Een reactie plaatsen

Vernieuwde bottelarij Rochefort

Afgelopen maanden vonden er bij de Abbaye Notre Dame de St. Remy te Rochefort grote bouwwerken plaats. rochefortezaal

De verouderde bottelarij is compleet vernieuwd en ondergebracht in een volledig nieuw gebouw. Ook zijn er vergevorderde plannen om de brouwzaal te vernieuwen. Dit alles met als doel om ook in de toekomst de kwaliteit en productie te kunnen blijven waarborgen.

Een reactie plaatsen

Wauters Hulst distribueert Trappist Achel

Achel_extrablondSinds 01 juli 2017 heeft Wauters Hulst het exclusieve verdelerschap voor de Nederlandse markt van Trappistenbier Achel.

Trappist Achel is daarmee de 7e trappist die door Wauters Hulst in Nederland op de markt gebracht wordt.

Een reactie plaatsen

Mount Saint Bernard Abbey (UK) nieuw lid IVT

Wat al een tijdje als gerucht rondging is onlangs bevestigd door de IVT: De Trappistenabdij van Mount Saint Bernard, gelegen in het Leicestershire (Verenigd Koninkrijk) werd op 6 maart 2017 LID van de Internationale Vereniging Trappist (IVT). Momenteel telt de vereniging 21 leden, waarvan 21 Trappistenabdijen verspreid over België, Nederland, Frankrijk, Oostenrijk, Duitsland, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. De vraag is nu of er wel of niet een brouwerij komt en of we binnenkort een Engels trappistenbier kunnen begroeten…

Mount Saint Bernard Abbey werd gesticht door de Franse Abdij van Melleray in 1835. Gedurende de geschiedenis schommelde de omvang van de gemeenschap. Het gemiddelde aantal monniken over bijna tweehonderd jaar correspondeert met de huidige bezetting van 25 monniken, tussen de 31 en 91 jaar.

Geheel volgens de Cisterciënzer traditie waren de monniken altijd boeren. Ze bewerken nog steeds het land en hebben zowel een moestuin als een boomgaard. In 2014 hebben ze echter besloten om het melkveebedrijf stop te zetten, omdat het niet langer voldoende rendabel was.

Op dit moment is hun vee beperkt tot de kippen die de gemeenschap voorzien van eieren. Ze onderzoeken momenteel de mogelijkheden om de zogenaamde ambachtelijke economie te ontwikkelen. Volgens de geruchten zou dat wel eens een bierbrouwerij kunnen worden. De Engelse monniken zijn blij, om in dit verband, te kunnen terugvallen op de ervaring en expertise van de IVT. Zie ook: www.mountsaintbernard.org

Bron: Internationale Vereniging Trappist (IVT)

2 reacties

Monniken Rochefort recht tegenover uitbater steengroeve

Volgens verschillende Belgische media (bron: Belga) is er opnieuw onrust bij de trappisten van Rochefort in de provincie Namen. De geplande uitbreiding van een steengroeve zou volgens de lokale monniken het beroemde trappistenbier van Rochefort bedreigen. De groep Lhoist heeft een nieuwe vergunning om pomptesten uit te voeren in de steengroeve van La Boverie in Rochefort. Slecht nieuws voor het trappistenbier van Rochefort, dat wordt gebrouwen met water van een bron in de steengroeve. Normaal gesproken gingen de uitbaters van de steengroeve en de brouwers in Wallonië in harmonieus met elkaar om.

De trappistenabdij van Notre Dame de Saint-Rémy baat in de steengroeve sinds 1797 de Tridainebron in de bergwand uit. Die levert erg zuiver -zij het vrij kalkrijk- water, niet enkel als basisgrondstof voor de bekende trappistenbieren van Rochefort, maar vooral ook als drinkwater voor 3.000 gezinnen in het stadje. De pomptesten vormen volgens de paters een gevaar voor de waterkwaliteit. Woordvoerder Christophe de Doncker van de abdij van Rochefort is opnieuw van plan is om de vergunning aan te vechten bij Waals minister Carlo Di Antonio. “We zullen alle mogelijke juridische middelen gebruiken”, waarschuwt hij.

Pompsysteem

De Tridainebron ligt op een hoogte van 211 meter boven de zeespiegel en boven de vallei van Rochefort. Het bedrijf Lhoist baat tot nu toe de kalksteengroeve La Boverie vlakbij uit tot een hoogte van 220 meter. Lhoist wil de groeve gaan verdiepen tot 160 meter, een stuk dieper dan de bron. De waterspiegel in de grot zou daardoor droogvallen, maar Lhoist is bereid om een pompsysteem te bouwen waardoor water uit onderliggende lagen alsnog naar de bron zou worden gebracht. De monniken en de inwoners van Rochefort moeten daar niets van hebben. Die vrezen dat het water vervuild zal worden of dat hoe dan ook de samenstelling ervan zou veranderen. Dat zou de smaak van het bier kunnen veranderen en de internationale reputatie van de Rochefort-trappist ondermijnen. De steengroeve ziet het anders en stelt dat de verdieping van de groeve werkgelegenheid biedt aan zo’n 480 mensen tot het jaar 2046. Mocht dat niet gebeuren, dan dreigen er vanaf 2023 honderden arbeidsplaatsen verloren te gaan. Volgens Lhoist zullen de werkzaamheden de waterkwaliteit niet in gevaar brengen en dus géén gevaar vormen voor het voortbestaan van de trappist. Met de pomptesten wil Lhoist de uitbreiding van de steengroeve onderzoeken, maar dat zou het brouwproces in gevaar brengen, zo denken de Monniken van Rochefort.

Gewaardeerd trappistenbier

De geschiedenis van de abdij van Notre Dame de Saint-Rémy Rochefort gaat terug tot 1230, maar vanaf de 16e eeuw werd er bier gebrouwen. Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij gesloten, maar in 1887 werd ze opnieuw opgericht, als stichting van het Limburgse Achel. In 1899 werd er in Rochefort opnieuw bier gebrouwen, eerst voor eigen gebruik van de trappisten, na de Eerste Wereldoorlog ook voor de omgeving. Sinds de jaren ‘50 is Rochefort een van de bij bierliefhebbers gewaardeerde trappistenbieren. (bron: deredactie.be)

Een reactie plaatsen

Recensie “Koken met La Trappe Trappist”. Pollux kookt de sterren van de hemel.

Bij het oppakken van dit boek valt het me meteen op: La Trappe in de bekende sierlijke letters tooit de cover, met als titel “Het beste van twee werelden”, “Koken met La Trappe Trappist” als ondertitel en een subtiel gefotografeerd, bijna transparant gerecht.

Het is mij duidelijk. Dit wordt een mooi boek. Om te lezen, om te kijken, om uit te koken. Om van te genieten.

Het boek opent met het innemende verhaal van Dom Bernardus, de huidige abt van de abdij O.L.V. van Koningshoeven. Hoe hij als jonge man naar het kloosterleven geroepen werd en hoe hij zijn levenswens in vervulling zag gaan. Maar ook over de uitdagingen die zijn bestaan met zich meebrengt, van het in stand houden van de tradities waarop het leven van een broeder gestoeld is tot de overheid die hier met administratieve eisen aan knaagt.

Tussendoor vergaap ik me aan foto’s van enkele gerechten, of beter gezegd, stillevens. De kleurrijke en met veel gevoel voor esthetiek gemaakte culinaire creaties komen uit de handen van Paul Pollux, meesterkok in zijn restaurant Aubergine, gevestigd in het Noord-Limburgse dorp Steyl. Zijn verhaal getuigt van gedrevenheid, de wil om met zijn bijzondere talenten, samen met zijn levensgezel May Swinkels, hun gasten het beste voor te zetten. Voor te tóveren, als ik nogmaals naar de gepresenteerde gerechten kijk, likkend over mijn lippen.

De gerechten zijn als in een perfect huwelijk samengaan van de werelden van Paul en de bieren van La Trappe, de laatste onlosmakelijk verbonden met de joviale Lodewijk Swinkels, de brouwmeester. Hij kreeg eind vorige eeuw de roerstok in handen, met als opdracht het pallet trappistenbieren uit te breiden. Hij introduceerde onder meer de Witte Trappist, La Trappe Isid’or en, het neusje van de zalm volgens kenners, Quadrupel Oak Aged.

De rode draad door de verhalen is de bevlogenheid, het innoverende vakmanschap, liefde voor het vak en toewijding. Met als resultaat inspirerende recepten voor oogverblindende gerechten.

 

Pollux is de helderste ster in het sterrenbeeld Tweelingen. De door Paul Pollux bereide spijzen en door Lodewijk Swinkels gebrouwen La Trappe bieren zijn in dit unieke boek onlosmakelijk met elkaar verbonden, als tweelingen.

Tekst: George Nelis. Foto’s: La Trappe

1 reactie

TrappistBier aan de kook: trifle met Chimay Grande Réserve gerijpt op houten vaten

https://trappistbier.files.wordpress.com/2011/12/marc_sabine.jpg Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistbieren naar boven te halen.

Koken met bier is niet hetzelfde als koken met wijn of met andere alcoholische dranken. Wijn wordt meestal in een recept met lange kooktijd verwerkt om de basissmaken te concentreren. Als je een bier voor een bepaalde tijd inkookt, zullen de heerlijke (maar vluchtige) aroma’s, die elk bier zo typisch maken, echter vervliegen en gaan alleen de fundamentele basiscomponenten, die in elk bier gelijkaardig zijn, nog een rol spelen: de moutigheid en standaard zoetige, bittere en zurige smaken. Vooral de bittercomponent van een bier kan meer uitgesproken naar voor komen tijdens het koken.

Voor gerechten waarbij je het bier laat inkoken, heeft het dus ook geen nut om een specifiek bier te kiezen. Aangezien dan juist de basissmaken de ruggengraat gaan vormen van het gerecht, is het enkel belangrijk om naar de bierstijl te kijken. Bieren met een lage bitterheid, zoals sommige donkere winterbieren, zijn dan geschikt bij het blussen van gerechten. Zure bieren zoals lambik of geuze kunnen gebruikt worden voor een koude garing of malser maken van vlees door de inwerking van de zuren. Tripels zijn dan weer ideaal om een saus meer diepgang te geven door hun bitterheid.

Wil je echter de eigenheid of de typische smaak van een welbepaald bier gebruiken, en wil je dus specifiek één bepaald bier gebruiken als typisch ingrediënt in een gerecht, dan moet je ervoor zorgen dat de vluchtige aroma’s die het bier karakteriseren bewaard blijven, en moet het bier in het gerecht verwerkt worden zonder dat het al te veel moet opwarmen. Alleen op die manier kan je bijvoorbeeld de geur van rode bessen, of groene appels, of een citrusaroma van hopsoorten uit de Nieuwe Wereld, of een subtiele gerooktheid of kruidigheid van specifieke bieren gebruiken als een volwaardig extra ingrediënt in een gerecht. Een bijkomend voordeel is dat je dan ook maar heel weinig bier in het gerecht moet gebruiken, en je volop kan genieten van de rest van de fles als begeleiding van de maaltijd.

Niet alleen de keuze van het bier is dan dus belangrijk, maar ook de bereidingswijze van het recept en het moment waarop het bier wordt toegevoegd.

En dat geldt zeker in dit geval, wanneer we willen koken met een Chimay Grande Réserve, een zeldzamer bier, langdurig gerijpt op eiken cognacvaten, wat exclusiever, meer uitgesproken qua smaak en met een steviger prijskaartje. Niet alleen willen we het bier niet “verspillen” in een gerecht waarbij de eigenheid verloren gaat, we willen er ook maar een minimale hoeveelheid van gebruiken en het bier moet niet alleen iets bijbrengen in het gerecht, het moet ook onontbeerlijk zijn.

Moeilijk? Helemaal niet! Het hoge alcoholgehalte, de toetsen van hout en sterkere alcoholdestillaten (cognac in dit geval) deed ons meteen denken aan een combinatie met vetter fruit en een warme kruidigheid om een eenvoudig maar heerlijk “boozy” dessertje mee te maken.

Een trifle is een nagerecht uit de Britse keuken, dat uit verschillende laagjes bestaat en gepresenteerd wordt in een glas of een glazen kom. In principe bestaat één van de laagjes uit cake die in sherry of een andere versterkte wijn (madeira, port, marsala,…) is gedrenkt, een andere laagje uit custard of vla, en een ander uit vers fruit. Hier kan echter fors van worden afgeweken: de cake kan vervangen worden door koekjes of brownies, en de vla door ijs of opgeklopte room.

Ingrediënten voor 6 glaasjes:

Voor de kruidige cake:

  • 2 eitjes
  • 110 g bakboter
  • 110 g suiker
  • 110 g zelfrijzende bloem
  • 1 theelepel kaneel
  • Een halve theelepel nootmuskaat
  • Een flink snuifje gemberpoeder
  • Een halve theelepel speculaaskruiden

Voor de gedroogde vruchtenmengeling:

  • Kokosschilfers, fijngehakt
  • Amandelnoten, fijngehakt
  • Gedroogde mango, in kleine blokjes gesneden
  • Rozijntjes
  • Gedroogde vijgen, in stukjes gesneden
  • Chimay Grande Réserve gerijpt op houten vaten

Voor de room:

  • 100 ml opklopbare room
  • 50 ml kokosroom
  • 1 eetlepel bloemsuiker

Voor de cake: mix alle ingrediënten samen in een keukenrobot. Beboter een kleine ronde springvorm en vul die met de cakemix. Plaats gedurende een 25-tal minuten in een voorverwarmde oven op 180°C. De cake is klaar wanneer je met een mes in de cake prikt en het mes er proper uitkomt.

Voor de vruchtenmengeling: meng alle ingrediënten in een kommetje, en voeg het bier bij tot de vruchten net onderstaan (dit is echt niet veel !). Laat het geheel ongeveer een half uurtje trekken.

Voor de room: meng alle ingrediënten samen en klop op tot het geheel half vast is.

Snij de cake in plakken en steek er met een vorm rondjes uit die even groot zijn als de glaasjes. Stel de glaasjes samen: begin met de cake onderaan, gevolgd door een laagje van de vruchtenmengeling en vervolgens een laagje van de room. Herhaal met opnieuw een laagje cake, vruchtenmengeling en room.

Zet de glaasjes minstens een uurtje in de koelkast, zodat de smaken zich kunnen vermengen en de alcohol wat kan doorsijpelen in de kruidige cake.

Dit makkelijke gerechtje is een prachtig voorbeeld van hoe een zeer kleine hoeveelheid bier een enorm verschil kan maken in de smaak. Door de combinatie met de gedroogde vruchten is de smaak in het gerecht een pak krachtiger dan de smaak van het bier op zich!

Tekst & foto’s: Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)

2 reacties

Broeder Luc overleden: steeds minder paters in Achelse Kluis

Maandag 20 maart 2017 is broeder Luc (zijn geboortenaam was Clement Lahaut) van de Achelse Kluis overleden in de trappistenabdij van Westmalle. Hij werd daar al enkele maanden verpleegd omdat hij ziek was (de Achelse Kluis is een bijhuis van de abdij van Westmalle). Broeder Luc werd 88 jaar. Hij is de derde broeder van de Achelse Kluis die in het afgelopen jaar overleed. Nu blijven daar alleen prior broeder Gaby over en familiaris André. Broeder Luc is op zaterdag 25 maart jl. begraven op het abdijkerkhof, waar de Belgisch-Nederlandse grens dwars doorheen loopt.

Broeder Luc werd geboren in Vlissingen. Als oorspronkelijk Nederlander trad hij in 1950 in bij de dominicanen in Gent. Vijfentwintig jaar later maakte hij de overstap naar de trappisten in Achel. Cisterciënzers leven volgens de regels van Benedictus, die bekend werd door de invoering van de regel ‘ora et labora’. Met andere woorden: kloosterlingen dienen te bidden en te werken. In de Achelse Kluis werkte broeder Luc aanvankelijk in de boerderij, maar hij was ook vaak te vinden achter de toonbank in de winkel van broeder Martinus. Daarna werd hij ziekenbroeder voor zijn medebroeders. Toen de groep kleiner werd, konden bezoekers hem vaak aan de poort van de Achelse Kluis vinden waar hij graag in gesprek ging ‘over het leven’ en daarmee menig bezoeker aan het denken zette.

Het is nu de vraag wat er de komende tijd gaat gebeuren met de Achelse Kluis. Na het overlijden van broeder Luc blijven er immers nog maar twee broeders over, André en Gaby, die beide ook al in de tachtig zijn. Volgens zeggen willen zij tot het einde van hun leven in Achel blijven. Achter de schermen wordt er naar het schijnt hard gewerkt aan een herbestemming van de Achelse abdij in de toekomst. De Achelse Kluis is als abdij van de cisterciënzers op de grens van België en Nederland al jaren een populaire toeristische trekpleister, vooral bij Nederlanders. En dan zijn het natuurlijk vooral de bierliefhebbers die er graag komen genieten van een mooie bokaal Achel trappistenbier. Jaarlijks trekt de abdij zo’n miljoen bezoekers. Vanuit zuidelijk Nederland schijnen er al initiatieven getoond te worden die een toekomst van de abdij moeten garanderen.

Niet alleen de toekomst van de abdij is ongewis. Trappistbierliefhebbers maken zich vooral zorgen om de toekomst van de overheerlijke trappistbieren die in de Achelse Kluis worden gebrouwen. Naar het schijnt is de toekomst van die bieren (nog) niet in gevaar en spelen de paters uit Westmalle op de achtergrond een rol. Daarbij wordt er vooral ook gekeken naar de kwaliteit van de bieren, iets waar de abt van Westmalle zeer gevoelig voor is. Het zou dus zo maar kunnen dat in de toekomst enkele mindere bieren van de tap in Achel worden afgestoten. Zodra daar meer over bekend is leest u dat op deze website.

Tekst: Fedor Vogel. Foto: Marcella Stappers

2 reacties

TrappistBier.be krijgt hulp

Deze website, bijna tien jaar geleden opgericht door Danny van Tricht, heeft sinds eind maart 2017 extra hulp gekregen van Birdy Publishing, de uitgever van bierpublicaties uit Zwijndrecht (NL), waaronder het bekende Bier! magazine.

IMG_6399

Het nieuwe redactieteam van TrappistBier.be met v.l.n.r. Frank Stoute, George Nelis, Fedor Vogel en Wil Nouws.

Nadat Danny van Tricht het beheer van de website enkele jaren geleden over heeft gedaan aan Wil Nouws en George Nelis, vanwege persoonlijke omstandigheden, is duidelijk geworden hoeveel werk het is om deze website actueel te houden. Wil en George waren dringend op zoek naar hulp en hebben dat gevonden in de personen van Fedor Vogel (eigenaar Birdy Publishing en uitgever/hoofdredacteur Bier! magazine) en Frank Stoute (redacteur Bier! magazine met specialisatie abdij- en trappistenbieren). Birdy Publishing heeft tevens een aandeel genomen in de website.

Komende tijd is het de bedoeling om gezamenlijk de website van iets meer content te gaan voorzien. Vervolgens zal worden gekeken naar een lichte restyling en modernisering van de website (zodat de website ook geschikt wordt voor tablets en smartphones) alsmede een lichte aanpassing van de structuur.

Tekst: Fedor Vogel. Foto: ’t Pannehuske Zundert/Achtmaal

Een reactie plaatsen

Chimay Grande Réserve gerijpt op houten vaten

In de twintiger jaren van de vorige eeuw was mijn opa Hink kuiper. Met zijn handen, als kolenschoppen zo groot, maakte hij kuipen, waar de boeren hun melk in konden karnen, en houten vaten. Biervaten. Nu, een kleine eeuw verder, is het weer helemaal in om bier verder te laten rijpen in nieuwe of gebruikte houten vaten.

_sr_1913-kleinOok binnen Chimay heeft men deze traditie weer nieuw leven ingeblazen en eind 2015 is de Chimay Grande Réserve gerijpt op houten vaten verschenen, op basis van de Chimay Grande Réserve, beter bekend als de Chimay Blauw. Het eerste lot van de millésime, een aanduiding om aan te geven dat er bier van èèn jaargang wordt gebruikt, heeft zijn tweede fermentatie in nieuwe vaten ondergaan. Deze vaten zijn gemaakt van Amerikaans en Frans eiken- en kastanjehout en zijn doorgaans medium+ getoast.

Dit complexe bier ondergaat een drietal fermentaties, met dezelfde gist die door Vader Theodore in 1948 werd geïsoleerd: de eerste gedurende enkele dagen in een tank, de tweede dus in vaten en de laatste na de botteling in een warme kamer, gedurende een drietal weken. Hierna kan het bier verder rijpen en meerdere jaren aan smaak en geur winnen. Een echt bewaarbier dus.

_sr_1980-selectie-3

Er zijn inmiddels vijf edities verschenen van de Chimay Grande Réserve gerijpt op houten vaten, waarbij het bier van het tweede, derde en vierde lot ook een rijping heeft ondergaan in cognacvaten, wat zich uit in een uitzonderlijk aroma en waardoor de volmondige en krachtige smaak wordt aangevuld met een subtiele cognac toets. Op de site http://chimay.com/nl/bieres/barriques/ zijn meer details te lezen over dit prachtige bier.

De stoere donkere 75 cl fles is op zich al een indrukwekkende verschijning op tafel, en deze uitzonderlijke Chimay is dan ook een perfecte begeleider van desserts en past wonderwel bij de zachtheid en de smeuïgheid van de eigen Grand Chimay kaas.

_sr_1959_fromage2-bis-klein

Er staan nog meer edities van de Chimay Grande Réserve gerijpt op houten vaten op stapel, waarbij het bier onder meer op rumvaten gerijpt heeft. In een volgend artikel zullen we verder ingaan op de beleving van dit volmondige en krachtige bier.

Tekst: George Nelis. Foto’s: Chimay

2 reacties

La Trappe Quadrupel 25 jaar!

Het schrille janken van de door de knoestige takken vretende kettingzagen, hoorbaar, ja bijna voelbaar terwijl ik tijdens de zoveelste lentebui in de file sta en verderop de contouren van de toegangspoort van de abdij O.L.V. van Koningshoeven ontwaar, staat in schril contrast met de rust in het gezellig drukke proeflokaal. De haard vlamt gemoedelijk, Wil komt ook binnen en de attent aangeboden koffie, “Ik zal Elske en Lodewijk zeggen dat jullie er zijn”, draagt bij aan de huiselijke sfeer.

33cl-quadrupel-Q25-combi-480x723Als Elske, werkzaam binnen Marketing & Communicatie, en Lodewijk, brouwmeester, aangeschoven zijn, ontspint zich een prettig gesprek over de zilveren jubilaris onder de La Trappe bieren, de Quadrupel. Vijfentwintig jaar geleden mede ontwikkeld door broeder Johannes en destijds, naast de La Trappe Enkel, Dubbel en de Tripel, het vierde bier dat op de markt werd gebracht. Het was de eerste Quadrupel ter wereld.

Het recept van dit amberkleurige en met z’n 10% alcohol verwarmende trappistenbier is al deze jaren ongewijzigd gebleven. Het is tekenend voor de gewaardeerde kwaliteit en past naadloos bij het duurzame karakter welke ook de brouwerij voorstaat.

In 2009 is de La Trappe Quadrupel Oak Aged geboren, een op eikenhout gerijpte La Trappe Quadrupel, waarbij de bijzondere houtaroma’s het bier verrijken, waardoor een uniek en vol trappistenbier ontstaat.

37cl-oakaged-combi-800x1204“Zal ik jullie wat van batch 24 laten proeven? Deze is nog niet te koop. Hij is nog wel wat warm trouwens”. Lodewijk glundert en de trots is van zijn gezicht af te lezen. Als hij terug komt, houdt hij de fles als een kostbaar kleinood vast, als een kind, als zijn kind. “Kunnen jullie proeven op wat voor vaten deze Quadrupel gerijpt heeft?”. We nippen aan het kleine proefglas, zijn beiden verrukt door de intense smaak, maar ja, wat proeven we nu eigenlijk? Lodewijk houdt ons niet langer in spanning en vertelt gedreven dat het merendeel van de Quadrupel, 85%, in Kirschschnapps-tonnen heeft verbleven. De rest van het mengsel is gerijpt in nieuw eiken (10%, medium toasted) en nieuw acacia (5%, medium toasted). Het resultaat is een intens genietbier, waarbij de kersengeur de boventoon voert, naast ander tropisch fruit als banaan en mango. De overweldigende smaak wordt overheerst door, uiteraard, de kersen, en subtiel aangevuld door vanille. Een prachtig gecreëerd bier, en een unieke aanvulling op de La Trappe Oak Aged serie. Tussen neus en lippen door meldt Lodewijk dat hij bezig is met proeven met La Trappe Bockbier Oak Aged, puur om te kijken hoe deze zich ontwikkelt.

Ook Elske heeft een, wat zeg ik, meerdere verrassingen voor ons in petto, want ter gelegenheid van dit jubileum zijn er allerlei acties. Zo is er van alle La Trappe Oak Aged batches nog een, zij het beperkte voorraad aanwezig. Deze parels onder de trappistenbieren zullen vanaf eind juni middels inschrijving op de website verkocht worden, met een tempo van elke week een batch. De prijs zal iets hoger zijn, vanwege  het feit dat de monniken een speciaal goed doel voor ogen hebben, en wel een buitenpost van het Kyotera Hospital in Kasassa, Oeganda. Deze buitenpost wordt gebruikt als eerste opvang, daar de afstanden tot de ziekenhuizen te groot zijn. Een medisch team zal hulp en zorg verlenen aan moeder en kind en voorlichting geven.

Q25 sfeerEr is een fraaie geschenkverpakking, met daar in een 0,75 liter fles Quadrupel en een duo jubileumglazen, de laatste fijnzinnig gesierd met een paarse Q, de kenmerkende kleur van de Quadrupel. Ook komt er een limited edition box, met daarin de  jaargangen 2014, 2015 en 2016 van La Trappe Quadrupel. Beide geschenkverpakkingen zijn, tip voor Vaderdag, verkrijgbaar bij de grotere slijterijketens. En als klap op de vuurpijl, of moet ik zeggen tapkraan?, zal er bij een select aantal café’s eind dit jaar, begin komend jaar La Trappe Quadrupel Oak Aged van het vat verkrijgbaar zijn, met, jawel, Quadrupel kaas, als perfecte begeleider.

We nemen afscheid van Elske en Lodewijk, met een dankbaar gevoel, na dit gastvrije en warme onthaal.  Als we nagenieten met de jubilerende La Trappe Quadrupel, is het even stil, voedend stil. Dit sluit naadloos aan bij de toepasselijke slogan van La Trappe, “Proef de stilte”.

Tekst: George Nelis. Foto’s: La Trappe en Wil Nouws

Een reactie plaatsen

La Trappe Abdijentocht 2016

abdijentocht_flyer_2016 klein-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alle info op http://www.tct93.nl

Een reactie plaatsen

TrappistBier met gaatjes: La Trappe Isid’or met een geurtje

Het is in het mooi glooiende landschap van de Vogezen dat één van Frankrijks bekendste kazen geboren werd. Munster werd meer dan duizend jaar geleden door monniken ontwikkeld en was dus wel enigszins voorbestemd om later bij een Trappistbier te worden geserveerd. Munster is trouwens rechtstreeks afgeleid van het woord ‘monasterium’. Zelfs de Fransen durven wel eens toegeven dat je bij het rijke aroma van een Munster Fermier A.O.C. toch misschien best een karaktervol bier opentrekt in plaats van een fles wijn.

Munster

De basisversie van de Munster bestaat grofweg uit twee varianten, nl. de laitier en de fermier. Geproduceerd op respectievelijk de melkerij en de boerderij is de rauwmelkse fermier nog een stuk aromatischer dan zijn melkerijbroertje. Zeker als de korst al naar het roodoranje begin te neigen kun je je wel aan een pittig beestje verwachten. De zachte, romige zuivel maakt dan weer dat de kaas in de mond toch iets zachter aanvoelt dan de geur doet verwachten. Hoe rijper de kaas hoe steviger die geur zal zijn.

La Trappe Isid'or

Pittig en romig, net wat nodig is bij de La Trappe Isid’or. Het Trappistbier gebrouwen ter gelegenheid van de 125ste verjaardag van de brouwerij in Koningshoeve heeft namelijk ook een mooie balans van zoete toetsen en zacht-bittere kenmerken. Het lichtzoete domineert evenwel met onder andere een vleugje karamel. Hiermee komt het de overwegend pittige kaas mooi aanvullen terwijl het volle mondgevoel van beide producten mooi in harmonie is. De zacht-bittere afdronk van het bier zorgt bovendien dat de combinatie niet als plakkerig overkomt en niet al te snel gaat vervelen.

De Isid’or was oorspronkelijk als een eenmalig brouwsel bedoeld, maar waarschijnlijk hebben ze na er een stukje Munster bij geproefd te hebben toch maar beslist er mee verder te gaan. Halleluja!

Tekst: Yannick de Cocqueau

Foto Munster: © Gaspar Torriero

1 reactie

Verzamelbeurs Orval Trappist

Op zondag 28 februari 2016 gaat de 6de verzamelbeurs van Orval objecten door in de zaal La Gaumaise in Florenville. De eerste 500 bezoekers krijgen een gelimiteerde collectors item. Vanaf 08:30 tot 14:00 kan u terecht op deze beurs. Entree: €6.

AfficheFlor plan bourse

Een reactie plaatsen

TrappistBier aan de kook: gebakken polenta met pompoencrème, gefrituurde salie en schuim van Tre Fontane Tripel

Sabine Mans en Mark Van Pee zijn fervente bierliefhebbers en bestuursleden van de Objectieve Bier Academie Diest. Aangezien ze ook houden van lekker tafelen, liefst met aangepaste bieren, experimenteren ze in hun vrije tijd graag met bier in de keuken. Voor TrappistBier Beleven trachten ze het lekkerste uit de trappistbieren naar boven te halen.

Met zijn fris kruidige smaak van eucalyptus is Tre Fontane beslist een buitenbeentje tussen de andere trappistbieren. Dit eerste Italiaanse trappistbier verdient een gerechtje met een Italiaanse knipoog, die we vonden in polenta. Dit traditionele Noord-Italiaanse gerecht, dat oorspronkelijk voedsel was voor arme mensen, bestond vroeger uit griesmeel van verschillende graansoorten maar is tegenwoordig altijd maïsgriesmeel. Dit wordt in bijna kokend water gestrooid en dan een uurtje gekookt (of een kwartiertje indien je voorgekookte polenta neemt). Het resultaat is een dikke pap die indikt als ze afkoelt, en die dan in stukken gesneden kan worden en gegrild of gebakken.

In dit voorgerechtje speelden we in op de kruidige ondertoon van het bier door de nadruk te leggen op verse salie, die smaak geeft aan de polenta en ook dienst doet als garnituur.

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 4 eetlepels polenta
  • 250 ml kokend water
  • 20 blaadjes salie
  • 2 eetlepels parmesan
  • zonnebloemolie of frituurolie
  • olijfolie
  • 1 pompoen, geschild, in blokjes
  • 2 uien, fijngesnipperd
  • klontje boter
  • Groentebouillon
  • peper, zout
  • Tre Fontane Tripel

Meng de polenta met kokend water en kook gaar volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snij 8 grote salieblaadjes in fijne reepjes en meng deze door de polenta, samen met de parmesan en een flinke snuif zout. Stort de polenta in een schaal, strijk glad tot een gelijkmatige laag van 1 à 2 cm dik en laat afkoelen.

Fruit de uien aan in een ruime kookpot met een klontje boter. Voeg de pompoenblokjes toe en overgiet met groentebouillon tot ze bijna onderstaan. Kook gaar. Mix de pompoencrème en verdun eventueel met een geutje groentebouillon; het moet een dikke crème worden die als saus zal dienen bij het gerecht. Kruid met peper en zout.

Giet een bodempje zonnebloemolie of frituurolie in een kleine pan en laat heet worden. Leg de overige 12 salieblaadjes er één voor één in en frituur kort tot ze donker groenbruin zijn. Laat uitlekken op een stukje keukenpapier.

Snij de afgekoelde polenta in 8 staafjes. Giet wat olijfolie in een hete pan of grilpan en bak daarin de staafjes een paar minuten; ze hoeven niet echt te bruinen.

Giet een gulle lepel pompoencrème op een bordje; schud het bord wat heen en weer om de crème over de bodem te verdelen. Leg op elk bord twee staafjes gebakken polenta en drie blaadjes gefrituurde salie. Sprenkel een paar druppels olijfolie over het gerecht.

Schenk de Tre Fontane Tripel uit in een groot glas; zorg dat je voldoende schuim krijgt. Lepel voorzichtig wat bierschuim uit het glas en verdeel dit over het gerecht. Drink het bier uiteraard bij het gerecht.

Het bakken brengt de smaken van salie en parmesan in de polenta meer naar boven, terwijl de randjes licht knapperig worden. De salie laat zich goed combineren met de zacht kruidige eucalyptus in het bier, terwijl het bierschuim de brug helpt slaan met de pompoencrème. De gefrituurde salie zorgt voor een knapperig toetsje en snijdt door het zoetige van de pompoen en de polenta heen om van dit voorgerechtje een harmonieus geheel te maken.

Bewaar zeker de rest van de pompoencrème! Deze kan je bij een volgende maaltijd verdunnen met wat water of groentebouillon tot een lekkere soep.

Gebakken polenta met pompoencrème, gefrituurde salie en schuim van Tre Fontane Tripel

Tekst & foto’s : Sabine & Mark (Objectieve Bier Academie Diest)

1 reactie

Op bezoek bij Tre Fontane

IMG_1889_kl Terwijl ik in de kloosterwinkel rondsnuffel tussen de zeepjes, honing en olijfolie, en vanuit m’n ooghoeken de witte dozen met het Tre Fontane bier ontwaar, staat hij opeens voor me, met een innemende glimlach van oor tot oor. Dit is dus Sergio, de vertegenwoordiger van het klooster en werkzaam binnen de brouwerij, daar waar sinds begin vorig jaar het eerste bier van Tre Fontane en inmiddels elfde trappistenbier wordt gebrouwen.

Dat ik hier mag zijn is overigens een mirakel. Want toen ik dit in een buitenwijk van Rome gelegen trappistenklooster trachtte te bereiken, wetende dat ik samen met m’n vrouw in de Italiaanse hoofdstad zou eindigen, als afsluiting van onze wandeling vanuit Assisi, bleef respons uit. Maar bij de feestelijke opening van de kaasmakerij in de abdij van Westmalle schoten Guido Bastiaensen en zijn collega Manu Pauwels te hulp. Zij zouden proberen om de poort van deze abdij voor mij te openen. Met succes dus. En met dank.

En dus sta ik op de binnenplaats van de Abbazia delle Tre Fontane, terwijl Sergio zijn verhaal over de abdij aanvangt, en het zweet nog over m’n gezicht gutst, als resultaat van een stevige wandeling vanaf het metrostation, beducht om op tijd alhier te zijn. Maar snel wordt me duidelijk dat de tijd hier anders beleefd wordt. Het is al niet anders dan met een Italiaanse maaltijd: goede ingrediënten, rustig bereiden en met aandacht en overgave van genieten.

Sergio leidt me door de ingetogen versierde en daarmee imposante chiesa del Martirio di San Paolo, de kerk die gebouwd is ter nagedachtenis aan de apostel Paulus, die volgens de overlevering alhier onthoofd is. Op de drie plaatsen waar zijn ontzielde hoofd de aarde raakte, ontsprongen spontaan evenzovele fonteinen, vandaar Tre Fontane. Omdat Paulus Romeins burger was met de bijbehorende rechten, mocht hij niet worden gekruisigd en werd hij dus onthoofd.

IMG_1921_klIn de ervoor gelegen chiesa dei Santi Vincenzo e Anastasio, een typische abdijkerk met aan beide zijden een robuuste bogengalerij, is een dienst bezig. Het bezichtigen van deze kerk beperken we dan ook tot een respectvol achterin staan.

We verlaten deze kerk en betreden via een kruip-door-sluip-door-poortje het terrein waar zich diverse activiteiten van deze abdij voltrekken, zoals, vanaf oktober, het persen van olijfolie en de liquorificio, alwaar een keur aan likeuren gefabriceerd en verpakt wordt, zoals de straffe Estratto di Eucalyptus, ook verkrijgbaar in handige heupflacon, waarvan het recept inmiddels al meer dan een eeuw oud is. Ook, natuurlijk, de brouwerij bevindt zich hier.

Maar eerst gaan we op avontuur. Sergio nodigt me in zijn 4WD en loodst ons door de olijfgaarden en langs meerdere soorten eucalyptus, met hun zo kenmerkende geur. Onderwijl leunt hij af en toe uit zijn auto en plukt hij een blad om zo de variëteit in vorm en geur te tonen. Eucalyptus heeft een malariamugverdrijvende werking in zoverre dat de eucalyptusbomen zò dorstig zijn, dat ze een voor de mug te droog milieu veroorzaken. Deze bomen werden eind 19e eeuw, toen het complex in handen van de trappisten kwam, dan ook ingezet om het moeras te doen indrogen.

bicchiere_klWij beginnen zelf ook een beetje in te drogen, en dus spoeden we ons terug naar de brouwerij, waar Sergio een grote fles Tre Fontane trappistenbier opent en vaardig inschenkt, terwijl hij nogmaals “This is not an eucalyptusbeer!” zegt.

Daar sta ik dan, met een beslagen kelkglas goudgeel parelende Tre Fontane in m’n hand, nog maar kort verwijderd van m’n eerste slok, voorwaar een waardig moment. Met gesloten ogen proef ik van deze nieuwe boreling: het abrikooszoete, de hopbitterheid en de frisheid van de eucalyptus zijn fraai in evenwicht. Een tweede slok dringt zich op, terwijl de alcohol voor een vol mondgevoel zorgt.

Bijna vijf jaar geleden zijn de eerste proefbrouwsels van dit heerlijke bier in een kleine brouwerij buiten de abdij en buiten Rome gebrouwen. Deze familiebrouwerij staat dicht bij de Tre Fontane gemeenschap, en de monniken alhier, er zijn er nog tien, hebben broederlijke hulp gehad vanuit onder meer Orval en Rochefort. Het bier is een product van de streek: de mout komt vanuit de directe omgeving en de eucalyptus van eigen land dus. Er zijn vooralsnog geen plannen om de productie, nu zo’n 1000 hectoliter, te verhogen. Men is wel is bezig met de vormgeving van een nieuw drinkglas, waarvoor de aloude likeurflessen model staan.

Terwijl ik zo geniet van deze heerlijke uitbreiding van het trappistenbierpalet, komt Anna Borrelli binnen. Zij is secretaris van MoBI, Movimento Birrario Italiano, een bierconsumenten organisatie die aan de weg, of, beter, aan het fust, timmert om de biercultuur en dito kwaliteit te promoten. De Italiaanse PINT dus. Anna bekwaamt zich nu in haar BJCP studie om op internationaal niveau bier te kunnen jureren.

Birrificio tot_klGedrieën bezoeken we de brouwerij, afgescheiden door een glazen wand en ongewoon clean uitgevoerd in roestvrij staal. En Sergio heeft nog een verrassing voor ons in petto, en wel een heuse grot. Een grote deur zwaait open en als we een stuk naar binnen zijn gelopen, beseffen we wat deze grot zo bijzonder maakt. Het is er droog, zo droog als (een kroon;-) kurk, en mogelijk geschikt om er bijvoorbeeld kaas te laten rijpen.

Terug in de ontvangstruimte gaat een volgende fles Tre Fontane open. We laten onze glazen klinken op Christiana, de vrouw van Sergio. Zij werkt ook hier en viert vandaag haar verjaardag. Als dan ook hun dochter binnen komt, tezamen met de ouders van Sergio, vult een warm familiegevoel de ruimte.

Het wordt tijd om de familie de ruimte te laten voor een uitbundig samenzijn, en dus neem ik, met enige weemoed, afscheid van Sergio. Hij is een prettig mens, kundig, en een perfecte gastheer. De fles Tre Fontane aanvaard ik in dank.

En met drie, Tre Fontane tenslotte, flessen trappistenbier rammelend in mijn rugzak, zweef ik terug naar Laurentina, het metrostation. Dat ik na m’n bezoek aan de kloosterwinkel, voor nog enkele flessen Tre Fontane, mijn camera aldaar heb laten liggen, weet ik dan nog niet.

Tekst en foto’s: George Nelis

%d bloggers liken dit: