2 reacties

La Trappe Quadrupel 25 jaar!

Het schrille janken van de door de knoestige takken vretende kettingzagen, hoorbaar, ja bijna voelbaar terwijl ik tijdens de zoveelste lentebui in de file sta en verderop de contouren van de toegangspoort van de abdij O.L.V. van Koningshoeven ontwaar, staat in schril contrast met de rust in het gezellig drukke proeflokaal. De haard vlamt gemoedelijk, Wil komt ook binnen en de attent aangeboden koffie, “Ik zal Elske en Lodewijk zeggen dat jullie er zijn”, draagt bij aan de huiselijke sfeer.

33cl-quadrupel-Q25-combi-480x723Als Elske, werkzaam binnen Marketing & Communicatie, en Lodewijk, brouwmeester, aangeschoven zijn, ontspint zich een prettig gesprek over de zilveren jubilaris onder de La Trappe bieren, de Quadrupel. Vijfentwintig jaar geleden mede ontwikkeld door broeder Johannes en destijds, naast de La Trappe Enkel, Dubbel en de Tripel, het vierde bier dat op de markt werd gebracht. Het was de eerste Quadrupel ter wereld.

Het recept van dit amberkleurige en met z’n 10% alcohol verwarmende trappistenbier is al deze jaren ongewijzigd gebleven. Het is tekenend voor de gewaardeerde kwaliteit en past naadloos bij het duurzame karakter welke ook de brouwerij voorstaat.

In 2009 is de La Trappe Quadrupel Oak Aged geboren, een op eikenhout gerijpte La Trappe Quadrupel, waarbij de bijzondere houtaroma’s het bier verrijken, waardoor een uniek en vol trappistenbier ontstaat.

37cl-oakaged-combi-800x1204“Zal ik jullie wat van batch 24 laten proeven? Deze is nog niet te koop. Hij is nog wel wat warm trouwens”. Lodewijk glundert en de trots is van zijn gezicht af te lezen. Als hij terug komt, houdt hij de fles als een kostbaar kleinood vast, als een kind, als zijn kind. “Kunnen jullie proeven op wat voor vaten deze Quadrupel gerijpt heeft?”. We nippen aan het kleine proefglas, zijn beiden verrukt door de intense smaak, maar ja, wat proeven we nu eigenlijk? Lodewijk houdt ons niet langer in spanning en vertelt gedreven dat het merendeel van de Quadrupel, 85%, in Kirschschnapps-tonnen heeft verbleven. De rest van het mengsel is gerijpt in nieuw eiken (10%, medium toasted) en nieuw acacia (5%, medium toasted). Het resultaat is een intens genietbier, waarbij de kersengeur de boventoon voert, naast ander tropisch fruit als banaan en mango. De overweldigende smaak wordt overheerst door, uiteraard, de kersen, en subtiel aangevuld door vanille. Een prachtig gecreëerd bier, en een unieke aanvulling op de La Trappe Oak Aged serie. Tussen neus en lippen door meldt Lodewijk dat hij bezig is met proeven met La Trappe Bockbier Oak Aged, puur om te kijken hoe deze zich ontwikkelt.

Ook Elske heeft een, wat zeg ik, meerdere verrassingen voor ons in petto, want ter gelegenheid van dit jubileum zijn er allerlei acties. Zo is er van alle La Trappe Oak Aged batches nog een, zij het beperkte voorraad aanwezig. Deze parels onder de trappistenbieren zullen vanaf eind juni middels inschrijving op de website verkocht worden, met een tempo van elke week een batch. De prijs zal iets hoger zijn, vanwege  het feit dat de monniken een speciaal goed doel voor ogen hebben, en wel een buitenpost van het Kyotera Hospital in Kasassa, Oeganda. Deze buitenpost wordt gebruikt als eerste opvang, daar de afstanden tot de ziekenhuizen te groot zijn. Een medisch team zal hulp en zorg verlenen aan moeder en kind en voorlichting geven.

Q25 sfeerEr is een fraaie geschenkverpakking, met daar in een 0,75 liter fles Quadrupel en een duo jubileumglazen, de laatste fijnzinnig gesierd met een paarse Q, de kenmerkende kleur van de Quadrupel. Ook komt er een limited edition box, met daarin de  jaargangen 2014, 2015 en 2016 van La Trappe Quadrupel. Beide geschenkverpakkingen zijn, tip voor Vaderdag, verkrijgbaar bij de grotere slijterijketens. En als klap op de vuurpijl, of moet ik zeggen tapkraan?, zal er bij een select aantal café’s eind dit jaar, begin komend jaar La Trappe Quadrupel Oak Aged van het vat verkrijgbaar zijn, met, jawel, Quadrupel kaas, als perfecte begeleider.

We nemen afscheid van Elske en Lodewijk, met een dankbaar gevoel, na dit gastvrije en warme onthaal.  Als we nagenieten met de jubilerende La Trappe Quadrupel, is het even stil, voedend stil. Dit sluit naadloos aan bij de toepasselijke slogan van La Trappe, “Proef de stilte”.

Tekst: George Nelis. Foto’s: La Trappe en Wil Nouws

Een reactie plaatsen

La Trappe Abdijentocht 2016

abdijentocht_flyer_2016 klein-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alle info op http://www.tct93.nl

Een reactie plaatsen

TrappistBier met gaatjes: La Trappe Isid’or met een geurtje

Het is in het mooi glooiende landschap van de Vogezen dat één van Frankrijks bekendste kazen geboren werd. Munster werd meer dan duizend jaar geleden door monniken ontwikkeld en was dus wel enigszins voorbestemd om later bij een Trappistbier te worden geserveerd. Munster is trouwens rechtstreeks afgeleid van het woord ‘monasterium’. Zelfs de Fransen durven wel eens toegeven dat je bij het rijke aroma van een Munster Fermier A.O.C. toch misschien best een karaktervol bier opentrekt in plaats van een fles wijn.

Munster

De basisversie van de Munster bestaat grofweg uit twee varianten, nl. de laitier en de fermier. Geproduceerd op respectievelijk de melkerij en de boerderij is de rauwmelkse fermier nog een stuk aromatischer dan zijn melkerijbroertje. Zeker als de korst al naar het roodoranje begin te neigen kun je je wel aan een pittig beestje verwachten. De zachte, romige zuivel maakt dan weer dat de kaas in de mond toch iets zachter aanvoelt dan de geur doet verwachten. Hoe rijper de kaas hoe steviger die geur zal zijn.

La Trappe Isid'or

Pittig en romig, net wat nodig is bij de La Trappe Isid’or. Het Trappistbier gebrouwen ter gelegenheid van de 125ste verjaardag van de brouwerij in Koningshoeve heeft namelijk ook een mooie balans van zoete toetsen en zacht-bittere kenmerken. Het lichtzoete domineert evenwel met onder andere een vleugje karamel. Hiermee komt het de overwegend pittige kaas mooi aanvullen terwijl het volle mondgevoel van beide producten mooi in harmonie is. De zacht-bittere afdronk van het bier zorgt bovendien dat de combinatie niet als plakkerig overkomt en niet al te snel gaat vervelen.

De Isid’or was oorspronkelijk als een eenmalig brouwsel bedoeld, maar waarschijnlijk hebben ze na er een stukje Munster bij geproefd te hebben toch maar beslist er mee verder te gaan. Halleluja!

Tekst: Yannick de Cocqueau

Foto Munster: © Gaspar Torriero

Een reactie plaatsen

Verzamelbeurs Orval Trappist

Op zondag 28 februari 2016 gaat de 6de verzamelbeurs van Orval objecten door in de zaal La Gaumaise in Florenville. De eerste 500 bezoekers krijgen een gelimiteerde collectors item. Vanaf 08:30 tot 14:00 kan u terecht op deze beurs. Entree: €6.

AfficheFlor plan bourse

Een reactie plaatsen

TrappistBier aan de kook: gebakken polenta met pompoencrème, gefrituurde salie en schuim van Tre Fontane Tripel

Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistbieren naar boven te halen.

Met zijn fris kruidige smaak van eucalyptus is Tre Fontane beslist een buitenbeentje tussen de andere trappistbieren. Dit eerste Italiaanse trappistbier verdient een gerechtje met een Italiaanse knipoog, die we vonden in polenta. Dit traditionele Noord-Italiaanse gerecht, dat oorspronkelijk voedsel was voor arme mensen, bestond vroeger uit griesmeel van verschillende graansoorten maar is tegenwoordig altijd maïsgriesmeel. Dit wordt in bijna kokend water gestrooid en dan een uurtje gekookt (of een kwartiertje indien je voorgekookte polenta neemt). Het resultaat is een dikke pap die indikt als ze afkoelt, en die dan in stukken gesneden kan worden en gegrild of gebakken.

In dit voorgerechtje speelden we in op de kruidige ondertoon van het bier door de nadruk te leggen op verse salie, die smaak geeft aan de polenta en ook dienst doet als garnituur.

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 4 eetlepels polenta
  • 250 ml kokend water
  • 20 blaadjes salie
  • 2 eetlepels parmesan
  • zonnebloemolie of frituurolie
  • olijfolie
  • 1 pompoen, geschild, in blokjes
  • 2 uien, fijngesnipperd
  • klontje boter
  • Groentebouillon
  • peper, zout
  • Tre Fontane Tripel

Meng de polenta met kokend water en kook gaar volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snij 8 grote salieblaadjes in fijne reepjes en meng deze door de polenta, samen met de parmesan en een flinke snuif zout. Stort de polenta in een schaal, strijk glad tot een gelijkmatige laag van 1 à 2 cm dik en laat afkoelen.

Fruit de uien aan in een ruime kookpot met een klontje boter. Voeg de pompoenblokjes toe en overgiet met groentebouillon tot ze bijna onderstaan. Kook gaar. Mix de pompoencrème en verdun eventueel met een geutje groentebouillon; het moet een dikke crème worden die als saus zal dienen bij het gerecht. Kruid met peper en zout.

Giet een bodempje zonnebloemolie of frituurolie in een kleine pan en laat heet worden. Leg de overige 12 salieblaadjes er één voor één in en frituur kort tot ze donker groenbruin zijn. Laat uitlekken op een stukje keukenpapier.

Snij de afgekoelde polenta in 8 staafjes. Giet wat olijfolie in een hete pan of grilpan en bak daarin de staafjes een paar minuten; ze hoeven niet echt te bruinen.

Giet een gulle lepel pompoencrème op een bordje; schud het bord wat heen en weer om de crème over de bodem te verdelen. Leg op elk bord twee staafjes gebakken polenta en drie blaadjes gefrituurde salie. Sprenkel een paar druppels olijfolie over het gerecht.

Schenk de Tre Fontane Tripel uit in een groot glas; zorg dat je voldoende schuim krijgt. Lepel voorzichtig wat bierschuim uit het glas en verdeel dit over het gerecht. Drink het bier uiteraard bij het gerecht.

Het bakken brengt de smaken van salie en parmesan in de polenta meer naar boven, terwijl de randjes licht knapperig worden. De salie laat zich goed combineren met de zacht kruidige eucalyptus in het bier, terwijl het bierschuim de brug helpt slaan met de pompoencrème. De gefrituurde salie zorgt voor een knapperig toetsje en snijdt door het zoetige van de pompoen en de polenta heen om van dit voorgerechtje een harmonieus geheel te maken.

Bewaar zeker de rest van de pompoencrème! Deze kan je bij een volgende maaltijd verdunnen met wat water of groentebouillon tot een lekkere soep.

Gebakken polenta met pompoencrème, gefrituurde salie en schuim van Tre Fontane Tripel

Tekst & foto’s : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)

1 reactie

Op bezoek bij Tre Fontane

IMG_1889_kl Terwijl ik in de kloosterwinkel rondsnuffel tussen de zeepjes, honing en olijfolie, en vanuit m’n ooghoeken de witte dozen met het Tre Fontane bier ontwaar, staat hij opeens voor me, met een innemende glimlach van oor tot oor. Dit is dus Sergio, de vertegenwoordiger van het klooster en werkzaam binnen de brouwerij, daar waar sinds begin vorig jaar het eerste bier van Tre Fontane en inmiddels elfde trappistenbier wordt gebrouwen.

Dat ik hier mag zijn is overigens een mirakel. Want toen ik dit in een buitenwijk van Rome gelegen trappistenklooster trachtte te bereiken, wetende dat ik samen met m’n vrouw in de Italiaanse hoofdstad zou eindigen, als afsluiting van onze wandeling vanuit Assisi, bleef respons uit. Maar bij de feestelijke opening van de kaasmakerij in de abdij van Westmalle schoten Guido Bastiaensen en zijn collega Manu Pauwels te hulp. Zij zouden proberen om de poort van deze abdij voor mij te openen. Met succes dus. En met dank.

En dus sta ik op de binnenplaats van de Abbazia delle Tre Fontane, terwijl Sergio zijn verhaal over de abdij aanvangt, en het zweet nog over m’n gezicht gutst, als resultaat van een stevige wandeling vanaf het metrostation, beducht om op tijd alhier te zijn. Maar snel wordt me duidelijk dat de tijd hier anders beleefd wordt. Het is al niet anders dan met een Italiaanse maaltijd: goede ingrediënten, rustig bereiden en met aandacht en overgave van genieten.

Sergio leidt me door de ingetogen versierde en daarmee imposante chiesa del Martirio di San Paolo, de kerk die gebouwd is ter nagedachtenis aan de apostel Paulus, die volgens de overlevering alhier onthoofd is. Op de drie plaatsen waar zijn ontzielde hoofd de aarde raakte, ontsprongen spontaan evenzovele fonteinen, vandaar Tre Fontane. Omdat Paulus Romeins burger was met de bijbehorende rechten, mocht hij niet worden gekruisigd en werd hij dus onthoofd.

IMG_1921_klIn de ervoor gelegen chiesa dei Santi Vincenzo e Anastasio, een typische abdijkerk met aan beide zijden een robuuste bogengalerij, is een dienst bezig. Het bezichtigen van deze kerk beperken we dan ook tot een respectvol achterin staan.

We verlaten deze kerk en betreden via een kruip-door-sluip-door-poortje het terrein waar zich diverse activiteiten van deze abdij voltrekken, zoals, vanaf oktober, het persen van olijfolie en de liquorificio, alwaar een keur aan likeuren gefabriceerd en verpakt wordt, zoals de straffe Estratto di Eucalyptus, ook verkrijgbaar in handige heupflacon, waarvan het recept inmiddels al meer dan een eeuw oud is. Ook, natuurlijk, de brouwerij bevindt zich hier.

Maar eerst gaan we op avontuur. Sergio nodigt me in zijn 4WD en loodst ons door de olijfgaarden en langs meerdere soorten eucalyptus, met hun zo kenmerkende geur. Onderwijl leunt hij af en toe uit zijn auto en plukt hij een blad om zo de variëteit in vorm en geur te tonen. Eucalyptus heeft een malariamugverdrijvende werking in zoverre dat de eucalyptusbomen zò dorstig zijn, dat ze een voor de mug te droog milieu veroorzaken. Deze bomen werden eind 19e eeuw, toen het complex in handen van de trappisten kwam, dan ook ingezet om het moeras te doen indrogen.

bicchiere_klWij beginnen zelf ook een beetje in te drogen, en dus spoeden we ons terug naar de brouwerij, waar Sergio een grote fles Tre Fontane trappistenbier opent en vaardig inschenkt, terwijl hij nogmaals “This is not an eucalyptusbeer!” zegt.

Daar sta ik dan, met een beslagen kelkglas goudgeel parelende Tre Fontane in m’n hand, nog maar kort verwijderd van m’n eerste slok, voorwaar een waardig moment. Met gesloten ogen proef ik van deze nieuwe boreling: het abrikooszoete, de hopbitterheid en de frisheid van de eucalyptus zijn fraai in evenwicht. Een tweede slok dringt zich op, terwijl de alcohol voor een vol mondgevoel zorgt.

Bijna vijf jaar geleden zijn de eerste proefbrouwsels van dit heerlijke bier in een kleine brouwerij buiten de abdij en buiten Rome gebrouwen. Deze familiebrouwerij staat dicht bij de Tre Fontane gemeenschap, en de monniken alhier, er zijn er nog tien, hebben broederlijke hulp gehad vanuit onder meer Orval en Rochefort. Het bier is een product van de streek: de mout komt vanuit de directe omgeving en de eucalyptus van eigen land dus. Er zijn vooralsnog geen plannen om de productie, nu zo’n 1000 hectoliter, te verhogen. Men is wel is bezig met de vormgeving van een nieuw drinkglas, waarvoor de aloude likeurflessen model staan.

Terwijl ik zo geniet van deze heerlijke uitbreiding van het trappistenbierpalet, komt Anna Borrelli binnen. Zij is secretaris van MoBI, Movimento Birrario Italiano, een bierconsumenten organisatie die aan de weg, of, beter, aan het fust, timmert om de biercultuur en dito kwaliteit te promoten. De Italiaanse PINT dus. Anna bekwaamt zich nu in haar BJCP studie om op internationaal niveau bier te kunnen jureren.

Birrificio tot_klGedrieën bezoeken we de brouwerij, afgescheiden door een glazen wand en ongewoon clean uitgevoerd in roestvrij staal. En Sergio heeft nog een verrassing voor ons in petto, en wel een heuse grot. Een grote deur zwaait open en als we een stuk naar binnen zijn gelopen, beseffen we wat deze grot zo bijzonder maakt. Het is er droog, zo droog als (een kroon;-) kurk, en mogelijk geschikt om er bijvoorbeeld kaas te laten rijpen.

Terug in de ontvangstruimte gaat een volgende fles Tre Fontane open. We laten onze glazen klinken op Christiana, de vrouw van Sergio. Zij werkt ook hier en viert vandaag haar verjaardag. Als dan ook hun dochter binnen komt, tezamen met de ouders van Sergio, vult een warm familiegevoel de ruimte.

Het wordt tijd om de familie de ruimte te laten voor een uitbundig samenzijn, en dus neem ik, met enige weemoed, afscheid van Sergio. Hij is een prettig mens, kundig, en een perfecte gastheer. De fles Tre Fontane aanvaard ik in dank.

En met drie, Tre Fontane tenslotte, flessen trappistenbier rammelend in mijn rugzak, zweef ik terug naar Laurentina, het metrostation. Dat ik na m’n bezoek aan de kloosterwinkel, voor nog enkele flessen Tre Fontane, mijn camera aldaar heb laten liggen, weet ik dan nog niet.

Tekst en foto’s: George Nelis

2 reacties

De vernieuwde kaasmakerij van Westmalle

wems001 Met uitzicht op de vredig grazende schapen en met het gedempte geluid van loeiende koeien op de achtergrond, als onbedoelde en trotse aankondiging, nip ik aan een kop koffie. Samen met tientallen andere genodigden vullen we de feestelijk aangeklede tent, en genieten we van een uitbundig en rijk ontbijt. Brood in soorten en maten, gebakken ei, spek en champignons. En, kaas. Westmalle kaas. Want daarvoor zijn we alhier uitgenodigd, om de feestelijke opening van de gemoderniseerde Westmalle kaasmakerij bij te wonen.

Vader Abt heet ons een warm welkom, verhaalt over de geschiedenis van de abdij van Westmalle welke al meer dan twee eeuwen de regel van St. Benedictus volgt. “Ora et labora” is het devies, in woord en daad. En aldus voorziet de abdij in zijn eigen levensonderhoud, waarbij een deel van de opbrengst aan charitatieve doeleinden geschonken wordt.

Kaas, en dus koeien. De eigen veestapel wordt met name gehouden voor de melk, die tot kaas veredeld wordt. Na de uitbreiding en modernisering van de kaasmakerij kan de productie stijgen van de huidige 20 ton naar het viervoudige, beperkt vergeleken met die van Chimay en Orval.

Na de Abt krijgt de heer Harry Hendrickx, burgemeester van Malle, en getooid met een sierlijke sjerp, het woord. Hij bedankt voor de getoonde gastvrijheid binnen deze abdij, waar stilte en bedrijvigheid hand in hand gaan. Hij noemt en roemt de ongerepte rust, in en buiten de abdij, en het eerlijke en duurzame karakter. En, hij is fier. Fier op Westmalle, met z’n kaas en z’n bier.

Na deze warme en lovende woorden neemt broeder Benedict ons mee voor een rondleiding door de vernieuwde kaasmakerij. Hier verwerkt broeder Francis en de zijnen de melk tot kaas, waarbij ruim twintig liter melk nodig is voor een kilo kaas. Met het nodige handwerk overigens, vanaf het vullen van de plastic bakken met de brokken wrongel tot het dagelijks draaien van de kazen in de rijpingskamer, alwaar de jonge kaas een kleine twee maanden verblijft, terwijl de oude kaas hier wel een half jaar op de plank blijft liggen.

wems016In de kaasmakerij gonst het van bedrijvigheid, het wit van verse kaas contrasteert met het reine zilver van het roestvrije staal, terwijl de wrongel druppelend zijn wei prijsgeeft als de pers de druk opvoert. De ruimte waar de kazen rijpen is als een schatkamer, waar op de houten planken de donkerrode en gele blokken kaas mogen rijpen, voorzien van een blauw dan wel groen etiket, en bescheiden in dezelfde kleur gesierd door het Authentic Trappist Product logo. Daar waar destijds de Westmalle kaas enkel aan de poort van de abdij en in café Trappisten te koop was, zal deze nu ook in een aantal gespecialiseerde kaaszaken en bij de Keurslagers verkrijgbaar zijn.

We worden meegenomen naar de open stal, waar de koeien zich wentelen in het verse stro en waar het geurt naar hooi. Een voederrobot komt langs, als ware het een ober en achter in de stal verdringen de koeien zich bij een roterende borstel, die de ruggen masseert en ongewenste jeuk subiet verwijdert. Is dit een stal of een kuuroord?

De stal kenmerkt zich door diversiteit: er zijn meerdere rassen koeien, zoals de zwart witte blaarkop en de grijsbruine Braun Swiss. De koeien eten gras, draf en maïs, zijn in de zomer in de wei te vinden en produceren dagelijks twintig liter melk, die zo natuurlijk mogelijk wordt verwerkt, zonder pasteurisatie of ontroming, en zonder toevoegingen als bewaarmiddelen en kleurstoffen.

Via het muttehuis, waar jonge kalveren als in poppenhuizen liggen, waardoor het geheel een knuffelbare kleinschaligheid krijgt, keren we terug naar de feesttent.

Mevrouw Joke Schauvliege, Vlaams minister van Omgeving, Natuur en Landbouw, krijgt het woord. Zij noemt Westmalle een voorbeeld voor andere boerderijen, vanwege het bij de bron blijven, vanwege het scheppen van meerwaarde en daardoor weerbaarheid.

Na het overhandigen van de eerste kazen, kunnen de inmiddels dorstige kelen gesmeerd worden met een van de parels uit de Westmalle brouwerij en, attent, ook aan het thuisfront is gedacht: een tas met de culinaire drie-eenheid: Westmalle bier, stevig brood en, uiteraard, de nieuwe Westmalle kaas.

Tekst: George Nelis, foto’s: Danny Van Tricht

%d bloggers op de volgende wijze: