Wildwokpotje van de Trappisten met groentengaletjes

Na het even zonder “kok” te moeten stellen ben ik trots Etienne van der Biest voor te stellen. Etienne is een ervaren hobbykok die al meermaals in de prijzen is gevallen op diverse kookwedstrijden. Regelmatig zal hij de lezers van Trappistbier Beleven trakteren op één van zijn lekkere gerechten met Trappistbier. En met wat kunnen we in deze herfstperiode beter starten dan met een wildgerecht ?  Smakelijk!

Danny Van Tricht

Ingrediënten voor 4 personen :

1 prei – 2  wortelen – een stuk (200 g) knolselder – 300 g aardappelen

- zout – peper – nootmuskaat – boter -  125 g gerookt spek – 2 sjalotjes -

250 g boschampignons

- 400 g filet van wild (everzwijn, ree, hert, … ; buiten het wildseizoen

eventueel rund of struisvogel)

- bruin trappistenbier (bv Chimay blauw)

- zetmeel

Bereiding :

Eerst de groentegaletjes maken. Prei in julienne snijden en wortelen en knolselder raspen.

De groenten afzonderlijk blancheren in zout water en goed laten uitlekken.

Aardappelen schillen, eveneens raspen en onder de andere groenten mengen.

Kruiden met zout, peper en nootmuskaat.

Platte koekjes vormen (dat lukt heel goed in een serveerring : de

groentemengeling stevig aandrukken) en aan beide zijden bakken in een pan met boter.

Ondertussen het wildpotje wokken.

Gerookt spek in reepjes snijden en bakken. Terug uit de wok halen. In het achtergebleven vet de fijngesnipperde sjalotten lichtjes laten glanzen. Eveneens uit de pan vissen en opzij houden.

Vervolgens dezelfde bewerking herhalen voor de boschampignons. Idem voor het in fijne reepjes gesneden wildvlees.

Zo nodig wat boter toevoegen. Kruiden : gul met peper, zuinig met zout !

Blussen met trappistenbier en nog enkele minuutjes laten stoven. Al de voorgebakken ingrediënten samen in de wok gooien, goed doorwarmen, eventueel bijkruiden en binden met zetmeel.

Foto : Danny Van Tricht

Tekst : Etienne van der Biest

Poteaupré en fête Chimay

Na het succes van vorig jaar zijn er dit jaar op 14 en 15 november weer de Trappistenfeesten in en rond de Poteaupré, de abdijherberg van Chimay. Twee dagen met animatie en op zondag een ruilbeurs voor verzamelaars van Trappist attributen.

Tekst en foto’s : Danny van Tricht

Trappistendessert is Erkend Streekproduct

We hadden het hier al eerder over het lekkere dessert dat de Oostvleterse bakker Pedro Ameel met Westvleteren 12 bereidt (zie ook Vleteren in de ban van het bier). Goed nieuws is dat het vanaf nu erkend is als Streekproduct uit de Westhoek. Het was tot nu toe enkel te degusteren in enkele horecazaken in Vleteren (o.a. in Trappistencafé De Vrede) maar door deze erkenning wordt de distributie gevoelig uitgebreid. Meer info op www.westhoekstreekproduct.be

Bakker Pedro Ameel

Tekst & foto’s : Danny Van Tricht

Bron : HLN regio Westhoek

Chimay, hoofdstad van de kaas

Op 31 oktober en 1 november 2009 is Chimay voor twee dagen de hoofdstad van de kaas ! In en rond de Poteaupré is er een uitgebreid kaasfestival met ambachtelijke kazen uit vooral Wallonie. Natuurlijk nemen de kazen van Chimay een prominente plaats in ! Klik hier voor het volledige programma : Hoofdstad van de kaas

Tekst : Danny Van Tricht

Tour des Trappistes

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes deel 3 : van Achel naar Berkel-Enschot (La Trappe)

Maandag 14 april

Een pagina-grote advertentie van een grote winkelketen prijst hun dier- en milieubewust geproduceerde varkensvlees aan. Wederom een teken dat ook in Nederland het welzijn van ons en onze kinderen meer en meer in daden uitgedrukt wordt.

Mijn daden, of beter, ònze daden, omdat Henk deze keer meeloopt, bestaan deze week uit het afleggen van het derde deel van m’n Tour des Trappistes, van Achel naar Berkel-Enschot, na de eerste etappes Orval – Rochefort en Westmalle – Berkel-Enschot.

Het miezert als ik op het station van Eindhoven aankom. Dit sluit mooi aan bij de grauwsluier die nog over deze stad hangt, nadat PSV er gisteren niet in geslaagd is het kampioenschap binnen te halen. De bus brengt me naar hartje Valkenswaard, daar waar ik destijds, en dan praat ik over 25 jaren her, in het prettige gezelschap van Corine en zwager Bas het speciaalbier heb leren kennen en waarderen. Hier zal ik zo meteen de eveneens gewaardeerde Henk ontmoeten om vervolgens gezamenlijk richting Achel te gaan.

Maar daar waar ik op de markt de buurtbus zie binnenkomen, ons vervoermiddel tot café Zomerhof, ontwaar ik nog geen teken van Henk. Hmm, we hadden toch hier afgesproken ! Toch ?! Na nog ‘ns bellen, de buurtbus is inmiddels vertrokken, contact. “Ja ?!” (Henk), “Ik zit hier met Mieke in café Zomerhof”. Ok, dat had dus het eindpunt van de buurtbusrit moeten zijn. “We rijden je wel tegemoet”, hoor ik Henk als laatste zeggen.

Het weerzien is hartelijk en de ingetogen lach van Henk en het lenteblije gezicht van Mieke zijn heerlijk om te zien. Henk en ik nemen afscheid van Mieke en zetten de eerste schreden van onze tocht.

Via wederom café Zomerhof, een vergeten paraplu die we deze week hopelijk niet nodig hebben, komen we bij de door de bossen omhulde abdij van Achel. Het torent groots en stil boven de bomen uit. En het blijft stil, ook na het aanbellen aan de poort. Ook in de binnentuin en bij het gastenverblijf geen teken van een pater of (gasten)broeder. Wel een voor 2 personen gedekte tafel. Hmm, de eerste oefening in geduld ? Even later verschijnt er dan een pater, en blijkt er in de keuken een echtpaar op onze aankomst gewacht te hebben.

De abdij is uiterst stil. De meubelen en aankleding ademen de sfeer uit van 40 jaar geleden. Het is alsof ik weer in m’n vroegere lagere school rondloop. Het aantal broeders en paters is angstwekkend laag. Tijdens de Vesper in de naast de grote kerk gelegen kapel tellen we er zegge en schrijve 8. Erg weinig, veel te weinig voor zo’n groot complex. Het aftellen lijkt hiermee begonnen. Samenvoegen met andere abdijen is mijns inziens een van de weinige opties.

Gelukkig zijn er dan mensen zoals het eerder genoemde echtpaar. Zij verzorgen een groot deel van het jaar het gastenverblijf, koken voor de gemeenschap op hoogtijdagen en helpen het zo in stand te houden. Mensen die in stilte en nagenoeg onzichtbaar veel werk verzetten. Knap !

Na de broodmaaltijd zijn ook zij weg, terug naar hun woonplaats Utrecht, en hult de abdij zich verder in stilte, slechts onderbroken door een enkel woord van ons en het avondlied van een merel. Hoe veelzeggend is de op de muur omlijste spreuk : “De stilte heeft je zo veel te vertellen”.

Dinsdag 15 april

Naar inmiddels goede gewoonte laten we de vroegste mis, alhier om 4:30, schieten, en maken we enkele warme beduren later, deze afwezigheid weer enigszins goed. Buiten regent het. Binnen dreigt het onweer van de leegloop. Een zin van een psalm valt me op : “Zie, deze dag schept de Heer, laat ons hem vieren in vreugde”. Hmm, een andere manier om te zeggen dat het goed is te genieten van wat er is op dat moment en daar dankbaar voor te zijn.

Als ik na het ontbijt even terug ga naar de kerk om deze regel op te schrijven, tref ik een behulpzame pater. Hij legt ook uit dat dit voor hem een lastige tijd is qua gezangen, want “Pasen duurt niet zo lang en dus kunnen we deze psalmen niet zo vaak oefenen”. De uitdagingen van de dag.

We ruimen onze kamer op, pakken de rugzak en nemen afscheid van de abdij. In de knusse winkel “om de hoek”, die inmiddels een stuk groter is sinds ik hier lang geleden mijn eerste Belgische bierinkopen deed, kopen we kaas en brood. Deel III van het heilige driemanschap, de Achel donker van 9 %, lonkt hevig, maar kan gezien het gewicht en de ruimte in m’n rugzak niet mee. Van deze stevige jongen had ik gisterenavond wel willen genieten.

Genoten hebben we in ieder geval van de rust en de ruimte van deze inspirerende omgeving, en ik hoop dat men een oplossing kan verzinnen voor de dreigende leegloop. We verlaten Achel, de net niet Nederlandse abdij, en duiken al snel het bos in, met als einddoel Luyksgestel.

De modderige paden voeren ons door een natuur die op springen staat, talloze knoppen die zich binnenkort zullen ontvouwen tot frisgroene bladeren, merels die af en aan vliegen met bouwmateriaal voor hun nieuwe nest, waardoor er in mij een lentegevoel groeit, een van vernieuwing, nieuw leven en energie.

Die energie komt meteen van pas als we ons net voor Borkel vergissen in de route. In het bos, die de Borkelsche Heide wordt genoemd, een verwijzing naar het verleden, komen we achter deze vergissing, keren op onze schreden terug en lopen in Borkel meteen tegen een café aan. Eigenlijk nog gesloten, maar “Ach, ik ben toch al open”. De verhalen van de barman over zijn vriend die zijn leven tragisch slijt in een Thais gevang en een “uitgeschoten” Gulpener Lentebock, stevig aan de maat met 8 %, doet het bloed sneller stromen.

We verlaten dit dorp, komen langs vervallen boerderijtjes die de indruk wekken van een verholen amfetamine-fabriek, volgen de loop van de meanderende Dommel en duiken de Plateaux in, een grenzeloos natuurreservaat, deels Nederlands, deels Belgisch dus, bestaande uit heide en vennen. Dat de natuur ook hier nog kwetsbaar is, zien we ook aan de bordjes van Natuurpunt, de Belgische tegenhanger van Natuurmonumenten, met als tekst “Gevoelig plekje”.

Via de mooie Bergeijkse vijvers, destijds in gebruik voor het kweken van vis en nu een waar paradijs voor vogels, komen we in Luyksgestel. De zich opdringende naamsgelijkenis met de mosterd- en zuurwarenfabriek is toeval, wel bestaat er een band met het destijds prinsdom Luik, waarvan het destijds, 17^e, 18^e eeuw, een enclave was. Het diende als veilig toevluchtsoord  voor de rooms-katholieken in het toen overwegend protestantse Nederland.

De gastvrouwe van ons oord staat al met de deurkruk in haar handen als we aan komen wandelen en overspoelt ons met een ware zorg-tsunami. We moeten meteen gaan zitten, “Jullie zullen wel moe zijn”, “Wat willen jullie drinken ?”, “Wat zal ik op je toastje doen ?”. Haar man Joop is de spreekwoordelijke rots in de branding.

Volgens Dicky zijn de eetgelegenheden in Luyksgestel maar zozo, en dus stelt ze ons voor met hen mee te gaan naar Eersel. Een goed voorstel, want Eersel blijkt een klein en knus dorp, met een mooie brink, mooie oude panden en dus niet voor niets een der acht Zaligheden. Hoewel, de acht Zaligheden hebben volgens de overlevering hun bijnaam te danken hebben aan de Hollandse militairen die hier tijdens de Belgische Revolutie rond 1830 ingekwartierd waren en de streek als armzalig bespotten. De sel-ligheden, ook wel armzaligheden genoemd, werden toen smalend omgezet in Zaligheden. Terwijl Dicky en Joost luisteren naar Joods gezang in het nabijgelegen kerkje, genieten wij van culinaire zaligheden. Voor mij verschijnen scampi in knoflookolie, naadloos gevolgd door malse varkenshaas. Een moutige La Trappe dubbel dient als begeleiding en aanloopje op onze komende abdij.

Tijdens dit feestmaal hebben we mooie gesprekken over ons beider leven, met aspecten als onze kinderen, werk en seksualiteit. Tot Dicky en Joost, de laatste compleet met baret, binnenkomen, en ons weer meenemen naar hun gastvrije huis. Met een glas wijn binnen handbereik praten we nog even verder met dit levendige koppel.

(wordt vervolgd)

Tekst en foto’s : George Nelis

Trappistenmuseum voor Orval

Het Laatste Nieuws meldt vandaag op haar website dat de Abdij van Orval weldra een trappistenmuseum zal huisvesten:

De abdij van Orval, die elk jaar zo’n 70.000 bezoekers verwelkomt, zal restauraties doorvoeren met de 261.229 euro steun die het Waals gewest heeft toegekend. Dat heeft Waals minister voor Patrimonium Benoît Lutgen (cdH) aangekondigd. De werkzaamheden zullen toelaten om onder andere een trappistenmuseum in de steigers te zetten.

Naast de tentoonstellingsruimte blijft er plaats voor de werken van Broeder Abraham, monnik-schilder in de Abdij van Orval. Hij werd als Jean-Louis Gilson geboren in 1741 in Habay-la-Vieille en stierf in 1809. Nog tot 8 november kan je terecht in het Gaumemuseum voor een tentoonstelling naar aanleiding van de 200ste verjaardag van zijn overlijden.

Tekst : Steven Vermeylen

Foto : Danny Van Tricht

Te koop : Westvleteren !

Nee hoor, ik ga hier geen klandestien handeltje opzetten in Westvlaams Trappistbier. De Westvleteren die in mijn kelder staat koester ik alsof het goud was., af en toe, bij erg speciale gelegendheden wordt er eens eentje ontkurkt om daarna zalig te degusteren …

Ik wil gewoon even stilstaan bij de schandalige praktijken van sommige mensen om Westvleteren tegen woekerprijzen aan te bieden op diverse veilingsites. De prijzen swingen de pan uit, maar wie is er nu gek, koper of verkoper ?

Broeder Joris in de brouwerij

Nog moeilijker heb ik het met  de advertenties voor andere bieren die dan op de één of andere manier met Westvleteren gelinkt worden … Een zoek op Ebay naar Westvleteren levert niet alleen advertenties van Trappist op maar ook van De Koninck, Oerbier, Duvel, Struise Brouwers, Alvinne … De verkopers voegen simpelweg “Westvleteren” toe in de titel, zich goed bewust zijnde dat de zoekterm “Westvleteren” erg populair is. Bedrieglijke reklame dus die menig onwetend bierliefhebber op het verkeerde been zet.

De broeders van Westvleteren zien het met lede ogen gebeuren terwijl het echt niet zo moeilijk meer is om via de juiste weg aan een eerlijke prijs aan een bakje Trappist te komen. Hoe ? Raadpleeg de pagina van de brouwerij op Bierverkoop Westvleteren . Veel succes !

Tekst en foto’s : Danny Van Tricht

L’Ange Gardien Orval gaat verbouwen !

De kogel is door de Trappistenkerk, de abdij-herberg van Orval zal in de komende maanden grondig verbouwd worden. L’Ange Gardien is een monument, letterlijk en figuurlijk, daarom moet ook de voorgevel overeind blijven staan wegens geklasseerd. De rest gaat echter onherroepelijk tegen de vlakte om plaats te maken voor een hypermodern complex met verschillende verdiepingen en lift. De meningen over deze drastische verbouwingen zijn verdeeld … feit is dat pas in de zomer van 2011 de nieuwbouw zal klaar zijn. Ondertussen moeten de Orval-liefhebbers uitwijken naar de horeca in de buurt …

Om één en ander door te spoelen trof ik gelukkig een paar leden van Les amis d’Orval op het terras van L’Ange Gardien … dit is mijn laatste gedegusteerde Orval op het terras van L’Ange Gardien in deze vorm. Het afscheid werd er een beetje door verzacht !

Trappistenfeesten Niel

Een klassieker onder de kleinschalige bierfestivalletjes zijn de Trappistenfeesten van de Chiro in Niel (AN). Elk jaar zetten ze hun beste beentje voor om het volledige assortiment Trappistbieren en Trappistenkazen aan te bieden en ze slagen daar wonderwel in. Reden genoeg dus om het eerste weekend van oktober af te zakken naar de kapel in Niel !

Tekst en foto’s : Danny Van Tricht

Trappistenweekend in Hulst (Nederland)

Op 26 en 27 september 2009 vindt in Hulst het eerste Hulster Trappisten weekend plaats, in de meest Vlaamse stad van Nederland, in Zeeuws Vlaanderen. Tijdens dit weekend staat alles in het teken van de welbekende Trappisten- en Abdijbieren.
Historisch record want 34 horecazaken presenteren zich dit weekend met allerlei leuke acties rondom de Trappisten en Abdijbieren. (slechts één horecazaak werkt niet mee)
In de restaurants wordt er gekookt met deze bieren en allerlei bijzondere gerechten of menu´s zijn verkrijgbaar tijdens het hele weekend. In de cafe´s worden er promoties gehouden rondom een specifiek bier. U kunt hierbij denken aan bv. Bij bestelling van een Chimay Trappist, gratis een snee boerenbrood met ardennerham, of bij bestelling van een Achelse Kluis Trappist, gratis een Trappistenborrel. Zo heeft iedere horecazaak een andere promotie tijdens dit weekend.
En met 34 deelnemende zaken, KEUZE GENOEG !

Ter ondersteuning van het evenement zullen er diverse leuke activiteiten gehouden worden.

1. Gedurende het weekend zullen er tussen 12.00 uur en 18.00 uur, een 9-tal stands opgesteld worden doorheen Hulst, waar U kunt kennis maken met diverse Trappisten- of Abdijbieren. In deze stand worden gratis proevertjes uitgedeeld van het desbetreffend bier.
Tevens zal er in de Gentsestraat ook een stand zijn met louter Trappisten- en Abdijkazen. Ook het enige Zeeuwse Abdijbier!!! is present tijdens dit weekend.
2. Het publiek heeft de mogelijkheid om een stempelkaart aan te kopen. Voor 10 Euro kan men dan 10 verschillende Trappisten- of Abdijbieren gaan proeven.
U heeft keus uit 20 verschillende soorten in 20 verschillende bedrijven. Als herinnering ontvangt U bij het proeven van 10 verschillende bieren een leuk aandenken. De opbrengst van de verkoop van deze stempelkaarten gaat naar het GOEDE DOEL, in dit geval naar de restauratie van de HOF TE ZANDE KERK in Kloosterzande. Deze kerk heeft een bijzondere link met de Trappisten. Deze kerk is gesticht door dezelfde kloosterorde als diegene die de trappistenbieren brouwen (de Cistercienzerorde)

3. Speciaal voor de echte Trappistenliefhebbers biedt Hotel Hulst een Trappistenarrangement aan voor 99 Euro p.p. (2 overnachtingen, welkomst Orval, 2x ontbijt met Westmalle, diner op zaterdag + een proefpakketje
4. Een speciaal ingerichte stand met Abdij- en Trappistenkazen zal in de Gentsestraat opgesteld zijn.
5. Tijdens het weekend vinden er diverse lezingen en proeverijen in diverse horecazaken plaats. Al deze lezingen en proeverijen zijn voor ieder gratis toegankelijk. Inschrijven vooraf bij de verschillende zaken, want de plaatsen zijn beperkt.

EN PASSANT (tel 0031 114 374963) ZATERDAGMIDDAG 14.00 uur
CAFE DE KROON (tel 0031 114 635171) ZONDAGMIDDAG 14.00 uur
In deze zaken kunt U verwachten, RONNY POELS, afgevaardige van BIERES DE CHIMAY.
Via een Power Point presentatie neemt Dhr Poels u mee in het leven van de Cistercienzer Trappisten en met name de Trappisten van Chimay in het bijzonder.
Een leuke presentatie die start bij St. Benedictus van Nurcia, die aan de basis ligt van de Trappisten. Prachtige beelden illustreren hun leven en de producten die ze aanbieden. Tijdens deze presentatie worden de 3 verschillende Chimay Trappistenbieren geproefd in combinatie met 3 verschillende soorten Chimay kaas, allen gemaakt in de Abdij van Scourmont. Deze middag wordt afgesloten met een quiz en spel. Duur ongeveer 3 uur

DE KORENBEURS (tel.0031 114 312213) ZATERDAGAVOND 19.00 uur
LE RETOUR (tel.0031 114 313444) ZONDAGMIDDAG 14.00 uur
In deze zaken kunt u verwachten, GEROEN VANSTEENBRUGGE, bierkenner uit WAREGEM.
Via het platform van de overheid in Vlaanderen `LEVEN IN DE BROUWERIJ`, geeft hij een pakkende presentatie en degustatie van 6 verschillende Trappistenbieren. Toffe weetjes, een vleugje geschiedenis en anekdotes, zorgen ervoor dat het geen saaie bedoening wordt. Alles wordt verzorgd via een power point presentatie. Kortom een top middag of avond. GA MEE OP TRAPPISTEN ONTDEKKING. Duur ongeveer 3 uur, Geroen serveert de Westmalle Extra, La Trappe Isi’dor en nog 4 andere trappistenbieren !

Kortom het loont beslist de moeite om eens af te zakken naar Hulst  !

Tekst : Geroen Vansteenbrugge

Foto’s : Danny Van Tricht

Tour des Trappistes

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In 2-wekelijkse bijdragen vertelt hij zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes tocht 2 deel 3 : van Westmalle  naar Berkel-Enschot (La Trappe)

Vrijdag 2 november

Als ik ’s morgens de gordijnen open, kijk ik uit over een lege Grote Markt. Met het vertrekken van Allerheiligen zijn ook alle heilige koeien heengegaan.

Ik verlaat Turnhout zoals ik gekomen ben en duik een uitgestrekt bos-, weide- en akkerlandschap in. Machtig mooi : de kraaien krijsen boven de kale maisstoppelakkers, en een vrolijk hippend winterkoninkje kondigt nu al het volgende seizoen aan.

Eenzame zandwegen en een miezerregen voeren me door een desolaat landschap. Mijn gedachten zijn even vluchtig als de ontmoetingen met enkele boeren op hun tractor. Een afstekertje van ’n km laat ik aan me voorbijgaan, want er zouden grafheuvels te zien zijn, tumuli uit de Urnenveldtijd, zo’n 700 voor Christus. Mijn archeologiehart gaat weer gloeien als de vinger van E.T. Maar het enige dat ik door de afrastering ontwaar, zijn enkele hopen betonafval van ongeveer 2005 na Christus.

In Ravels ga ik op zoek naar een kop koffie, liefst met een stuk vlaai. In cafetaria de Wouwer val ik echter voor een schone Vlaamse brunette, fraai gevormd, verfrissend, een goed mondgevoel en tintelend jong. Hoe vertel ik dit aan Coot ?

Mannen biljarten. Een van hen vloekt hardgrondig bij elke gemiste bal. Ik heb hem geen punt zien maken.

Gelauterd door Bacchus zelfe, de Vlaamse brunette dus, en met een smoske romige crabsla in en op de hand vervolg ik m’n tocht door de miezerregen.

Laat ik mijn gastvrouw van vandaag even bellen, om te laten weten dat ik onderweg ben. “Maar u zou toch gisteren komen ?!” klinkt er door m’n mobiel. Gloep ! Na een stilte die uren lijkt te duren, komen de verlossende woorden : “Nou, tot zo meteen dan”. Er is nog plaats gelukkig.

De bossen zijn weelderig herfstig : zompige paden, een rood-bruin bladerdek en een zweem van rotting. Uren sop ik, terwijl de onzichtbare zon het langzaam voor gezien houdt. “Ik moet wel op tijd uit de bossen zijn”, echoët het af en toe door m’n hoofd en “Hoe kom ik in Hilvarenbeek ?”. Bij een café vraag ik de weg : “Esbeek is hier zo’n 3 à 4 km vandaan. Door het bos, alsmaar rechtdoor”. Het is al bijna donker…

Het begin is nog asfalt, maar al snel wordt het een breed zandpad, modderig en aardedonker, en vervolgens gewoon smal. “Ik loop toch wel goed hè !”.

Na de laatste kilometers naar Hilvarenbeek bel ik vermoeid en tevreden aan. Op de deur een sticker met de tekst dat wandelaars hier welkom zijn. Mooi. Als de gastvrouwe open doet, spreekt zij de historische woorden : “U doet toch wel uw schoenen uit, hè !” Een warm welkom. In de huiskamer blijft de heer des huizes diep weggedoken in z’n krant.

De thee die ik in de keuken krijg is gelukkig warmer dan het welkom. Dan voegt ook de heer des huizes zich aan de keukentafel. “U mag hier niet roken !”. Er zijn meerdere vormen van gastvrijheid.

Het centrum van Hilvarenbeek is gezellig, met meerdere lokkende eetgelegenheden. Ik eet bij de Zwaan, word attent bediend en geniet van lokale bieren van brouwerij de Roos. Rooie Fik en Konjel als illustere figuren uit lang vervlogen tijden.

Zaterdag 3 november

De duidelijke woorden van mijn gastheer over het niet mogen roken krijgen een luchtje als ik hem des morgens hoor rochelen. Het afscheid vertoont gelijkenissen met het weer, bewolkt.

In het centrum van Hilvarenbeek volg ik de LAW 11, die me de bewoonde wereld uit leidt, via een bos met de fraaie naam “Annanina’s rust”, naar het schijnt vernoemd naar de maîtresse van de notabele stichter,  en enkele zandpaden tot het Wilhelmina-kanaal. Een verbeten kanoër trekt met ferme klappen een tijdelijk spoor door het rustige water. Als ik hem vanaf een brug bekijk, volgt een bijna synchrone knipoog. Alsof we niets hoeven te zeggen om elkaar te begrijpen. Via landelijke wegen kom ik in Moergestel, waar ik bij de plaatselijke banketbakker een koffie met gebak geniet, terwijl ik vertederd toekijk hoe een jonge vader en z’n zoontje geurend brood bestellen. Die mooie broze verhouding tussen hen : beschermend en toch uitdagend, hem langzaam voorbereidend op later.

Verkwikt vertrek ik richting Koningshoeven. Tussen de bomen door zie ik de 3 karakteristieke kerktorens, die als een Heilige Drie-eenheid fier richting hemel priemen. Zoals de gastenbroeder Christiaan me al verteld had, is het gastenverblijf wegens de recollectio (stilteweekeinde) gesloten en kan ik hier niet overnachten. Daar de ontvangst-ruimte verbouwd wordt en de winkel nog niet open is, wandel ik verder, richting Tilburg. Het is een gewone zaterdag, en dus zijn er veel mensen op de been. In de grote winkelstraten is het slalommen tussen de met volgeladen  plastictassen behangen mensenmassa. Deze drukte bevalt me niet zo, gewend en verwend aan stilte en ruimte.  Gelukkig gaat ’s middags Kandinsky open, een net buiten het centrum gelegen speciaalbier-café. Daar geniet ik van een stevige Bersalis, een tripel waarmee van de opbrengst de brouwerij Oud Beersel weer nieuw leven ingeblazen kan worden. Zo schenk je aan anderen èn jezelf.

Ik verlaat het zaterdag-drukke Tilburg en wandel richting Berkel-Enschot, naar de Trappistinnen, waar ik zal overnachten.

Aldaar tref ik na enkele verbaasde blikken de gastenzuster, die aangeeft dat het eigenlijk tijd is voor de Vespers. Ik loop achter haar aan door de stilteopwekkende gangen en zit even later weer in de kerkbanken. Voor me nu geen mannen met donkere bassen, maar wit-met-zwart geklede vrouwen met bijna meisjesachtig hoge stemmen, vrouwelijk en fragiel. Dat maakt dit een ander klooster. Zo is er na de korte mis de broodmaaltijd : eenvoudig, geen franje, maar wel een klein vaasje bloemen op tafel, the female touch. Ik ben niet de enige man, voor me zitten moeder en zoon, waarbij hij me doet denken aan het typetje Ab van der Laak van van Kooten en de Bie, die tegen z’n zin in overal mee naar toe getoornd wordt. Na de maaltijd en het afwassen laat de gastenzuster me m’n kamer en ontmoetingsruimte op zolder zien. “De vloer kraakt wel, hoor !” zegt ze guitig, alsof ik me in nachtelijke avonturen ga storten. Dan verontschuldigt ze zich “dat de toilet wel ver lopen is, aan het einde van de gang”. Als ik haar vertel dat ik ben komen wandelen uit Westmalle, verschijnt er een ingetogen glimlach op haar open gezicht ; de ongedwongen gastvrijheid is innemend, laat alle ruimte aan mij als gast en noopt niet tot de gedachte “Ik wil wat terug doen”. Knap als je zo vrijblijvend vrijgevig kan zijn.

Na m’n bed met de stijfgesteven lakens opgemaakt te hebben, lees en schrijf ik wat. Wil ik nog gezelschap? Gezeten aan m’n tafel, realiseer ik me wederom dat ik me gelukkig voel, compleet en volmaakt. Een allesomvattende warmte verspreidt zich door mijn lichaam, tranen van geluk wellen op in m’n ooghoeken. Ver in de achtergrond dwarrelt nog wat van de calvinistische gedachte : “Waar heb ik dit aan verdiend ?”. Schoonheidsfoutjes.

Het is aards stil in het klooster, zelfs de krakende vloer lijkt in ruste. Lopend door de stille gang, waan ik me de enige bewoner. Hoewel, beneden in de inmiddels donkere eetzaal tref ik wat gezelschap aan, enkele fraaie blondines, die ik meeneem naar m’n kamer om er aldaar van te genieten, in het bijbehorende glas natuurlijk. La Trappe, je proeft de ingetogen stilte.

Zondag 4 november

Na een inspirerend Lauden en Eucharistie, tref ik moeder en “Ab” weer tegenover me aan de ontbijttafel. Zij hebben gisteravond vergeefs op me gewacht in de ontmoetings-ruimte. En ik maar denken dat ik de enige was die om gezelschap verlegen zat. Ik moet nog veel leren. Na deze broodmaaltijd neem ik afscheid bij de gastenzuster van vanochtend, die, net als m’n vrouw, Corine heet. Dit als een vloeiende overgang naar mijn aanstaande huiselijke leven.

Als ik door Berkel-Enschot terug naar Tilburg loop, is alles nog in diepe rust. Alhoewel, in de verte hoor ik ’t grommen van een bolide : een knalrode Ferrari, laag bij de grond, V12 achterin en een verdacht jonge man voorin, komt met veel machtsvertoon voorbij. Als ik omkijk, geeft hij nog eens extra gas. Zoveel kracht met èèn voetbeweging. Even verder staat een klein meisje met haar handen tegen het raam naar buiten te kijken. Als ik naar haar zwaai, kijkt zij me, haar hoofdje schuinhoudend, onderzoekend aan. Haar moeder zwaait terug. Zoveel kracht met èèn handgebaar.

De trein brengt me in minder dan een uur in Culemborg, waar Corine, niet de gastenzuster maar mijn dierbare vrouw, op mij wacht. Na enkele brunettes en blondines blijkt zij toch weer de enige echte.

Tekst & foto’s : George Nelis

Trappistproeverij Duivels Paterke Kortrijk

Wekelijks is er ergens ten lande wel een proeverij van Trappistbieren. Mocht je interesse hebben in zulk een avond te organiseren kijk dan voor de mogelijkheden op Trappistavond organiseren.

Geroen Vansteenbrugge, duivel doet al bij de Waregemse Bierfanaten, is zo iemand die een avondvullende presentatie geeft met degustatie. En volgend weekend is hij aan het werk in ‘t Duivels Paterke in Kortrijk. Wie snel is kan er nog bij !

Tekst : Danny Van Tricht

1 jaar TrappistBier Beleven

Mijn grootvader zaliger zei dikwijls dat met de ouderdom de tijd steeds vlugger tikt … ik moest er dikwijls hartelijk om lachen. Nu de tand des tijds ook op mezelf begint vat te krijgen moet ik bekennen dat hij gelijk had. Zo is het alweer één jaar geleden dat we deze blog hebben opgestart. Uit passie en respect voor de Trappisten en hun bieren. Als antwoord op de talrijke mails die ik krijg van bierliefhebbers over wat er zoal te beleven valt rond de Trappistbieren. We zijn nu één jaar verder, 120 berichten en 25.000 bezoekers oud. Ik beschouw deze website dan ook als een succes dat ik in de toekomst hopelijk kan blijven uitbouwen. Ondertussen blijft mijn andere Trappist website trappistbier.be natuurlijk ook online met daarop statische algemene info over de 7 Trappist brouwerijen.

Aan alle lezers, medewerkers en bierliefhebbers bedankt voor de talrijke bezoeken en nuttige informatie. Op naar 2 jaar TrappistBier Beleven !

Danny Van Tricht

Foto : Sofie Vanrafelghem

Malse proeverij

“Malle meer dan wind en Trappist“, onder dat motto gaat op zondag 30 augustus 2009 opnieuw de Malse proeverij door in en rond de Scherpenbergmolen in Westmalle. Van 10 tot 17h kan je er gaan proeven van een ruim assortiment streekprodukten gaande van peperkoek, Westmalse Tieterkes over Westmalle Trappist en Trappistenkaas.

Aan de ingang koop je een bonnetjeskaart (7 euro) waarmee je aan elk kraampje een lekkernij mag proeven. En dat alles spoel je natuurlijk door met een lekkere Westmalle Trappist van’t vat !

Tekst & foto’s : Danny Van Tricht

Orval … het bier en het glas …