George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.
Tour des Trappistes deel 7 : van Westvleteren naar Westmalle
Donderdag 1 september
Ignace Defever, trotse eigenaar van ons hotel, is wel een beetje gek, lekker gek eigenlijk wel. Hij houdt van gezonde publiciteit, praat makkelijk en honderduit en is vastberaden. Als iemand een miljoen biedt, is het hotel, met tower, van hem. En met Vanthilt, een tv-programma dat deze weken in Roeselare is neergestreken, wiens crew hij had aangeboden in zijn hotel te verblijven, was hij snel klaar, hoog als de eisen van de tv-ploeg waren. Graag of niet.
Ik stel Martin voor wat extra brood mee te nemen, want er komt waarschijnlijk niets onderweg qua eten en drinken. “Dat zal wel meevallen” is de repliek.
Met een door Ignace persoonlijk gesigneerd exemplaar van het “Tournée Générale” boek onder de arm, nou ja, in de rugzak van Zwink, verlaten we deze Rodenbach-stad. De wortgeuren hebben we opgesnoven, de Grand Cru genoten.
Na de eerste kilometers, dwarsen we het kanaal Roeselare – Leie, aleer we, wederom, de maïs induiken. In de zon wel te verstaan, want het lijkt wel alsof dit hemellichaam speciaal voor ons vanmorgen is gerezen en nu straalt. De knoopjes kunnen los en dat draagt bij tot de toch al losse sfeer.
Het onderhoud aan wit-rood is nodig, hard nodig, want met enige regelmaat twijfelen we over de te nemen route, of worden we met een kluitje het maïs ingestuurd. Zoals de route op papier vanmorgen al enigszins deed vermoeden, komen we geen dorp of gelegenheid tegen alwaar tegen een enigszins redelijke vergoeding iets te drinken te verkrijgen is. Een passant bij het kasteel van Ardooie, knabbelend aan een smakelijk belegd stokbrood, wordt ternauwernood met rust gelaten. De maag knort en de mond voelt droog aan, maar café’s zijn en blijven gesloten : “Neen, normaal zijn we gesloten”, terwijl de ogen van de aangesproken man schielijk heen en weer gaan. Hij wordt gecontroleerd, vanuit de woning, onzichtbaar voor ons.
Ook bij het passeren van de spoorlijn, een vermoedelijke plaats voor café “De overgang”, vinden we niets van onze gading. En aldus nemen Martin en ik nabij Tielt afscheid van elkaar, dankbaar voor de tijd die we met elkander mochten doorbrengen. Kostbare momenten. Terwijl de routeaanduiding nog magerder wordt, kondigen enkele piepjes een sms aan : meerdere cola’s en een Bounty hebben hun nieuwe eigenaar verblijd en verfrist. Ik ben zo’n beetje de route kwijt, maar ook dit nadeel “heb z’n voordeel”, want voor mij doemt café Bellevue op. De gezelligheid van een dorpskroeg, waar de warme worst met prikkertjes als vanzelf rondgaat. Aan de muur een waarheid als een koe : “Waarom zagen, beter pintjes vragen”.
Terwijl er achter me gekaart en gevloekt wordt en de uitrustende wielrenner z’n derde Westmalle Tripel geserveerd krijgt, verlaat ik deze oase zonder fratsen, de stamgasten in verwarring achterlatend : “Een Ollander, die trakteert ?!”.
Fier staat de Poelbergmolen op z’n bakstenen teerlingen. De molenaar verhaalt met zichtbare trots over zìjn molen, kort geleden nog door meerdere Ollandse collega-molenaars bezocht, die met open mond deze staakmolen bewonderden.
Zo kijk ik enkele uren later ook naar m’n salade met kip en appel, en, een bier verder, terwijl de zon in de maïs is verdwenen en de lucht sprookjesachtig blauwrood kleurt, naar m’n tagliatelle scampi. In deze voormalige door nonnen geregeerde jongens- en meisjesschool, strikt gescheiden door een muur en later, vooruit, een hek, kookt iemand met hart en ziel, en creëert zo ware kunstwerkjes.
Ik geniet van het eten en vind het plezierig om haar en hem een compliment te geven. Zij zijn zichtbaar trots. Ik vertel over m’n wandeling en waar ik overnacht. Zij zouden wel samen willen werken met “mijn” B&B, de al net zo idyllisch gelegen Mankemerrie : daar slapen, bij hen eten. Ik zal het voorstellen. Een Ollander die verbindt.
Als ik in het donker, begeleid door enkele geelgloeiende lantaarns bij mijn slaapplaats kom, een oase van rust en ruimte, is mijn dag compleet, ben ik compleet, tevreden.
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Tekst & Foto’s : George Nelis
©2012 TrappistBier Beleven
Vind ik leuk:
Wees de eerste om post te waarderen.
