Een reactie plaatsen

TrappistBier aan de kook: gebakken polenta met pompoencrème, gefrituurde salie en schuim van Tre Fontane Tripel

Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistbieren naar boven te halen.

Met zijn fris kruidige smaak van eucalyptus is Tre Fontane beslist een buitenbeentje tussen de andere trappistbieren. Dit eerste Italiaanse trappistbier verdient een gerechtje met een Italiaanse knipoog, die we vonden in polenta. Dit traditionele Noord-Italiaanse gerecht, dat oorspronkelijk voedsel was voor arme mensen, bestond vroeger uit griesmeel van verschillende graansoorten maar is tegenwoordig altijd maïsgriesmeel. Dit wordt in bijna kokend water gestrooid en dan een uurtje gekookt (of een kwartiertje indien je voorgekookte polenta neemt). Het resultaat is een dikke pap die indikt als ze afkoelt, en die dan in stukken gesneden kan worden en gegrild of gebakken.

In dit voorgerechtje speelden we in op de kruidige ondertoon van het bier door de nadruk te leggen op verse salie, die smaak geeft aan de polenta en ook dienst doet als garnituur.

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 4 eetlepels polenta
  • 250 ml kokend water
  • 20 blaadjes salie
  • 2 eetlepels parmesan
  • zonnebloemolie of frituurolie
  • olijfolie
  • 1 pompoen, geschild, in blokjes
  • 2 uien, fijngesnipperd
  • klontje boter
  • Groentebouillon
  • peper, zout
  • Tre Fontane Tripel

Meng de polenta met kokend water en kook gaar volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snij 8 grote salieblaadjes in fijne reepjes en meng deze door de polenta, samen met de parmesan en een flinke snuif zout. Stort de polenta in een schaal, strijk glad tot een gelijkmatige laag van 1 à 2 cm dik en laat afkoelen.

Fruit de uien aan in een ruime kookpot met een klontje boter. Voeg de pompoenblokjes toe en overgiet met groentebouillon tot ze bijna onderstaan. Kook gaar. Mix de pompoencrème en verdun eventueel met een geutje groentebouillon; het moet een dikke crème worden die als saus zal dienen bij het gerecht. Kruid met peper en zout.

Giet een bodempje zonnebloemolie of frituurolie in een kleine pan en laat heet worden. Leg de overige 12 salieblaadjes er één voor één in en frituur kort tot ze donker groenbruin zijn. Laat uitlekken op een stukje keukenpapier.

Snij de afgekoelde polenta in 8 staafjes. Giet wat olijfolie in een hete pan of grilpan en bak daarin de staafjes een paar minuten; ze hoeven niet echt te bruinen.

Giet een gulle lepel pompoencrème op een bordje; schud het bord wat heen en weer om de crème over de bodem te verdelen. Leg op elk bord twee staafjes gebakken polenta en drie blaadjes gefrituurde salie. Sprenkel een paar druppels olijfolie over het gerecht.

Schenk de Tre Fontane Tripel uit in een groot glas; zorg dat je voldoende schuim krijgt. Lepel voorzichtig wat bierschuim uit het glas en verdeel dit over het gerecht. Drink het bier uiteraard bij het gerecht.

Het bakken brengt de smaken van salie en parmesan in de polenta meer naar boven, terwijl de randjes licht knapperig worden. De salie laat zich goed combineren met de zacht kruidige eucalyptus in het bier, terwijl het bierschuim de brug helpt slaan met de pompoencrème. De gefrituurde salie zorgt voor een knapperig toetsje en snijdt door het zoetige van de pompoen en de polenta heen om van dit voorgerechtje een harmonieus geheel te maken.

Bewaar zeker de rest van de pompoencrème! Deze kan je bij een volgende maaltijd verdunnen met wat water of groentebouillon tot een lekkere soep.

Gebakken polenta met pompoencrème, gefrituurde salie en schuim van Tre Fontane Tripel

Tekst & foto’s : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)

1 reactie

Op bezoek bij Tre Fontane

IMG_1889_kl Terwijl ik in de kloosterwinkel rondsnuffel tussen de zeepjes, honing en olijfolie, en vanuit m’n ooghoeken de witte dozen met het Tre Fontane bier ontwaar, staat hij opeens voor me, met een innemende glimlach van oor tot oor. Dit is dus Sergio, de vertegenwoordiger van het klooster en werkzaam binnen de brouwerij, daar waar sinds begin vorig jaar het eerste bier van Tre Fontane en inmiddels elfde trappistenbier wordt gebrouwen.

Dat ik hier mag zijn is overigens een mirakel. Want toen ik dit in een buitenwijk van Rome gelegen trappistenklooster trachtte te bereiken, wetende dat ik samen met m’n vrouw in de Italiaanse hoofdstad zou eindigen, als afsluiting van onze wandeling vanuit Assisi, bleef respons uit. Maar bij de feestelijke opening van de kaasmakerij in de abdij van Westmalle schoten Guido Bastiaensen en zijn collega Manu Pauwels te hulp. Zij zouden proberen om de poort van deze abdij voor mij te openen. Met succes dus. En met dank.

En dus sta ik op de binnenplaats van de Abbazia delle Tre Fontane, terwijl Sergio zijn verhaal over de abdij aanvangt, en het zweet nog over m’n gezicht gutst, als resultaat van een stevige wandeling vanaf het metrostation, beducht om op tijd alhier te zijn. Maar snel wordt me duidelijk dat de tijd hier anders beleefd wordt. Het is al niet anders dan met een Italiaanse maaltijd: goede ingrediënten, rustig bereiden en met aandacht en overgave van genieten.

Sergio leidt me door de ingetogen versierde en daarmee imposante chiesa del Martirio di San Paolo, de kerk die gebouwd is ter nagedachtenis aan de apostel Paulus, die volgens de overlevering alhier onthoofd is. Op de drie plaatsen waar zijn ontzielde hoofd de aarde raakte, ontsprongen spontaan evenzovele fonteinen, vandaar Tre Fontane. Omdat Paulus Romeins burger was met de bijbehorende rechten, mocht hij niet worden gekruisigd en werd hij dus onthoofd.

IMG_1921_klIn de ervoor gelegen chiesa dei Santi Vincenzo e Anastasio, een typische abdijkerk met aan beide zijden een robuuste bogengalerij, is een dienst bezig. Het bezichtigen van deze kerk beperken we dan ook tot een respectvol achterin staan.

We verlaten deze kerk en betreden via een kruip-door-sluip-door-poortje het terrein waar zich diverse activiteiten van deze abdij voltrekken, zoals, vanaf oktober, het persen van olijfolie en de liquorificio, alwaar een keur aan likeuren gefabriceerd en verpakt wordt, zoals de straffe Estratto di Eucalyptus, ook verkrijgbaar in handige heupflacon, waarvan het recept inmiddels al meer dan een eeuw oud is. Ook, natuurlijk, de brouwerij bevindt zich hier.

Maar eerst gaan we op avontuur. Sergio nodigt me in zijn 4WD en loodst ons door de olijfgaarden en langs meerdere soorten eucalyptus, met hun zo kenmerkende geur. Onderwijl leunt hij af en toe uit zijn auto en plukt hij een blad om zo de variëteit in vorm en geur te tonen. Eucalyptus heeft een malariamugverdrijvende werking in zoverre dat de eucalyptusbomen zò dorstig zijn, dat ze een voor de mug te droog milieu veroorzaken. Deze bomen werden eind 19e eeuw, toen het complex in handen van de trappisten kwam, dan ook ingezet om het moeras te doen indrogen.

bicchiere_klWij beginnen zelf ook een beetje in te drogen, en dus spoeden we ons terug naar de brouwerij, waar Sergio een grote fles Tre Fontane trappistenbier opent en vaardig inschenkt, terwijl hij nogmaals “This is not an eucalyptusbeer!” zegt.

Daar sta ik dan, met een beslagen kelkglas goudgeel parelende Tre Fontane in m’n hand, nog maar kort verwijderd van m’n eerste slok, voorwaar een waardig moment. Met gesloten ogen proef ik van deze nieuwe boreling: het abrikooszoete, de hopbitterheid en de frisheid van de eucalyptus zijn fraai in evenwicht. Een tweede slok dringt zich op, terwijl de alcohol voor een vol mondgevoel zorgt.

Bijna vijf jaar geleden zijn de eerste proefbrouwsels van dit heerlijke bier in een kleine brouwerij buiten de abdij en buiten Rome gebrouwen. Deze familiebrouwerij staat dicht bij de Tre Fontane gemeenschap, en de monniken alhier, er zijn er nog tien, hebben broederlijke hulp gehad vanuit onder meer Orval en Rochefort. Het bier is een product van de streek: de mout komt vanuit de directe omgeving en de eucalyptus van eigen land dus. Er zijn vooralsnog geen plannen om de productie, nu zo’n 1000 hectoliter, te verhogen. Men is wel is bezig met de vormgeving van een nieuw drinkglas, waarvoor de aloude likeurflessen model staan.

Terwijl ik zo geniet van deze heerlijke uitbreiding van het trappistenbierpalet, komt Anna Borrelli binnen. Zij is secretaris van MoBI, Movimento Birrario Italiano, een bierconsumenten organisatie die aan de weg, of, beter, aan het fust, timmert om de biercultuur en dito kwaliteit te promoten. De Italiaanse PINT dus. Anna bekwaamt zich nu in haar BJCP studie om op internationaal niveau bier te kunnen jureren.

Birrificio tot_klGedrieën bezoeken we de brouwerij, afgescheiden door een glazen wand en ongewoon clean uitgevoerd in roestvrij staal. En Sergio heeft nog een verrassing voor ons in petto, en wel een heuse grot. Een grote deur zwaait open en als we een stuk naar binnen zijn gelopen, beseffen we wat deze grot zo bijzonder maakt. Het is er droog, zo droog als (een kroon;-) kurk, en mogelijk geschikt om er bijvoorbeeld kaas te laten rijpen.

Terug in de ontvangstruimte gaat een volgende fles Tre Fontane open. We laten onze glazen klinken op Christiana, de vrouw van Sergio. Zij werkt ook hier en viert vandaag haar verjaardag. Als dan ook hun dochter binnen komt, tezamen met de ouders van Sergio, vult een warm familiegevoel de ruimte.

Het wordt tijd om de familie de ruimte te laten voor een uitbundig samenzijn, en dus neem ik, met enige weemoed, afscheid van Sergio. Hij is een prettig mens, kundig, en een perfecte gastheer. De fles Tre Fontane aanvaard ik in dank.

En met drie, Tre Fontane tenslotte, flessen trappistenbier rammelend in mijn rugzak, zweef ik terug naar Laurentina, het metrostation. Dat ik na m’n bezoek aan de kloosterwinkel, voor nog enkele flessen Tre Fontane, mijn camera aldaar heb laten liggen, weet ik dan nog niet.

Tekst en foto’s: George Nelis

2 reacties

De vernieuwde kaasmakerij van Westmalle

wems001 Met uitzicht op de vredig grazende schapen en met het gedempte geluid van loeiende koeien op de achtergrond, als onbedoelde en trotse aankondiging, nip ik aan een kop koffie. Samen met tientallen andere genodigden vullen we de feestelijk aangeklede tent, en genieten we van een uitbundig en rijk ontbijt. Brood in soorten en maten, gebakken ei, spek en champignons. En, kaas. Westmalle kaas. Want daarvoor zijn we alhier uitgenodigd, om de feestelijke opening van de gemoderniseerde Westmalle kaasmakerij bij te wonen.

Vader Abt heet ons een warm welkom, verhaalt over de geschiedenis van de abdij van Westmalle welke al meer dan twee eeuwen de regel van St. Benedictus volgt. “Ora et labora” is het devies, in woord en daad. En aldus voorziet de abdij in zijn eigen levensonderhoud, waarbij een deel van de opbrengst aan charitatieve doeleinden geschonken wordt.

Kaas, en dus koeien. De eigen veestapel wordt met name gehouden voor de melk, die tot kaas veredeld wordt. Na de uitbreiding en modernisering van de kaasmakerij kan de productie stijgen van de huidige 20 ton naar het viervoudige, beperkt vergeleken met die van Chimay en Orval.

Na de Abt krijgt de heer Harry Hendrickx, burgemeester van Malle, en getooid met een sierlijke sjerp, het woord. Hij bedankt voor de getoonde gastvrijheid binnen deze abdij, waar stilte en bedrijvigheid hand in hand gaan. Hij noemt en roemt de ongerepte rust, in en buiten de abdij, en het eerlijke en duurzame karakter. En, hij is fier. Fier op Westmalle, met z’n kaas en z’n bier.

Na deze warme en lovende woorden neemt broeder Benedict ons mee voor een rondleiding door de vernieuwde kaasmakerij. Hier verwerkt broeder Francis en de zijnen de melk tot kaas, waarbij ruim twintig liter melk nodig is voor een kilo kaas. Met het nodige handwerk overigens, vanaf het vullen van de plastic bakken met de brokken wrongel tot het dagelijks draaien van de kazen in de rijpingskamer, alwaar de jonge kaas een kleine twee maanden verblijft, terwijl de oude kaas hier wel een half jaar op de plank blijft liggen.

wems016In de kaasmakerij gonst het van bedrijvigheid, het wit van verse kaas contrasteert met het reine zilver van het roestvrije staal, terwijl de wrongel druppelend zijn wei prijsgeeft als de pers de druk opvoert. De ruimte waar de kazen rijpen is als een schatkamer, waar op de houten planken de donkerrode en gele blokken kaas mogen rijpen, voorzien van een blauw dan wel groen etiket, en bescheiden in dezelfde kleur gesierd door het Authentic Trappist Product logo. Daar waar destijds de Westmalle kaas enkel aan de poort van de abdij en in café Trappisten te koop was, zal deze nu ook in een aantal gespecialiseerde kaaszaken en bij de Keurslagers verkrijgbaar zijn.

We worden meegenomen naar de open stal, waar de koeien zich wentelen in het verse stro en waar het geurt naar hooi. Een voederrobot komt langs, als ware het een ober en achter in de stal verdringen de koeien zich bij een roterende borstel, die de ruggen masseert en ongewenste jeuk subiet verwijdert. Is dit een stal of een kuuroord?

De stal kenmerkt zich door diversiteit: er zijn meerdere rassen koeien, zoals de zwart witte blaarkop en de grijsbruine Braun Swiss. De koeien eten gras, draf en maïs, zijn in de zomer in de wei te vinden en produceren dagelijks twintig liter melk, die zo natuurlijk mogelijk wordt verwerkt, zonder pasteurisatie of ontroming, en zonder toevoegingen als bewaarmiddelen en kleurstoffen.

Via het muttehuis, waar jonge kalveren als in poppenhuizen liggen, waardoor het geheel een knuffelbare kleinschaligheid krijgt, keren we terug naar de feesttent.

Mevrouw Joke Schauvliege, Vlaams minister van Omgeving, Natuur en Landbouw, krijgt het woord. Zij noemt Westmalle een voorbeeld voor andere boerderijen, vanwege het bij de bron blijven, vanwege het scheppen van meerwaarde en daardoor weerbaarheid.

Na het overhandigen van de eerste kazen, kunnen de inmiddels dorstige kelen gesmeerd worden met een van de parels uit de Westmalle brouwerij en, attent, ook aan het thuisfront is gedacht: een tas met de culinaire drie-eenheid: Westmalle bier, stevig brood en, uiteraard, de nieuwe Westmalle kaas.

Tekst: George Nelis, foto’s: Danny Van Tricht

Een reactie plaatsen

Tour des Trappistes Westvleteren-Mont des Cats deel 4

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij over zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes: van Westvleteren naar Mont des Cats deel 4

George NelisNa de mis van zeven uur en het Franse ontbijt, mokken dampende café au lait en ook voor ons Ollanders, smeuïge Mont des Cats-kaas, maken we een korte en kille wandeling om het klooster. “Le magasin”, waar ook het Mont des Cats-bier verkrijgbaar is, is nog niet geopend, en op het weidse veld aan de overkant tuurt een 200 meter hoge televisiemast in de mistige ruimte. Vanuit de kloostertuin, begrensd door bonkige muren en in een winterse rust, hebben we goed zicht op het imposante gebouw, de grootse kerk. Een mooie kerk, met de schoonheid die met de jaren komt, met licht verweerde stenen, ietwat vervaalde kleuren en hier en daar het begin van een scheur.

We proberen uit te zoeken hoe we, niet wandelend, weer terug bij de abdij van Westvleteren kunnen komen. Van openbaar vervoer is in deze uithoek geen sprake en ook frère Pierre en de Nederlands sprekende père Bruno kunnen, hoe behulpzaam ook, ons geen panklare oplossing aanreiken.

En als bij frère portier de telefonische speurtocht naar een taxi eindelijk contact maar ook een wachttijd van enkele uren oplevert, besluiten we terug te gaan lopen, in de regen.

Als we naar beneden lopen en een stevige wind ons weg doet duiken in onze jassen, overdenk ik ons korte verblijf. Wellicht te kort om Mont des Cats op zijn juiste waarde te schatten, maar ergens mis ik iets, misschien wel de verbintenis met de andere gasten.

Na ruim vijf kilometer noordwaarts op de grens Frankrijk – België te hebben gebalanceerd, komen we in Abele aan. Een bushalte trekt mijn aandacht. Belbus nummer 69 vertrekt alhier en kan ons bij de abdij van Westvleteren doen geraken. Dat scheelt ons ruim twee uur wandelen. Aan de overkant van de weg ontwaren we café ’t Kommiezenkot. Dit ex-douanegebouw verloor eind negentiger jaren zijn functie, waarbij de passende entree, compleet met een levensechte douanebeamte achter glas en rood stoplicht, de geschiedenis levend houdt. Binnen ontmoeten we Wally, een tot over de landsgrenzen beroemde vertolker van Elvis zijn grootste successen, die na twintig jaar optreden en “socissen en koteletten” het grote podium heeft ingeruild voor dit intieme café. We bellen de belbus, maar krijgen ook hier te horen dat we enkele uren geduld mogen hebben. De zoon van Wally biedt spontaan de helpende hand of, beter, het helpende stuur, want hij brengt ons graag met de wagen.

Voor mij het signaal voor een straffe St. Bernardus Abt, en voor Wally de gelegenheid om ons te verrassen met een privé optreden. Hij bestijgt het kleine podium en neemt met zichtbare ervaring de microfoon ter hand. De door Wally vertolkte nummers zijn een feest van herkenning voor Frank, die de benen niet stil kan houden en uit volle borst meezingt.

Na dit weergaloze en waardige optreden brengt zoon Simon ons in de stromende regen naar de abdij van Westvleteren, waar we na een “afzakkertje”, voor mij de Westvleteren 12, de thuisreis aanvaarden, tevreden over de tocht tussen en dankbaar voor de blik die we in beide abdijen mochten werpen.

Tekst & foto’s: George Nelis

Een reactie plaatsen

TrappistBier aan de kook: komkommer-gazpacho met Chimay Goud Blond

Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistbieren naar boven te halen.

Iets licht, luchtig, verfrissend en smaakvol, dat is waar iedereen naar snakt tijdens hete zomerdagen wanneer afkoeling broodnodig is.Gazpacho is een koude soep van rauwe groenten en kruiden, en is van origine een Spaans gerecht. In de oorspronkelijke versie wordt dit gerecht meestal met tomaat bereid, maar wij trokken op zoek naar een lichter en frisser ingrediënt en belandden bij de komkommer, een vrucht die vooral rauw in salades wordt gegeten.

Bij dit gerecht past natuurlijk geen stevige alcoholische klepper of een zwaar degustatiebier, bieren waarvoor de meeste paters blijkbaar wel een voorliefde hebben. Voor dit zomers gerechtje grepen we terug naar een lichte, luchtige, verfrissende en smaakvolle Chimay Goud Blond, ook gekend onder de naam Chimay Dorée, de lichtste telg uit het Chimay-gamma. Dit bier van 4,8 vol.% alc. werd al decennialang gebrouwen voor eigen gebruik binnen de abdij van Chimay. Het viel echter ook in de smaak bij de consumenten die ermee in contact kwamen, zodat het bier in 2013 ook op de markt gebracht werd.

Ingrediënten voor 2 personen (als voorgerecht) of 4 personen (als amuse):

  • Anderhalve komkommer
  • 100 g Griekse yoghurt
  • Kleine ajuin, fijngesneden
  • 1 grote groene chili
  • 1 limoen
  • Klein busseltje bieslook, fijngesneden
  • 200 ml koud bruisend water
  • 50 ml Chimay Goud Blond
  • Peper en zout
  • Pompoenpitolie
  • Enkele blaadjes munt
  • IJsblokjes

Schil de komkommers, snijd ze in de lengte door en verwijder de zaadjes. Snijd het komkommervlees in grove stukken van zo’n 5 cm. Verwarm een beetje pompoenpitolie in een pan en voeg de fijngesneden ajuin toe. Bak de ajuin op een middelmatig vuur tot hij zacht is, maar niet gebruind. Voeg dan de komkommer toe met een klein snuifje zout om de komkommer snel zacht te maken, en bak op een laag vuurtje gedurende een 5-tal minuten. Haal de pan van het vuur en laat afkoelen.

Snijd enkele mooie ringen van de chili voor de decoratie achteraf, snijd de rest van de groene chili in de lengte door en verwijder de zaadjes en de zaadlijstjes (tenzij je echt van pikant houdt). Hak de chili fijn.

Rasp de zeste van de limoen zeer fijn, en pers de limoen dan uit.

Meng de komkommer, ui, Griekse yoghurt, fijngehakte groene chili, bieslook, limoensap en limoenzest in een kom, voeg dan het ijskoude sprankelende water en het bier toe, meng goed en mix het geheel dan zeer fijn in een blender of foodprocessor. Om een hele fijne, zijdezachte soep te maken, passeren we dit mengsel nog eens door een fijne zeef. Kruid met peper en zout, en plaats de soep voor minstens enkele uren in de koelkast.

Serveer de soep met enkele ijsblokjes, enkele kleine blaadjes munt, de achtergehouden groene chiliringen en enkele druppels pompoenpitolie voor een extra zachte structuur.

Wees niet bang om de chili te gebruiken! De soep bevat met de komkommer, de yoghurt en het bier drie verschillende ingrediënten die de scherpte van de chili verzachten en een mooie diepgang geven.

De zachte, fluweelachtige structuur van de komkommer en de druppels olie combineren prachtig met de frisse smaak van de yoghurt en limoen en met de zeer lichte pikantheid van het pepertje, en maken van deze alternatieve gazpacho een heerlijk verfrissend, verkoelend en oppeppend drankje waarvan je op elk moment van de dag kan genieten. De zachte florale toetsen en de zuiverheid van de Chimay Goud Blond maken het genot compleet.

Komkommer-gazpacho met Chimay Goud Blond

 

Tekst & foto’s : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)

©2015 TrappistBier Beleven

Een reactie plaatsen

Tour des Trappistes Westvleteren-Mont des Cats deel 3

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij over zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes: van Westvleteren naar Mont des Cats deel 3

George Nelis

De lage ochtendzon laat het berijpte groene gras schitteren en trekt een lange schaduw van ons in het omgeploegde land. De abdij ligt inmiddels achter ons en, zo te zien aan de strakblauwe lucht, een perfecte wandeldag ligt voor ons.

Enkele spiegelgladde kilometers asfalt verder, het knusse café ‘t Jagershof is helaas nog gesloten, haken we aan de GR5A en duiken we het grasland in. Het glooiende landschap toont zich vrijgevig: uitgestrekte landerijen, her en der een paar huizen en in de verte, omgeven met mist, de heuvels waartussen ook die van de abdij Mont des Cats moet zitten. Regelmatig worden onze neuzen gekieteld door de geur van spruitjes, als we het zoveelste gerooide minikooltjesveld passeren.

We lopen af op een troep mannen die met een roedel honden op, zo blijkt, vossenjacht zijn. Terwijl de jagers een veld omsingeld houden, wordt het groene gewas met stokken bewerkt, om zo de vermeende prooi op te jagen. Maar de buit is vooralsnog karig, buiten een zonnige ochtend in de buitenlucht. “Een vos is een slim dier”, zo deelt een der jagers ons nog lachend mede, zijn geweer werkeloos op de arm.

Net ten zuiden van het dorpje Abele, waarvan de ene kant van de hoofdstraat in Frankrijk ligt en hun overburen Belgen zijn, verlaten we de GR5A, lopen door het mistroostige Boeschepe en haken daar aan de met geel-rood aangegeven GR Heuvelland. Het idee om rond het middaguur bij de abdij Mont des Cats aan te komen, blijkt, het ligt op een berg tenslotte, te hoog gegrepen en aldus is de auberge de Vert Mont een welkome locatie om onze opkomende trek te stillen.

Het alhier van de tap geschonken Boeschepe bier vertoont opvallend veel gelijkenis met het gekende Poperings Hommelbier uit het naburige Watou, de beide gerechten, everzwijn en een stevig stuk zilte zeebaars, een prettige afwisseling met de voedzame maaltijden van de afgelopen dagen.

Buiten trekt de hemel dicht en een intens grijs wolkendek kondigt neerslag aan. Het is dan ook in de natte sneeuw dat we, na de 150 meter hoge Katsberg opgelopen zijn, de abdij van Mont des Cats bereiken. De abdij heeft een  oud uiterlijk en doet me aan Achel denken: groots, met een enorme kerk, maar ook de eerste tekenen van sleetsheid.

Een oude monnik, met een open ontspannen en lachend gezicht, stelt zich voor als frère Pièrre en toont ons vlot de abdij. Of, beter, zijn abdij, want hij huist hier al langer dan ik oud ben. De abdij oogt  intiem klein, niet veel meer dan een grote kerk, een refter en een drietal verdiepingen met verblijven voor de gasten. Het eten is bescheiden en de door een opener op de tafel gewekte hoop op een trappistenbier vervliegt, als er Stella Artois pils blijkt te staan, een flesje voor twee personen.

We ruilen de completen in voor een bezoek buiten de poort, aan de auberge de Mont des Cats. Daar snort een kachel en nippen we aan het gelijknamige trappistenbier en, tegenover de abdij dus en een aparte kapel, een Duvel.

Voor 20:00 moeten we weer terug zijn, want dan sluit de poort hermetisch en onherroepelijk. En aldus verblijven we enkele stille uren in de refter, lezend en schrijvend. Het enige geluid wat we horen is het aanslaan van de koelkast in de naastgelegen keuken, wat me, nogmaals, doet denken aan mijn verblijf destijds in de abdij van Achel. Alsof we hier alleen zijn.

Tekst & foto’s: George Nelis

Een reactie plaatsen

TRE FONTANE Tripel 8,5 alc. vol. %

Geroen

Geroen Vansteenbrugge  offert zich op om voor TrappistBier Beleven alle Trappist variëteiten te proeven en eigenzinnig te beoordelen. Geroen is de bezieler van de Waregemse Bierfanaten en gastspreker op talrijke bieravonden (zie ook “Trappistenavond organiseren“).

 

De eerste Italiaan van deze trappistenabdij. Vandaag, 21 juni voor het eerst gedegusteerd met grote dank aan Kevin & Niki (Cultuurcafé Berlare) bezielers van hun jaarlijkse trappistenweek in Berlare. Als de Zundert je kan bekoren is de kans groot dat je deze ook goed zal vinden. Vandaag zou normaal de zomer van start gaan maar het weer lijkt eerder wat somber. Deze Italiaanse trappist maakt mijn dag helemaal goed. Hij ziet er om te beginnen goed uit beetje wazig donkergouden kleur bijna oranje met een royale fijne witte goede  schuimkraag. De geur is formidabel, lichtzoet, kruidig, abricoos, vleugje limoen. Medium tot vol mondgevoel. De smaak is niet direct vergelijkbaar met een bestaand bier. Beetje zoet begin, dan krijg je die fluweelzachte abricoos, wat  eucalyptus -die gelukkig goed gedoseerd werd-, ook de alcohol is waarneembaar, deze lichtfruitig en kruidige tripel heeft ook wat bitterheid al zou er voor mij nog ietsje meer hop mogen toegevoegd worden. Maar dat is natuurlijk persoonlijk. Besluit: ik vind hem lekker en terug een originele aanvulling in het bestaande aanbod van trappistbieren. Het is zeker een trappistbier dat de moeite loont om hem minstens te proberen. Het is niet hun bedoeling dit bier te exporteren, maar dat werd in het eerste jaar ook door Stift-Engelszell (Oostenrijk verteld) en nu vind je hun 3 bieren in vele bierhandels en zelfs al enkele grote Carrefour vestigingen bij ons.

TRE FONTANE Tripel 8,5 alc vol %

TRE FONTANE Tripel 8,5 alc vol %

 

 

 

 

 

 

 

Tekst & foto : Geroen Vansteenbrugge 

%d bloggers liken dit: