord- en Centraal-Europa en in de Verenigde Staten. In Japan is er een sterkere variant, die bekend staat onder de naam wasabi. In de Belgische keuken is mierikswortel een nobele onbekende, die doorgaans enkel gebruikt wordt bij rundsvlees. Daardoor zijn de uitstekende combinatiemogelijkheden met andere ingrediënten wat in de vergeethoek geraakt. Nochtans gaat mierikswortel bijzonder goed samen met gekookte aardappels en met vette of gerookte vis. In matige hoeveelheden toegevoegd, dient de frisse pittigheid als fundament waarrond de andere smaken kunnen worden opgebouwd.
Om te kunnen opboksen tegen de sterke smaken van de gerookte vis en de mierikswortel is er een bier nodig met voldoende pit. We kozen voor Chimay Tripel omwille van zijn licht peperachtige en citrusfrisse aspecten. Het bier is een onontbeerlijk ingrediënt in de vulling van deze gebakken aardappels: het bedwingt de smaak van de mierikswortel, zodat ook de andere smaakcomponenten duidelijk naar boven komen. Tegelijk zorgt het bier ervoor dat de verschillende componenten verenigd worden tot een samenhangend en harmonieus geheel.
Gevulde aardappel met gerookte heilbot, mierikswortel, Chimay kaas en Chimay Triple
Ingrediënten voor twee personen:
• 2 grote, bloemige aardappels
• olijfolie
• zeezout, peper
• 2 filets gerookte heilbot (bv gerookt op berkenhout), of eventueel gerookte forel
• fijngehakte verse lenteuitjes
• fijngehakte bieslook
• 2 handenvol fijngesneden Chimay-kaas
• 2 theelepels geraspte mierikswortel (uit een potje) of mierikswortelsaus
• enkele kleine klontjes boter
• 2 à 3 soeplepels Chimay Tripel
• sla en garnituur (radijsje, tomaat,…)
Bereiding :
Was de aardappels goed, droog ze af en doorprik de schil enkele keren met een vork. Wrijf de aardappels in met olijfolie. Strooi er wat zeezout over en leg ze in een ovenschaal. Laat de aardappels 1¼ tot 1½ uur bakken in een voorverwarmde oven (200°C), afhankelijk van de grootte van de aardappels. Ze zijn klaar als ze goudbruin zijn en krokant aan de buitenkant; ze geven een beetje mee als je erop drukt.
Snij de aardappels in de lengte in twee helften en lepel het zachte binnenste eruit; doe dit in een kom. Trek de gerookte heilbot in stukjes en voeg die bij het aardappelkruim; voeg ook de lenteui en bieslook toe, driekwart van de kaas, de mierikswortel, de klontjes boter en de Chimay Tripel. Meng alles en kruid met peper en zout.
Lepel het mengsel in de uitgeholde aardappelhelften, zet ze terug in de ovenschaal en bestrooi ze met de rest van de kaas en wat bieslook en lenteui. Zet dit onder de grill tot de kaas gesmolten is.
Schik wat sla en garnituur op twee bordjes en leg er één of twee halve aardappels op. Serveer met een glas Chimay Tripel. Smakelijk!
Tekst & fotos : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)
©2012 TrappistBier Beleven
Trappistenronde 2012 KWB Govaka
Misschien is een beetje meer bewegen wel één van uw goede voornemens voor 2012 ? TrappistBier Beleven wil u daar graag bij helpen en een mooie gelegenheid daartoe is de Trappistenronde van Govaka, de reisafdeling van de KWB. Acht dagen fietsen langs alle bierbrouwende Trappist abdijen van België en Nederland met deskundige begeleiding van ervaren fietser en trappistliefhebber John Verbraeken, onderweg overnachting in half pension en natuurlijk de mogelijkheid om alle Trappistbieren ook daadwerkelijk te proeven. De gemiddelde gefietste afstand per dag is +/- 160km waarbij in grote lijnen bijna de landsgrenzen van België gevolgd worden. De tocht gaat door van 5 tot 12 augustus 2012. Opgelet, de deelname is beperkt tot 18 personen !
Meer info bij John Verbraeken (John.Verbraeken@skynet.be) en op de website van KWB Govaka : Trappistenronde 2012
©2012 TrappistBier Beleven
Geroen Vansteenbrugge offert zich op om voor TrappistBier Beleven alle Trappist variëteiten te proeven en eigenzinnig te beoordelen. Geroen is de bezieler van de Waregemse Bierfanaten en gastspreker op talrijke bieravonden (zie ook “Trappistenavond organiseren“).
Nu stilaan de winter in het land is –al vallen de temperaturen vrij goed mee- ga ik eens mijn visie geven op de La Trappe Dubbel 33cl, 7 % vol. alc. La Trappe is een Nederlands biermerk en het enige Nederlandse trappistenbier.
Het bier wordt gebrouwen door de Bierbrouwerij De Koningshoeven van de abdij “Onze Lieve Vrouw van Koningshoeven” in Berkel-Enschot nabij Tilburg in Noord-Brabant. De brouwerij heette vroeger De Schaapskooi. Het klooster hier werd in 1880 gesticht.
La Trappe Dubbel is een authentiek, Trappistenbier van hoge gisting met 7% alc. vol. Donker amberkleur met rode schijn, en een mooie weelderige lichtbeige schuimkraag. Aroma van fruit (sinaasappel en citrus toetsen), met een aardse moutgeur. Beetje gist en kruiden, en wat karamel.
De smaak start zoet en heeft -net als het aroma- die volle aardse mout ruggengraat, fruitige gist notie, lichte kruiden en citrusvruchten. Dit bier heeft de nodige body mee, maar loopt toch zacht naar binnen. Zeker een goede dubbel.
Alvast prettige eindejaarsfeesten: Santé, én een gezond 2012 maak regelmatig tijd om te genieten van een goed biertje en vooral om een TrappistBier te Beleven !
Ps: De trappistbieren van La Trappe zijn bij ons in Vlaanderen iets méér verkocht dan in Nederland waar hij gebrouwen wordt.
Tekst : Geroen Vansteenbrugge
Foto’s : Danny van Tricht
©2011 TrappistBier Beleven
Het Abraham-huis van Orval
Van de oude abdij uit de middeleeuwen is maar één gebouw intact overgebleven. Ooit was dit het novicen gebouw waar de jonge broeders sliepen en werkten. In de 19de eeuw werd het een eerste keer gerestaureerd en men had toen de intensie om er een artiestenatelier in te richten, niet in het minst omdat broeder Abraham binnen de muren van de abdij een indrukwekkende collectie schilderijen had geschilderd. Zover is het echter nooit gekomen en het gebouw was terug in toestand van verval gekomen. Anno 2011 heeft een tweede en grondige restauratie het gebouw een nieuw leven gegeven : men heeft er een permanente tentoonstelling in ondergebracht die het brouwen van het Orval bier visueel uitbeeldt. Ook is er een schaalmodel van het klooster speciaal gebouwd voor visueel gehandicapten. Als eerbetoon aan broeder Abraham draagt het gebouw nu ook zijn naam.
De restauratie is erg smaakvol gebeurd met de nodige aandacht voor detail en herkomst. Het Abraham-gebouw is te bezoeken samen met de ruines van de abdij.
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
©2011 TrappistBier Beleven
Prettige Feesten !
Yannick de Cocqueau gaat in deze rubriek op zoek naar het prefecte huwelijk tussen kaas en Trappist bier. Yannick is bierliefhebber pur sang met een uitgesproken liefde voor kazen. Als welgewaardeerd medewerker van het Zythos festival volgt hij het reilen en zeilen binnen de bierwereld.
Wie dacht eindelijk het onderscheiden van een Trappistbier en een abdijbier onder de knie te hebben, is er aan voor de moeite, want nu komt de Cats op het koord. Juni 2011 kwam de abdij ‘Sainte Marie du Mont des Cats’ op de proppen met een eigen biertje. Het bier heeft een volledig eigen recept, maar wordt niet in de abdij zelf gebrouwen. De abdij heeft zelfs geen installatie meer om het bier te kunnen brouwen en is ook niet van plan ééntje aan te schaffen. Daarom gebeurt alles bij Chimay. De monniken willen echter zeker geen katjes in het donker knijpen. Ze zijn zelfs heel open voor wat de oorsprong van het bier betreft. Maar het maakt het voor ons niet makkelijk om te bepalen waar dit bier echt thuis hoort … Eigenlijk is het een abdijbier gebrouwen door een ‘externe’ brouwer met het verschil dat die brouwer zelf ook een trappistenbrouwerij is. Nieuwsgierig of de Mont des Cats ‘royalties’ moet betalen aan Chimay ;0)
Eén ding is zeker, ook al mag het bier het ‘Authentic Trappist Product’ logo niet dragen, het is daarom nog geen kattenpis. Het mag zichzelf trouwens wel ‘Trappistenbier’ noemen zonder gebruik van het logo. Met de kaas koop je alvast geen kat in een zak. Die wordt wel ter plaatse geproduceerd (en zou het beroemde logo wel mogen dragen).
Het recept van de kaas van de ‘Mont des Cats’ is afkomstig van de abdij van de ‘Port du Salut’ in de Mayenne (tussen Reims en Le Mans). Deze laatste was de eerste abdij die na de Franse Revolutie werd herbevolkt. De monniken begonnen er met het maken van kazen om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. De kaas die in 1816 uit de ketels kwam, was meteen een groot succes en werd zelfs tot in Parijs verkocht. Toen nieuwe kloosterordes weer het licht begonnen te zien, hielp de abdij van de Port du Salut door hen monniken toe te zenden die dan het recept van de kaas mee namen. Zo ontstond de familie van de Trappistenkazen (die allen dat zelfde recept al basis hebben). De huidige Trappistenkazen zijn nog steeds meestal van wat het Saint-Paulin-type wordt genoemd. Eigenlijk zouden alleen de traditioneel gemaakte kazen het merk ‘Port-du-Salut’ mogen dragen, en de industrieel gemaakte, Saint-Paulin-achtige kazen zouden een andere naam moeten dragen , maar het onderscheid wordt niet strikt gehanteerd. Die ‘industriëlen’ zullen ook wel denken dat alle katjes ’s nachts grauw zijn en het dus niet zoveel uitmaakt …
Oorspronkelijk werd de kaas vervaardigd met melk van eigen veestapel, maar de boerderij werd in 1970 gesloten en de landerijen worden nu aan lokale boeren verhuurd. Sindsdien verwerken de monniken de melk van die boeren tot kaas. Met de stijging van de productie was meer melk nodig. De melk komt vandaag bijgevolg van allerlei boeren in de directe omgeving van de abdij en wordt dagelijks opgehaald door niemand minder dan Danone. De kaasverkoop (180 ton per jaar) is veruit de voornaamste bron van inkomsten voor de abdij geworden, zeker nu ook de bakkerij begin 2010 haar deuren heeft gesloten. De kaas wordt vooral lokaal verkocht, maar is ook beperkter beschikbaar in België (o.a. bij Delhaize) en wat in Parijs.
Leuk om weten is ook dat de kaas een tijdje in Watou werd geproduceerd. Toen begin vorige eeuw een antiklerikale politiek werd gevoerd in Frankrijk, vluchtten de monniken naar hun vluchtoord in Watou (refuge Notre Dame de Saint Bernard). In die ‘boerderij’ werd de hoofdactiviteit heel snel het maken van paterskaas, die dan verkocht werd om de abdij te financieren. In die tijd heette de kaas trouwens ook nog ‘Saint Bernard’. Na de terugkeer van de paters naar Frankrijk in de jaren ’30 bleef deze kaasmakerij nog even bestaan om later over te schakelen op bier en de Brouwerij van St.Bernardus te worden.
De kaas is vooral erg vettig en het pittige komt pas in 2de instantie. Hetzelfde geldt voor het bier dat vooral erg moutig is. De bitterheid en hoppigheid komen pas in 2de instantie. Of ze daardoor ook bij mekaar passen, laat ik aan eenieders oordeel over. Ik kijk de kat uit de boom ;0)
In tegenstelling tot wat misschien door de meesten wordt aangenomen, wil ik toch even verduidelijken dat de Mont des Cats, niets met katten te maken heeft. ‘Cats’ verwijst naar de ‘Chatten’ een Germaans volksstam. Men spreekt trouwens over de ‘Katsberg’ en niet over de ‘Kattenberg’. Maar met de kattenstoet in het nabijgelegen Ieper etc. is die associatie natuurlijk ook naar de paters overgewaaid. Maar goed, het geeft alvast leuke verhaaltjes en ik hoop alvast met dit relaas ook voor sommigen de kat aan de spek te hebben gebonden ;0)
Smakelijk en Prettige Feesten!
Tekst : Yannick de Cocqueau
Fotos : Danny Van Tricht
©2011 TrappistBier Beleven
Het ultieme kado om onder de kerstboom te leggen ? Wat dacht je van een weekendje USA ? Op zaterdag 21 januari 2012 organiseert de Castle Hill Inn in Rhode Island namelijk een erg exclusief Trappist diner. Hapjes van knapperige eend, oesters en Orval kaas openen de avond. Natuurlijk vergezeld van een Orval Trappist. Als voorgerecht Franse uiensoep met Rochefort 6 en sabelvis met Yukon Gold petatjes vergezeld van een Westmalle Tripel. Het hoofgerecht bestaat uit grillades met paddestoelen en Rochefort 8. Het dessert wordt een parade van chocolade en ijs met een Westmalle Dubbel.
Dit alles in het exclusieve kader van de Castle Hill Inn, gelegen aan de oostkust van de Verenigde Staten. En voor degenen die blijven overnachten, de gastenkamers hebben een prachtig uitzicht over Narragansett Bay!
Uw interesse gewekt ? Lees meer op “Trappist Ale Dinner”
©2011 TrappistBier Beleven
Kijk ook op de website Ideeënhuis Geraardsbergen
©2011 TrappistBier Beleven
George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.
Tour des Trappistes deel 7 : van Westvleteren naar Westmalle
Maandag 29 augustus
Met de zachtzoete smaken van het lammetje, afgeblust met St. Bernardus Abt, als een onbedoelde reïncarnatie dansend op m’n smaakpapillen, rijden we door de Watouse velden. Weids, licht glooiend, met her en der een in onze beperkte ogen bouwvallige boerderij en daar achter, wiegend in de ochtendwind, de hopranken, die de leidraden als verjaardags-slingers versieren, met hun dennenappelvormige bellen, als lichtgroene lampionnetjes.
Vredig begint de tocht, want vanaf de desolate parkeerplaats van café “In de Vrede”. Er tegenover rijdt een bruinwit gehabijte broeder in een vorkheftruck over het erf van de abdij, de houten bakken Westvleteren hoog opgetast.
De eerste asfaltwegen, de eerste bossen en de eerste wit-rode tekens. We zitten op het juiste spoor, de laatste etappe van m’n Tour des Trappistes is begonnen, hand in hand met Corine, mijn geliefde ega.
Net na het Helleketelbos, en het eerste Hommelbier, worden we verrast met een bijzondere ontmoeting : reeën. Ranke scheppingen, schuchter en kwetsbaar. Moeders loopt voorop, gespitst op gevaar, haar twee koters jeugdig niets vermoedend achter haar aan dartelend. Als we beide stil staan, vloeien twee werelden kort ineen.
We stappen door het vlakke akkerland. De grijze hemel steekt vaal af bij het groen van de gewassen. De eerste spruitjes ontspringen aan de stronk en bonenplanten showen trots hun kleurige kelkvormige bloemen. Maar de onbetwiste winnaar is maïs, snijmaïs wel te verstaan. Ze wuiven naar ons met hun groengele pluimen, maar zijn met zo velen, dat zij nagenoeg monotoon het landschap bepalen.
Geschrokken patrijzen, met hun gedrongen lichaam en hun, zo lijkt het, te korte staartvleugel, zoeken met een krakend en raspend “kirr-ik, kirr-ik” een veilig heenkomen als wij hun ochtendritueel onbedoeld verstoren.
We lopen getweeën, het is droog, prima wandelweer, en een perfecte wandelmaat. M’n gedachten dwalen nogmaals terug naar de afgelopen avond, etend in ‘t Hommelhof, een Cuvée ’t Hommelhof in het glas, een even vindingrijke als verfrissende blend van de “Kapittel Abt” and “Watou’s Wit”, beide van brouwerij Van Eecke. Even fris ervaar ik nu mijn blend met Coot.
Westouter maakt zich op voor de Belcanto Classic, een locale ludieke wielerklassieker. “Een koers om te beminnen, niet om te winnen”, aldus het aanplakbiljet, met prijzen voor de moedigste en meest sexy renner, en, de mooiste bierbuik. Blankstalen hekken moeten de rumoerige supporters op afstand van hun idolen houden, de frituren komen op temperatuur, net als de talrijke biertappen. Het feest kan beginnen.
De bakker bij de kerk, waarvan tijdens WO I alleen de toren gespaard bleef, maakt zalige stokbroden, met ruim beleg en groentjes. In de lomende zon, tegenover het eerbetoon aan de Poolse strijders, zakt Coot, met de kruimels nog op haar buik, langzaam in een verdiend middagslaapje.
Bramen zijn ons sappige middagtoetje, de prei staat keurig als tijdens een appèl in het gelid, terwijl we ons verwonderen over opkomende buikjes en dito blaren.
Boven op de Rodeberg staat de monumentale houten Lijstermolen, en komen trotse opa’s aan met de stoeltjeslift, genietend van hun lachende kleinkinderen.
Hoe groot is het verschil in beleving met de macabere resten van WO I. Het keurig Brits bijgehouden Locre N° 10 cemetery en bij de Kemmelberg, vlak bij onze bestemming, het Ossuaire Français, alwaar duizenden Franse soldaten begraven liggen, waarvan slechts een handvol geïdentificeerd. Een bizarre oorlog.
We worden warm welkom geheten in “Villa des Roses”, onze overnachtingsplaats. Hier kunnen we onze moede lichamen vertroetelen, onder de verkwikkende stortdouche en, heel even maar, onder de warme dekens.
Scampi doen de borstcrawl in Brigand, en leggen de estafette af in Westmalle tripel. We komen gelijktijdig over de meet in Dromenland, als we liefdevol en tevreden moe lepeltje-lepeltje in slaap vallen.
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Tekst & Foto’s : George Nelis
©2011 TrappistBier Beleven
Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistenbieren naar boven te halen.
Koken met bier? Veel mensen fronsen hierbij nog altijd bedenkelijk de wenkbrauwen. Waarom zou je immers een goed bier ‘verspillen’ door het in een gerecht te verwerken, in plaats van het te gebruiken waarvoor het in de eerste plaats bestemd is: het met veel smaak uitdrinken?
Het is waar dat de ingeburgerde bierkeuken hoofdzakelijk bestaat uit stoofpotjes waarin het bier zolang moet meekoken dat alle subtiele aroma’s en smaken die het bier zijn eigenheid geven, volledig vervliegen. Vaak worden in dit soort gerechten dan ook minderwaardige of verouderde bieren gebruikt waar de mensen vanaf willen, zodat de ‘traditionele’ bierkeuken een ietwat oubollige en lompe reputatie gekregen heeft, zonder verfijnde smaakcomposities.
Koken met bier heeft echter heel wat meer potentieel als je het bier op een doordachte manier in het kookproces integreert, bijvoorbeeld door het stapsgewijs of op het einde van de bereiding toe te voegen. Het specifieke bier wordt dan gekozen omwille van zijn eigen, unieke smaak die een echte meerwaarde biedt aan het gerecht. In deze rubriek proberen wij te demonstreren op welke manier een bier integraal deel kan uitmaken van een gerecht en bruggen kan slaan tussen de verschillende ingrediënten.
Roodbaars met erwtencoulis geparfumeerd met Orval, geitenkaaspuree en ovengeroosterde knolgroenten
Ingrediënten voor twee personen
- 1 kg aardappelen, geschild
- 80g geitenkaas (mag een beetje pittig zijn van smaak), of meer/minder naar eigen voorkeur
- 1 kopje melk
- 1 klontje boter
- 3 roodbaarshaasjes, elk in twee gesneden (dus anderhalve filet per persoon)
- 1 limoen
- 4 jonge worteltjes, geschild (in hun geheel, met het steeltje eraan)
- 1 pastinaak, geschild. Schaaf er met een dunschiller enkele lange dunne reepjes af, en snij dan de rest in schijfjes van ongeveer 3 mm dik
- 2 kleine raapjes, gewassen, in partjes gesneden (8 à 10 partjes per raapje)
- handvol takjes verse houtige kruiden: rozemarijn, tijm, lavendeltakjes
- olijfolie
- zonnebloemolie om te frituren
- peper, zout, nootmuskaat
- 2 kopjes fijne diepvrieserwten
- 1 flesje Orval
- een handvol rucola
- garnituur: een bosje tuinkers, een hoopje gegrilde paprika (of verse tomaat) in zeer fijne blokjes en gekruid met peper, zout en olijfolie
Bereiding
Groenten: verwarm de oven voor op 200°C. Giet wat olijfolie in een ovenschaal zodat er een dun laagje op de bodem ligt. Leg de partjes raap, de schijfjes pastinaak en de jonge worteltjes in de ovenschaal. Strooi er de rozemarijn, tijm en lavendel over en kruid met peper en zout. Besprenkel met olijfolie en meng het geheel door elkaar zodat de olie overal verdeeld is. Zet de schaal 20 tot 30 minuten in de oven, of tot de groenten mooi gaar zijn.
Puree: kook de aardappelen gaar in gezouten water, giet af en pureer. Voeg een klontje boter en wat warme melk toe, meng tot een smeuïge puree en kruid met peper, zout en nootmuskaat. Snij de geitenkaas in blokjes en roer die onder de puree.
Erwtencoulis: kook de erwtjes gaar in gezouten water; giet af. Mix ze fijn in een blender samen met een handvol rucola. Voeg aan deze erwtenpuree een geut Orval toe tot de coulis de gewenste dikte en smaak heeft: het moet de structuur van een dikke saus hebben, niet te vloeibaar, en het bier mag zeker niet allesoverheersend zijn, dus overdrijf niet. Druppel tenslotte nog wat vers limoensap bij de saus, dit zal de smaken nog meer in harmonie brengen. Vergeet niet om de rest van het flesje Orval te degusteren tijdens het koken.
Vis: kruid de visfilets met peper en zout. Verhit een klont boter in de pan en leg de vis daarin; leg op elk stukje vis een flinterdun schijfje limoen. Laat enkele minuten bakken en draai dan voorzichtig om. Laat de vis nog een paar minuutjes bakken op de limoen die op deze manier ook gefruit wordt in de pan. Overgiet de vis een paar keer met wat bruisende boter om hem goed te laten garen en sappig te houden.
Pastinaakchips: maak pastinaakchips door de flinterdunne pastinaaksliertjes te frituren in een kleine pan met hete zonnebloemolie tot ze knapperig zijn.
Garneer een voorverwarmd bord met wat tuinkers en een hoopje gegrilde paprika. Schep een portie puree in het bord en strijk die langs één kant wat uit; leg daarop per persoon drie stukjes vis met het limoenschijfje er bovenop. Schik op elk bord twee worteltjes, enkele schijfjes pastinaak en een aantal partjes raap. Giet de erwtencoulis rond de vis. Werk het bord af met enkele stukjes pastinaakchips.
Tekst & fotos : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)
©2011 TrappistBier Beleven
