2 reacties

De vernieuwde kaasmakerij van Westmalle

wems001 Met uitzicht op de vredig grazende schapen en met het gedempte geluid van loeiende koeien op de achtergrond, als onbedoelde en trotse aankondiging, nip ik aan een kop koffie. Samen met tientallen andere genodigden vullen we de feestelijk aangeklede tent, en genieten we van een uitbundig en rijk ontbijt. Brood in soorten en maten, gebakken ei, spek en champignons. En, kaas. Westmalle kaas. Want daarvoor zijn we alhier uitgenodigd, om de feestelijke opening van de gemoderniseerde Westmalle kaasmakerij bij te wonen.

Vader Abt heet ons een warm welkom, verhaalt over de geschiedenis van de abdij van Westmalle welke al meer dan twee eeuwen de regel van St. Benedictus volgt. “Ora et labora” is het devies, in woord en daad. En aldus voorziet de abdij in zijn eigen levensonderhoud, waarbij een deel van de opbrengst aan charitatieve doeleinden geschonken wordt.

Kaas, en dus koeien. De eigen veestapel wordt met name gehouden voor de melk, die tot kaas veredeld wordt. Na de uitbreiding en modernisering van de kaasmakerij kan de productie stijgen van de huidige 20 ton naar het viervoudige, beperkt vergeleken met die van Chimay en Orval.

Na de Abt krijgt de heer Harry Hendrickx, burgemeester van Malle, en getooid met een sierlijke sjerp, het woord. Hij bedankt voor de getoonde gastvrijheid binnen deze abdij, waar stilte en bedrijvigheid hand in hand gaan. Hij noemt en roemt de ongerepte rust, in en buiten de abdij, en het eerlijke en duurzame karakter. En, hij is fier. Fier op Westmalle, met z’n kaas en z’n bier.

Na deze warme en lovende woorden neemt broeder Benedict ons mee voor een rondleiding door de vernieuwde kaasmakerij. Hier verwerkt broeder Francis en de zijnen de melk tot kaas, waarbij ruim twintig liter melk nodig is voor een kilo kaas. Met het nodige handwerk overigens, vanaf het vullen van de plastic bakken met de brokken wrongel tot het dagelijks draaien van de kazen in de rijpingskamer, alwaar de jonge kaas een kleine twee maanden verblijft, terwijl de oude kaas hier wel een half jaar op de plank blijft liggen.

wems016In de kaasmakerij gonst het van bedrijvigheid, het wit van verse kaas contrasteert met het reine zilver van het roestvrije staal, terwijl de wrongel druppelend zijn wei prijsgeeft als de pers de druk opvoert. De ruimte waar de kazen rijpen is als een schatkamer, waar op de houten planken de donkerrode en gele blokken kaas mogen rijpen, voorzien van een blauw dan wel groen etiket, en bescheiden in dezelfde kleur gesierd door het Authentic Trappist Product logo. Daar waar destijds de Westmalle kaas enkel aan de poort van de abdij en in café Trappisten te koop was, zal deze nu ook in een aantal gespecialiseerde kaaszaken en bij de Keurslagers verkrijgbaar zijn.

We worden meegenomen naar de open stal, waar de koeien zich wentelen in het verse stro en waar het geurt naar hooi. Een voederrobot komt langs, als ware het een ober en achter in de stal verdringen de koeien zich bij een roterende borstel, die de ruggen masseert en ongewenste jeuk subiet verwijdert. Is dit een stal of een kuuroord?

De stal kenmerkt zich door diversiteit: er zijn meerdere rassen koeien, zoals de zwart witte blaarkop en de grijsbruine Braun Swiss. De koeien eten gras, draf en maïs, zijn in de zomer in de wei te vinden en produceren dagelijks twintig liter melk, die zo natuurlijk mogelijk wordt verwerkt, zonder pasteurisatie of ontroming, en zonder toevoegingen als bewaarmiddelen en kleurstoffen.

Via het muttehuis, waar jonge kalveren als in poppenhuizen liggen, waardoor het geheel een knuffelbare kleinschaligheid krijgt, keren we terug naar de feesttent.

Mevrouw Joke Schauvliege, Vlaams minister van Omgeving, Natuur en Landbouw, krijgt het woord. Zij noemt Westmalle een voorbeeld voor andere boerderijen, vanwege het bij de bron blijven, vanwege het scheppen van meerwaarde en daardoor weerbaarheid.

Na het overhandigen van de eerste kazen, kunnen de inmiddels dorstige kelen gesmeerd worden met een van de parels uit de Westmalle brouwerij en, attent, ook aan het thuisfront is gedacht: een tas met de culinaire drie-eenheid: Westmalle bier, stevig brood en, uiteraard, de nieuwe Westmalle kaas.

Tekst: George Nelis, foto’s: Danny Van Tricht

Een reactie plaatsen

Tour des Trappistes Westvleteren-Mont des Cats deel 4

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij over zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes: van Westvleteren naar Mont des Cats deel 4

George NelisNa de mis van zeven uur en het Franse ontbijt, mokken dampende café au lait en ook voor ons Ollanders, smeuïge Mont des Cats-kaas, maken we een korte en kille wandeling om het klooster. “Le magasin”, waar ook het Mont des Cats-bier verkrijgbaar is, is nog niet geopend, en op het weidse veld aan de overkant tuurt een 200 meter hoge televisiemast in de mistige ruimte. Vanuit de kloostertuin, begrensd door bonkige muren en in een winterse rust, hebben we goed zicht op het imposante gebouw, de grootse kerk. Een mooie kerk, met de schoonheid die met de jaren komt, met licht verweerde stenen, ietwat vervaalde kleuren en hier en daar het begin van een scheur.

We proberen uit te zoeken hoe we, niet wandelend, weer terug bij de abdij van Westvleteren kunnen komen. Van openbaar vervoer is in deze uithoek geen sprake en ook frère Pierre en de Nederlands sprekende père Bruno kunnen, hoe behulpzaam ook, ons geen panklare oplossing aanreiken.

En als bij frère portier de telefonische speurtocht naar een taxi eindelijk contact maar ook een wachttijd van enkele uren oplevert, besluiten we terug te gaan lopen, in de regen.

Als we naar beneden lopen en een stevige wind ons weg doet duiken in onze jassen, overdenk ik ons korte verblijf. Wellicht te kort om Mont des Cats op zijn juiste waarde te schatten, maar ergens mis ik iets, misschien wel de verbintenis met de andere gasten.

Na ruim vijf kilometer noordwaarts op de grens Frankrijk – België te hebben gebalanceerd, komen we in Abele aan. Een bushalte trekt mijn aandacht. Belbus nummer 69 vertrekt alhier en kan ons bij de abdij van Westvleteren doen geraken. Dat scheelt ons ruim twee uur wandelen. Aan de overkant van de weg ontwaren we café ’t Kommiezenkot. Dit ex-douanegebouw verloor eind negentiger jaren zijn functie, waarbij de passende entree, compleet met een levensechte douanebeamte achter glas en rood stoplicht, de geschiedenis levend houdt. Binnen ontmoeten we Wally, een tot over de landsgrenzen beroemde vertolker van Elvis zijn grootste successen, die na twintig jaar optreden en “socissen en koteletten” het grote podium heeft ingeruild voor dit intieme café. We bellen de belbus, maar krijgen ook hier te horen dat we enkele uren geduld mogen hebben. De zoon van Wally biedt spontaan de helpende hand of, beter, het helpende stuur, want hij brengt ons graag met de wagen.

Voor mij het signaal voor een straffe St. Bernardus Abt, en voor Wally de gelegenheid om ons te verrassen met een privé optreden. Hij bestijgt het kleine podium en neemt met zichtbare ervaring de microfoon ter hand. De door Wally vertolkte nummers zijn een feest van herkenning voor Frank, die de benen niet stil kan houden en uit volle borst meezingt.

Na dit weergaloze en waardige optreden brengt zoon Simon ons in de stromende regen naar de abdij van Westvleteren, waar we na een “afzakkertje”, voor mij de Westvleteren 12, de thuisreis aanvaarden, tevreden over de tocht tussen en dankbaar voor de blik die we in beide abdijen mochten werpen.

Tekst & foto’s: George Nelis

Een reactie plaatsen

TrappistBier aan de kook: komkommer-gazpacho met Chimay Goud Blond

Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistbieren naar boven te halen.

Iets licht, luchtig, verfrissend en smaakvol, dat is waar iedereen naar snakt tijdens hete zomerdagen wanneer afkoeling broodnodig is.Gazpacho is een koude soep van rauwe groenten en kruiden, en is van origine een Spaans gerecht. In de oorspronkelijke versie wordt dit gerecht meestal met tomaat bereid, maar wij trokken op zoek naar een lichter en frisser ingrediënt en belandden bij de komkommer, een vrucht die vooral rauw in salades wordt gegeten.

Bij dit gerecht past natuurlijk geen stevige alcoholische klepper of een zwaar degustatiebier, bieren waarvoor de meeste paters blijkbaar wel een voorliefde hebben. Voor dit zomers gerechtje grepen we terug naar een lichte, luchtige, verfrissende en smaakvolle Chimay Goud Blond, ook gekend onder de naam Chimay Dorée, de lichtste telg uit het Chimay-gamma. Dit bier van 4,8 vol.% alc. werd al decennialang gebrouwen voor eigen gebruik binnen de abdij van Chimay. Het viel echter ook in de smaak bij de consumenten die ermee in contact kwamen, zodat het bier in 2013 ook op de markt gebracht werd.

Ingrediënten voor 2 personen (als voorgerecht) of 4 personen (als amuse):

  • Anderhalve komkommer
  • 100 g Griekse yoghurt
  • Kleine ajuin, fijngesneden
  • 1 grote groene chili
  • 1 limoen
  • Klein busseltje bieslook, fijngesneden
  • 200 ml koud bruisend water
  • 50 ml Chimay Goud Blond
  • Peper en zout
  • Pompoenpitolie
  • Enkele blaadjes munt
  • IJsblokjes

Schil de komkommers, snijd ze in de lengte door en verwijder de zaadjes. Snijd het komkommervlees in grove stukken van zo’n 5 cm. Verwarm een beetje pompoenpitolie in een pan en voeg de fijngesneden ajuin toe. Bak de ajuin op een middelmatig vuur tot hij zacht is, maar niet gebruind. Voeg dan de komkommer toe met een klein snuifje zout om de komkommer snel zacht te maken, en bak op een laag vuurtje gedurende een 5-tal minuten. Haal de pan van het vuur en laat afkoelen.

Snijd enkele mooie ringen van de chili voor de decoratie achteraf, snijd de rest van de groene chili in de lengte door en verwijder de zaadjes en de zaadlijstjes (tenzij je echt van pikant houdt). Hak de chili fijn.

Rasp de zeste van de limoen zeer fijn, en pers de limoen dan uit.

Meng de komkommer, ui, Griekse yoghurt, fijngehakte groene chili, bieslook, limoensap en limoenzest in een kom, voeg dan het ijskoude sprankelende water en het bier toe, meng goed en mix het geheel dan zeer fijn in een blender of foodprocessor. Om een hele fijne, zijdezachte soep te maken, passeren we dit mengsel nog eens door een fijne zeef. Kruid met peper en zout, en plaats de soep voor minstens enkele uren in de koelkast.

Serveer de soep met enkele ijsblokjes, enkele kleine blaadjes munt, de achtergehouden groene chiliringen en enkele druppels pompoenpitolie voor een extra zachte structuur.

Wees niet bang om de chili te gebruiken! De soep bevat met de komkommer, de yoghurt en het bier drie verschillende ingrediënten die de scherpte van de chili verzachten en een mooie diepgang geven.

De zachte, fluweelachtige structuur van de komkommer en de druppels olie combineren prachtig met de frisse smaak van de yoghurt en limoen en met de zeer lichte pikantheid van het pepertje, en maken van deze alternatieve gazpacho een heerlijk verfrissend, verkoelend en oppeppend drankje waarvan je op elk moment van de dag kan genieten. De zachte florale toetsen en de zuiverheid van de Chimay Goud Blond maken het genot compleet.

Komkommer-gazpacho met Chimay Goud Blond

 

Tekst & foto’s : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)

©2015 TrappistBier Beleven

Een reactie plaatsen

Tour des Trappistes Westvleteren-Mont des Cats deel 3

George Nelis heeft de nobele gedachte opgevat om zijn Tour des Trappistes te voet af te leggen. In regelmatige bijdragen vertelt hij over zijn pelgrimstocht.

Tour des Trappistes: van Westvleteren naar Mont des Cats deel 3

George Nelis

De lage ochtendzon laat het berijpte groene gras schitteren en trekt een lange schaduw van ons in het omgeploegde land. De abdij ligt inmiddels achter ons en, zo te zien aan de strakblauwe lucht, een perfecte wandeldag ligt voor ons.

Enkele spiegelgladde kilometers asfalt verder, het knusse café ‘t Jagershof is helaas nog gesloten, haken we aan de GR5A en duiken we het grasland in. Het glooiende landschap toont zich vrijgevig: uitgestrekte landerijen, her en der een paar huizen en in de verte, omgeven met mist, de heuvels waartussen ook die van de abdij Mont des Cats moet zitten. Regelmatig worden onze neuzen gekieteld door de geur van spruitjes, als we het zoveelste gerooide minikooltjesveld passeren.

We lopen af op een troep mannen die met een roedel honden op, zo blijkt, vossenjacht zijn. Terwijl de jagers een veld omsingeld houden, wordt het groene gewas met stokken bewerkt, om zo de vermeende prooi op te jagen. Maar de buit is vooralsnog karig, buiten een zonnige ochtend in de buitenlucht. “Een vos is een slim dier”, zo deelt een der jagers ons nog lachend mede, zijn geweer werkeloos op de arm.

Net ten zuiden van het dorpje Abele, waarvan de ene kant van de hoofdstraat in Frankrijk ligt en hun overburen Belgen zijn, verlaten we de GR5A, lopen door het mistroostige Boeschepe en haken daar aan de met geel-rood aangegeven GR Heuvelland. Het idee om rond het middaguur bij de abdij Mont des Cats aan te komen, blijkt, het ligt op een berg tenslotte, te hoog gegrepen en aldus is de auberge de Vert Mont een welkome locatie om onze opkomende trek te stillen.

Het alhier van de tap geschonken Boeschepe bier vertoont opvallend veel gelijkenis met het gekende Poperings Hommelbier uit het naburige Watou, de beide gerechten, everzwijn en een stevig stuk zilte zeebaars, een prettige afwisseling met de voedzame maaltijden van de afgelopen dagen.

Buiten trekt de hemel dicht en een intens grijs wolkendek kondigt neerslag aan. Het is dan ook in de natte sneeuw dat we, na de 150 meter hoge Katsberg opgelopen zijn, de abdij van Mont des Cats bereiken. De abdij heeft een  oud uiterlijk en doet me aan Achel denken: groots, met een enorme kerk, maar ook de eerste tekenen van sleetsheid.

Een oude monnik, met een open ontspannen en lachend gezicht, stelt zich voor als frère Pièrre en toont ons vlot de abdij. Of, beter, zijn abdij, want hij huist hier al langer dan ik oud ben. De abdij oogt  intiem klein, niet veel meer dan een grote kerk, een refter en een drietal verdiepingen met verblijven voor de gasten. Het eten is bescheiden en de door een opener op de tafel gewekte hoop op een trappistenbier vervliegt, als er Stella Artois pils blijkt te staan, een flesje voor twee personen.

We ruilen de completen in voor een bezoek buiten de poort, aan de auberge de Mont des Cats. Daar snort een kachel en nippen we aan het gelijknamige trappistenbier en, tegenover de abdij dus en een aparte kapel, een Duvel.

Voor 20:00 moeten we weer terug zijn, want dan sluit de poort hermetisch en onherroepelijk. En aldus verblijven we enkele stille uren in de refter, lezend en schrijvend. Het enige geluid wat we horen is het aanslaan van de koelkast in de naastgelegen keuken, wat me, nogmaals, doet denken aan mijn verblijf destijds in de abdij van Achel. Alsof we hier alleen zijn.

Tekst & foto’s: George Nelis

Een reactie plaatsen

TRE FONTANE Tripel 8,5 alc. vol. %

Geroen

Geroen Vansteenbrugge  offert zich op om voor TrappistBier Beleven alle Trappist variëteiten te proeven en eigenzinnig te beoordelen. Geroen is de bezieler van de Waregemse Bierfanaten en gastspreker op talrijke bieravonden (zie ook “Trappistenavond organiseren“).

 

De eerste Italiaan van deze trappistenabdij. Vandaag, 21 juni voor het eerst gedegusteerd met grote dank aan Kevin & Niki (Cultuurcafé Berlare) bezielers van hun jaarlijkse trappistenweek in Berlare. Als de Zundert je kan bekoren is de kans groot dat je deze ook goed zal vinden. Vandaag zou normaal de zomer van start gaan maar het weer lijkt eerder wat somber. Deze Italiaanse trappist maakt mijn dag helemaal goed. Hij ziet er om te beginnen goed uit beetje wazig donkergouden kleur bijna oranje met een royale fijne witte goede  schuimkraag. De geur is formidabel, lichtzoet, kruidig, abricoos, vleugje limoen. Medium tot vol mondgevoel. De smaak is niet direct vergelijkbaar met een bestaand bier. Beetje zoet begin, dan krijg je die fluweelzachte abricoos, wat  eucalyptus -die gelukkig goed gedoseerd werd-, ook de alcohol is waarneembaar, deze lichtfruitig en kruidige tripel heeft ook wat bitterheid al zou er voor mij nog ietsje meer hop mogen toegevoegd worden. Maar dat is natuurlijk persoonlijk. Besluit: ik vind hem lekker en terug een originele aanvulling in het bestaande aanbod van trappistbieren. Het is zeker een trappistbier dat de moeite loont om hem minstens te proberen. Het is niet hun bedoeling dit bier te exporteren, maar dat werd in het eerste jaar ook door Stift-Engelszell (Oostenrijk verteld) en nu vind je hun 3 bieren in vele bierhandels en zelfs al enkele grote Carrefour vestigingen bij ons.

TRE FONTANE Tripel 8,5 alc vol %

TRE FONTANE Tripel 8,5 alc vol %

 

 

 

 

 

 

 

Tekst & foto : Geroen Vansteenbrugge 

Een reactie plaatsen

Trappistenpilsje?

yannick_200Yannick de Cocqueau gaat in deze rubriek op zoek naar het perfecte huwelijk tussen kaas en Trappist bier. Yannick is bierliefhebber pur sang met een uitgesproken liefde voor kazen. Als welgewaardeerd medewerker/organisator van het Zythos festival volgt hij het reilen en zeilen binnen de bierwereld.

Onder de Trappistenbieren is de La Trappe PUUR misschien wel diegene die er het dichtst bij in de buurt komt, maar dat is het toch ook niet helemaal. Wees dus gerust het is geen Bavaria die per ongeluk in het verkeerde flesje is terecht gekomen. Beschouw het misschien eerder als het ideale tafelbier voor de monniken, als aperitief of als begeleider voor een heerlijke BBQ in de met zon overgoten tuinen van de abdij.

Wat van de La Trappe PUUR wel een buitenbeentje maakt binnen de wereld van de Trappistenbieren is het feit dat het om een biologisch bier gaat. Vreemd. Persoonlijk had ik van Trappisten nu net verwacht dat ze zaken als bio en fairtrade direct zouden omarmen … niet dus. Er mag dan soms wel kritiek komen op het feit dat La Trappe toch maar een vreemde eend in de bijt is met een gigantisch aanbod (naar Trappistennormen) en bierstijlen die we doorgaans niet met een ‘klassiek’ trappistenbier associëren, maar dit is toch een ‘innovatie’ die in mijn ogen wel perfect past bij het beeld dat ik me van Trappisten vorm. Een beetje maatschappelijk verantwoord ondernemen moet toch kunnen, niet? Maar swat, terug naar de orde van de dag … welke kaas kan hier nu bij passen?

Geen Trappist maar wel een abdijkaas, die toch wat in dezelfde familie zit. De Saint Feuillien is een halfharde kaas van het Saint-Paulin type uit de Ferme du Bailli in Soignies. Het verschil met de Bailli Nature zit hem in het rijpingsproces. De kaas wordt regelmatig gewassen met het bier van St. Feuillien wat hem nog wat extra karakter geeft. Een eenvoudige, romige kaas die het bier niet zal overheersen en vooral ook de combinatie niet nodeloos ingewikkeld zal maken. De La Trappe PUUR is bedoeld als fris, dorstlessend bier en is ook niet ‘nodeloos’ complex gemaakt. Lekker verfrissend en een tikkeltje eendimensionaal.

Het is net dat die de combinatie zo leuk maakt. Het fris hoppige en de lichte fruitigheid van het bier gaan de romige, vette kant van de kaas uitbalanceren zonder het te overklassen. In hun eenvoud vloeien beide producten mooi in elkaar en zorgen wat mij betreft voor een heel geslaagd aperitiefmoment. Zo’n combinatie waarvan je ten volle kunt genieten zonder ook teveel te moeten nadenken noch de behoefte krijgt om over te gaan tot grote analyses (toch niet over de kaas en het bier, want voor de rest wil ik wilde plannen om de wereld te veranderen rond een goed glas bier natuurlijk niet tegen houden.La Trappe Puur   Bordje Dijleschuimers Conclusie, geniet van de eenvoudige dingen (oeps, nee da’s al gepatenteerd door Herta zeker …) hou je volledige focus voor andere ‘toogklets’ en laat de zomer maar echt losbarsten.

Tekst : Yannick de Cocqueau

Een reactie plaatsen

Trappist, de tien heerlijke bieren

Jef Van den Steen heeft weer een mooie prestatie geleverd met zijn laatste boek ‘Trappist, de tien heerlijke bieren’. In dit boek niet alleen de beschrijving over de trappist bieren uit Westmalle, Rochefort, Westvleteren, Chimay, Orval, Achel, La Trappe, Spencer, Engelszell en Zundert. Ook een inleiding die de lezer meeneemt in het monnikenbestaan en hun geschiedenis. Als je niets weet over de geschiedenis van de trappistenorde en het ontstaan van hun brouwerijen dan weet je een stuk meer na het lezen van dit boek. Het enige wat in dit boek mist is de ondertussen elfde trappist. De Tre Fontane in Rome, Italië. Ondanks dat Jef wist dat hij eens ging komen kwam hij toch nog onverwachts. Precies op het moment dat dit boek de drukkerij verliet. Het is Jef vergeven. Zo kunnen we een volgend boek verwachten.

Op 11 juni was het een gezellig samenzijn van persmensen in Café Trappisten te Westmalle. Weerzien met bekenden in bier en trappisten wereld. Hier werd het eerste exemplaar van ‘Trappist, de tien heerlijke bieren’ uitgereikt aan auteur Jef van den Steen. Hij mocht het in ontvangst nemen van uitgever Katrien de Vreese namens het Davidsfonds. Meteen daarop werd hij gefeliciteerd door Philippe van Assche voor het Internationale Vereniging Trappist (IVT).  Toen mocht Jef het woord nemen. En het is een genot om hem te horen vertellen over zijn belevenissen. Smakelijk en met passie over bier in het algemeen maar nu over trappist in het bijzonder. Over de gastvrijheid die hij mocht ervaren in alle kloosters die hij bezocht. Over de verschillen in de smaken tussen alle trappisten. De invloed van gist en hop. Dat alles werd ondersteund door een proeverij van diverse trappistenbieren en kazen. En onderbroken door verschillende vragen. ‘Wat is je lievelingsbier Jef’ werd beantwoord met ‘dat hangt af van het moment’. En of je trappist beter drinkt als hij ouder is. Het antwoord. ‘Je neemt ze jong’. Jef heeft duidelijk al meer pers-momenten beleeft. Uiteindelijk is ook de ‘Tre Fontane’ ten proeverij gekomen en besproken. Het elfde hoofdstuk zit in een mapje. Jef weet wat er in staat. Wij kunnen nu al uitkijken naar zijn volgende boek …

Boekuitreiking 1

1e boek is voor Jef van den Steen

Boekuitreiking 2

Proeverij bij een boekpresentatie

 

%d bloggers liken dit: